Gagandeep sandhu
Member
- 107
- 43
- 44
Adultery ਗਵਾਂਢਨ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਯਾਰੀ
- Thread starter Parminder kaur
- Start date
- 21,723
🔥 Read Next Hot Story →
Discover more exclusive stories
ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਨੇ ਗੱਡੀ ਸਟਾਰਟ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ, ਤਾਂ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੁਖੀ-ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਬਾਈ-ਬਾਈ (Bye-Bye) ਕੀਤਾ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਜਾਓ ਪੁੱਤੋ! ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜਾਇਓ... ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸੈਰ ਕਰਕੇ ਆਓ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਓ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਗੱਡੀ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹਾ ਚਮਕਾਰਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਸਫ਼ਰ ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲੀ ਖੇਡ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣੀ ਹੈ।
ਗੱਡੀ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਫਿਰਨੀ ਪਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਈਵੇਅ 'ਤੇ ਪੈ ਗਈ। ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਅਤੇ ਹਵਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਣ ਲੱਗਿਆ ਸੀ।
ਗੱਡੀ ਦੇ ਪਿੰਡੋਂ ਨਿਕਲਦਿਆਂ ਹੀ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਚੱਲੋ ਨੀ ਭੈਣੇ, ਬੱਚੇ ਤਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਆਪਣੇ ਸਫ਼ਰ 'ਤੇ... ਆਜਾ ਤੂੰ ਵੀ ਅੰਦਰ, ਆਪਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਹ ਪੀਣੇ ਆਂ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਆਹੋ ਚੱਲੋ ਭੈਣੇ, ਘਰ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ... ਤੂੰ ਬਣਾ ਚਾਹ, ਮੈਂ ਆਈ ਅੰਦਰ।"
ਦੋਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਜਾਂਦਿਆਂ ਮਸਤਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਆਜਾ ਨੀ ਮਾਂ, ਤਾਜ਼ਾ ਚਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਆਂ... ਨਾਲੇ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਘਰ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਨ ਪੁੱਤ ਦਾ?"
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਦੋਵਾਂ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਗਏ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛੇੜਦਿਆਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਹੀ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈਆਂ।ਚਾਹ ਦਾ ਘੁੱਟ ਭਰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ୍ରੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ੀਲਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"ਮੇਰੀ ਭੈਣੇ, ਤੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਕਿਉਂ ਆਂ... ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ (ਕਰਨ) ਨੇ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਐਸੀ ਚੰਗੀ ਤਸੱਲੀ ਕਰਾਈ ਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਏ! ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗ-ਜਾਗ ਕੇ ਪੂਰਾ ਰਜਾਇਆ ਏ।"
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਹੌਕਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਚਮਕਾਰਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਆਹਾ... ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਆਂ ਭੈਣੇ! ਕਰਨ ਹੈ ਹੀ ਇੰਨਾ ਗੱਭਰੂ ਜਵਾਨ, ਫਿਰ ਤਸੱਲੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਾਉਂਦਾ? ਮੇਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ (ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ) ਵੀ ਤਾਂ ਵੇਖ, ਕਿਵੇਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸੇ ਦੇ ਮਗਰ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ... ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦੈ ਅੱਜ ਸ਼ਿਮਲੇ ਜਾ ਕੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਬਰਫ਼ ਪਿਘਲਾ ਦੇਣੀ ਆ!"
ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੰਗੀਨ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣ ਲੱਗੀਆਂ।ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਲਾਉਂਦਿਆਂ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਨੀ ਭੈਣੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਕਰਨ... ਮੇਰੇ ਲਾਗੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੰਗਦਾ ਏ! ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੋਹ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪੂਰਾ ਕੰਜਰ ਜਿਹਾ ਸੰਗਦੈ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਲੁੱਚਾ ਜਿਹਾ ਠਹਾਕਾ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੱਸੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਮੇਰੀ ਭੈਣੇ... ਜੇ ਮੂਹਰੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੰਗਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ (ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ) ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਦੇਖ ਲੈ, ਉੱਥੇ ਕਾਹਦਾ ਸੰਗਣਾ! ਉੱਥੇ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਕਰਨ ਪੂਰਾ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦਾ ਏ!"
ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਬੈਠੀਆਂ ਹੱਸ-ਹੱਸ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗੀਆਂ।ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ ਸ਼ਰਮਾਕਲ ਜਿਹਾ ਹੌਕਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਸਹੀ ਕਰਦਿਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਕਾਫ਼ੀ ਨਸ਼ੀਲੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਨੀ ਭੈਣੇ... ਸੱਚ ਦੱਸਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਕਿਹੜਾ ਘੱਟ ਆਂ! ਮੈਂ ਵੀ ਤਾਂ ਉਸ ਕੰਜਰ ਮੂਹਰੇ ਸੰਗ ਦੀ ਮਾਰੀ ਪਈ ਆਂ... ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵੀ ਸਾਹ ਰੁਕਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਏ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਠਹਾਕਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਦੱਸ! ਇੱਥੇ ਬੈਠੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਹੀ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀਆਂ ਤੇ ਸੰਗਦੀਆਂ ਨੇ, ਤੇ ਉੱਧਰ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਨੂੰਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ (ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ) ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਬਰ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਣਾ!"
ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਚਾਹ ਦੀ ਚੁਸਕੀ ਭਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੰਗੀਨ ਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਬੇਬਾਕ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਹੱਸ-ਹੱਸ ਕੇ ਦੂਹਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਦਾ ਹਾਸਾ ਰੁਕਣ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਫੜਦਿਆਂ ਅਤੇ ਖਿੜ-ਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਤੇਰੀ ਮਾਰੀਏ... ਤੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਅੱਗ ਕੱਢਦੀ ਆਂ! ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਚੁੱਤੜੀਂ ਵੀ ਐਡੇ ਕਾਰਲੇ ਨੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਰਨ ਪੁੱਤ ਵਰਗੇ ਜਵਾਨ ਤੋਂ ਸਵਾਦ ਲੈਣ ਦਾ ਹੱਕ ਤਾਂ ਬਣਦਾ ਈ ਆ! ਜੇ ਜਵਾਨ ਪੁੱਤ ਘਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੰਮ ਨਾ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਚਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਪਾਉਣਾ ਏ!"
ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ-ਹੱਸਦੀਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਾਹ ਦਾ ਖ਼ਾਲੀ ਕੱਪ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਅੱਖ ਮਾਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਚੱਲ ਛੱਡ ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ... ਆਜਾ ਹੁਣ ਅੰਦਰ, ਕਿਉਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਕੇ ਵਕਤ ਜ਼ਾਈਵ ਕਰਦੀ ਆਂ? ਆਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਝੁਲਸ ਲਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੇਤੀ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ ਮਸਤਾਨਾ ਜਿਹਾ ਹੌਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਹਵਸ ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ:
"ਆਹੋ ਨੀ ਭੈਣੇ, ਚੱਲ ਫਿਰ ਅੰਦਰ... ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਅੰਦਰ ਬਲ ਹੀ ਰਹੀ ਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ!"
ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗੇ ਦਾ ਰੰਗੀਨ ਮਾਹੌਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗਵਾਏ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਹੜੇ ਦੀ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਦੂਰ ਉਸ ਠੰਢੇ ਅਤੇ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਮਾਂਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹਵਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕ ਉੱਠੀ।
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਲਾਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਅਤੇ ਗੋਰੀਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਲਿਹਾਜ਼—ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭੁੱਖ।
ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਕੇ ਹਵਸ ਦੇ ਉਸ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।ਕਮਰੇ ਦੀ ਬੰਦ ਕੁੰਡੀ ਅਤੇ ਮੱਧਮ ਜਿਹੇ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਮਾਂਵਾਂ ਦੀ ਹਵਸ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਨੰਗੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟੀ ਬੈਠੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਵੀ ਪਲ ਗਵਾਏ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਏ।
ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂੰਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਦ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੌਕਿਆਂ ਅਤੇ ਲਾਰ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗਿੱਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੂਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਤੇਲ ਦੀ ਬੋਤਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਬੋਤਲ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਬੰਦਾ ਬੁਲਾ ਲਈਏ? ਨੀ ਭੈਣੇ, ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਈ ਆਂ ਕਿਹੜਾ ਬੰਦਾ ਬੁਲਾਉਣਾ? ਜੇ ਬਾਹਰੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਨ੍ਹਾ ਵੱਜ ਜਾਣਾ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ! ਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕੀ ਮੂੰਹ ਦਿਖਾਵਾਂਗੇ?"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚਦਿਆਂ ਅਤੇ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਆਹੋ ਨੀ ਭੈਣੇ, ਗੱਲ ਤਾਂ ਤੇری ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਆ... ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦਿਖਾਉਣ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਿਣਕ ਪੈ ਗਈ। ਪਰ ਫਿਰ ਇਸ ਅੱਗ ਦਾ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਮੈਥੋਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਮੋਟੇ ਲਨ ਦੇ ਸਾਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮਸਤਾਨਾ ਜਿਹਾ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਅਲਮਾਰੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"ਫਿਰ ਬੰਦਾ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਆ? ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਜਾ ਕੇ... ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਪਿਆਸੀਆਂ ਜੱਟੀਆਂ ਲਈ ਉੱਥੇ ਰਬੜ ਦੇ ਮੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਲਨ ਪੂਰੇ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਨਾਲ ਪਏ ਨੇ! ਆਜਾ, ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਤੇਰੀ ਇਹ ਖ਼ੁਰਕ ਪੱਕੀ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਆਂ!ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਠਹਾਕਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਫੜਦਿਆਂ ਅਤੇ ਖਿੜ-ਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਮੇਰਾ ਸਿਆਣਾ ਪੁੱਤ! ਕਰਨ ਵੀ ਪੂਰਾ ਖਿਡਾਰਨ ਨਿਕਲਿਆ... ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਹੋਣੀ ਆ, ਤਾਂ ਹੀ ਉਹ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਬੰਦੋਬਸਤ ਕਰ ਗਿਆ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮਾਰੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਹੋਏ ਬੋਲੀ:
"ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਆ ਨੀ ਭੈਣੇ! ਜਦੋਂ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਛੁੱਟੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਆ, ਤਾਂ ਕੱਢ ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਉਸ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਉਸੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਝਾਉਣੀ ਆ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਅਲਮਾਰੀ ਵੱਲ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਕਰਨ ਦਾ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਲੰبا ਰਬੜ ਦਾ ਲਨ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਦਿਆਂ ਹੀ ਕਮਰੇ ਦੀ ਹਵਸ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਲੰبە ਰਬੜ ਦੇ ਲਨ ਕੱਢ ਕੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲਿਆਂਦੇ। ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹਵਸ ਹੋਰ ਵੀ ਭੜਕ ਉੱਠੀ।
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਰਬੜ ਦਾ ਲਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਨੀ ਭੈਣੇ, ਫੜ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ! ਅੱਜ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ।"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਚਿੱਤ ਲੇਟਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੋ ਰਹੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਉਹ ਮੋਟਾ ਰਬੜ ਦਾ ਲਨ ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉੱਧਰ, ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਠਾ-ਸਿੱਧਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਤੰਗ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਲਨ ਪਾਉਣਾ ਸ਼ुरू ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮੋਟੇ ਲਨ ਆਪਣੀਆਂ ਫੁੱਦੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਧੱਕਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ 'ਧੜ-ਧੜ' ਅਤੇ ਤੇਲ ਦੇ ਰਗੜੇ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀਆਂ। ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਝਟਕੇ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਾਮੁਕ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਮਾਂ... ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਏ! ਕਰਨ ਨੇ ਤਾਂ ਕਮਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ... ਆਹਾ... ਹਾਏ ਸਵਾਦ ਆ ਗਿਆ ਨੀ ਭੈਣੇ!"
ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਬੜ ਦੇ ਲਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਫੁੱਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਵਸ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਲੁੱਚਾ ਰੂਪ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਦੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਅੱਗ ਅਜੇ ਵੀ ਸਿਖ਼ਰਾਂ 'ਤੇ ਸੀ। ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਅਤੇ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਨੀ ਹੌਲੀ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਆਂ! ਮੈਨੂੰ ਹੌਲੀ ਦਾ ਸਵਾਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ... ਮਾਰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਝਟਕੇ! ਰਬੜ ਦੇ ਇਸ ਲਨ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਇਹ ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢੀ ਹੋ ਸਕੇ!"
ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਠਹਾਕਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲਨ ਲੈ ਕੇ ਖ਼ੁਦ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਧਾਹ-ਧਾਹ ਕੇ ਝਟਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲਨ ਦੇ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੀਆਂ 'ਛੱਪ-ਛੱਪ' ਅਤੇ 'ਧੜ-ਧੜ' ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀਆਂ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਮਾਰੇ ਸਵਾਦ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਪਾਗਲ ਹੋਈ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਤੜਫ਼ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਘਰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਧੂੰਆਂਧਾਰ ਝਟਕਿਆਂ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਕਾਬੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਰਬੜ ਦੇ ਲਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਫੁੱਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ 'ਧੜ-ਧੜ' ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਪਾਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਕੰਬਣੀ ਛਿੜ ਗਈ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਪਿਚਕਾਰੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਹੋਏ ਚੀਕ ਉੱਠੀ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ... ਮੈਂ ਗਈ... ਮੈਂ ਝੜ ਗਈ ਨੀ ਭੈਣੇ! ਹਾਏ ਰੱਬਾ, ਕੀ ਸਵਾਦ ਆ ਗਿਆ!"
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਵੀ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵੀ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਲੱਗੀ। ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਇਸ ਅੰਤਿਮ ਚਰੋੜ (ਔਰਗਾਜ਼ਮ) ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਪਰ ਢਹਿ ਪਈਆਂ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਨਹਾਤੇ ਹੋਏ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰੰਗੀਨ ਰਾਤ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਝੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਕੁਝ ਹੌਲੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਿਆਂ ਹੀ ਛੱਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੋ ਰਹੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਅਤਿਅੰਤ ਕਾਮੁਕ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤੜਫ਼ ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ, ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਪੁੱਠੀ-ਸਿੱਧੀ ਹੁੰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਲੰबा ਹੌਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਸਤਾਨੇ ਤੇ ਕਾਮੁਕ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਕਰਨ... ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਤੁਰ ਗਿਆ ਏਂ! ਤੇਰੀ ਚਾਚੀ ਦੀ ਤਾਂ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਆ... ਦੱਸ ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਿਨ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ? ਤੇਰੀ ਚਾਚੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੁਣ ਹਰ ਵੇਲੇ ਬੱਸ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਤੜਫ਼ ਰਹੀ ਆ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲੁੱਚਾ ਠਹਾਕਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਨੀ ਭੈਣੇ! ਬੱਸ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਹੋਣਾ ਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਫਿਰ ਦੇਖੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਮੌਜਾਂ ਲੁੱਟੀਆਂ ਨੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਕਰਨ ਆਉਂਦਾ ਸਾਰ ਤੇਰੀ ਇਸ ਖ਼ੁਰਕ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇਗਾ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਮੁੜ ਤੋਂ ਉਸ ਰੰਗੀਨ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈਆਂ।ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ "ਉਹ ਵੀ ਮੇਰਾ ਕੁਝ ਲੱਗਦਾ ਏ," ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਹਾਸਾ ਕਾਬੂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਪਈ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਅਤੇ ਲੁੱਚਾ ਠਹਾਕਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮਸਤਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਆਹੋ ਨੀ ਕੰਜਰੀਏ! ਸੱਚੀਂ ਗੱਲ ਤਾਂ ਤੂੰ ਪਤੇ ਦੀ ਕੀਤੀ ਆ... ਜੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਏ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਵੀ ਤਾਂ ਲਾਡਲਾ ਈ ਹੋਇਆ! ਆਖਿਰ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇਸ ਖ਼ੁਰਕ ਦਾ ਅਸਲੀ ਇਲਾਜ ਵੀ ਤਾਂ ਉਹੀ ਕਰੂ।"
ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਖਿੜ-ਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਲ ਅਤੇ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਬੱਸ ਫਿਰ ਛੇਤੀ ਆਉਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ... ਫਿਰ ਦੇਖੀਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਇਸੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀ ਆਂ!"
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹਵਸ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਲੁੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਠਹਾਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਪੁੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਅਤੇ ਗੋਗੜ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"ਮੈਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਇਵੇਂ ਹੀ ਚੁੱਤੜ ਕੱਢ-ਕੱਢ ਕੇ ਚਾਹ ਮਨਾਉਣੀ ਆਂ... ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਨੇ ਆਉਣਾ ਏ, ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚਖਾਉਣਾ ਏ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚਪੇੜ ਮਾਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਨੀ ਕੰਜਰੀਏ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੱਚੀਂ ਪੂਰੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਈ ਆਂ! ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਜਦੋਂ ਆਉਣਾ ਏ ਤੇਰਾ ਮੁੰਡਾ, ਉਦੋਂ ਦੇਖ ਲਵਾਂਗੇ... ਫਿਲਹਾਲ ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਹੀ ਇਸ ਰਬੜ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਕੱਟ ਲੈਂਦੇ ਆਂ ਦਿਨ!"
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਠਹਾਕਿਆਂ ਅਤੇ ਹਵਸ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ।ਉਸ ਰੰਗੀਨ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਲੁੱਚੀ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਫਿਰ ਤੋਂ ਮੱਚ ਉੱਠਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਅੱਗ ਹਾਲੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕੱਢਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਉਸਦੀਆਂ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਉਹ ਹੌਲੀਆਂ-ਹੌਲੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਗਰਮਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਭੈਣੇ... ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਸਾਹ ਘੁੱਟ ਰਿਹਾ ਏ... ਕਰਨ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਲੱਗੀ ਆ..."
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਸਤਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਿਸਕਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਬੱਸ ਕਰ ਨੀ ਕੰਜਰੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਨਾ ਤੜਫ਼ਾ... ਆਜਾ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਹੀ ਰਬੜ ਵਾਲਾ ਮਜ਼ਾ ਲਈਏ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਮੁੰਡਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ-דੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਕੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਸਕੀਆਂ ਅਤੇ ਹਫ਼ਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।ਦੋਵਾਂ ਮਾਂਵਾਂ ਦਾ ਇਹ ਲੁੱਚਾ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਖੇਡ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਪੈਣ ਲੱਗੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ਾ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੈ ਰਿਹਾ।
ਉਹ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ-דੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਕਦੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਦੀਆਂ ਅਤੇ ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਬੜ ਦੇ ਲਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਨਹਾਤੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਧੁੰਦਲਕੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਦਾ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਹੀ ਨਾ ਹੋਸ਼ਾਮ ਦੇ ਢਲਦੇ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਰੰਗਰਲੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੁੱਚਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਨੀ ਭੈਣੇ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਸ਼ਾਮ ਵੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਆ... ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਵੀ ਜਾਣਾ ਪੈਣਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਜਾਊ ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਆਂ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਨੰਗੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਪਾਸੇ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਹੋਏ ਇੱਕ ਮਸਤਾਨਾ ਠਹਾਕਾ ਲਾਇਆ ਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਆਹੋ ਨੀ ਕੰਜਰੀਏ, ਜਾਹ ਫਿਰ! ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਮੁੰਡਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਘਰ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਭਿਣਕ ਪਾ ਲੂ। ਪਰ ਮੰਨਣਾ ਪੈਣਾ, ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਪੂਰਾ ਸਿਰਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ... ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ਿਮਲੇਓਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਜਾਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਅੱਖ ਮਾਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਬੱਸ ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਰਹੀਏ... ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇਸੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੇਕਣ ਲਈ ਇੱੇਥੇ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਉਂਗੀ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ, ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਜੇ ਵੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਚੱਲੀਆਂ ਰੰਗਰਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹਵਸ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਨਾਟਾ ਛਾ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਸਦਾ ਮਨ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬੇਚੈਨ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਦਿਨ ਭਰ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਮਸਤੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੀ ਯਾਦ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਰਹੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਲਦਿਆਂ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇرا ਪੁੱਤ ਕਰਨ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਸ਼ਿਮਲੇ ਜਾ ਕੇ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਏਂ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਕਿਵੇਂ ਕੱਟੂ? ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਨ ਲਈ ਤੜਫ਼ ਰਹੀ ਏ..."
ਉਸਨੇ ਉਹੀ ਰਬੜ ਦਾ ਲਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਕਾਮੁਕ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਸੁੰਨਾ ਘਰ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗਾ।ਉਸ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਅਤੇ ਸੁੰਨੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਇਕੱਲੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਪੁੱਠੀ-ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਰਬੜ ਦੇ ਲਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਸਨੇ ਉਸ ਨਕਲੀ ਲਨ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮੋਟੇ ਲਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲੀ ਤੇ ਪਿਆਸੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲਨ ਦੇ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੀਆਂ 'ਛੱਪ-ਛੱਪ' ਅਤੇ 'ਧੜ-ਧੜ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਫ਼ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਮੂੰਹੋਂ ਕਾਮੁਕ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਕਰਨ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੜਫ਼ਾ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ ਏਂ! ਦੇਖ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਇਸ ਰਬੜ ਦੇ ਲਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਰਕ ਮਿਟਾ ਰਹੀ ਆ... ਹਾਏ... ਆਹਾ... ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ ਆ ਰਿਹਾ ਏ!"
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਲਨ ਦੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੰਬਣੀ ਛਿੜ ਗਈ ਅਤੇ ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਪਿਚਕਾਰੀਆਂ ਛੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਿਸਕੀ ਮਾਰਦਿਆਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਢਹਿ ਪਈ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਨਹਾਤੇ ਹੋਏ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਤੋਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਜਾਓ ਪੁੱਤੋ! ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜਾਇਓ... ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸੈਰ ਕਰਕੇ ਆਓ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਓ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਗੱਡੀ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹਾ ਚਮਕਾਰਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਸਫ਼ਰ ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲੀ ਖੇਡ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣੀ ਹੈ।
ਗੱਡੀ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਫਿਰਨੀ ਪਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਈਵੇਅ 'ਤੇ ਪੈ ਗਈ। ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਅਤੇ ਹਵਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਣ ਲੱਗਿਆ ਸੀ।
ਗੱਡੀ ਦੇ ਪਿੰਡੋਂ ਨਿਕਲਦਿਆਂ ਹੀ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:"ਚੱਲੋ ਨੀ ਭੈਣੇ, ਬੱਚੇ ਤਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਆਪਣੇ ਸਫ਼ਰ 'ਤੇ... ਆਜਾ ਤੂੰ ਵੀ ਅੰਦਰ, ਆਪਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਹ ਪੀਣੇ ਆਂ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਆਹੋ ਚੱਲੋ ਭੈਣੇ, ਘਰ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ... ਤੂੰ ਬਣਾ ਚਾਹ, ਮੈਂ ਆਈ ਅੰਦਰ।"
ਦੋਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਜਾਂਦਿਆਂ ਮਸਤਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਆਜਾ ਨੀ ਮਾਂ, ਤਾਜ਼ਾ ਚਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਆਂ... ਨਾਲੇ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਘਰ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਨ ਪੁੱਤ ਦਾ?"
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਦੋਵਾਂ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਗਏ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛੇੜਦਿਆਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਹੀ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈਆਂ।
ਚਾਹ ਦਾ ਘੁੱਟ ਭਰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ୍ରੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ੀਲਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੀ:"ਮੇਰੀ ਭੈਣੇ, ਤੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਕਿਉਂ ਆਂ... ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ (ਕਰਨ) ਨੇ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਐਸੀ ਚੰਗੀ ਤਸੱਲੀ ਕਰਾਈ ਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਏ! ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗ-ਜਾਗ ਕੇ ਪੂਰਾ ਰਜਾਇਆ ਏ।"
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਹੌਕਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਚਮਕਾਰਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਆਹਾ... ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਆਂ ਭੈਣੇ! ਕਰਨ ਹੈ ਹੀ ਇੰਨਾ ਗੱਭਰੂ ਜਵਾਨ, ਫਿਰ ਤਸੱਲੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਾਉਂਦਾ? ਮੇਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ (ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ) ਵੀ ਤਾਂ ਵੇਖ, ਕਿਵੇਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸੇ ਦੇ ਮਗਰ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ... ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦੈ ਅੱਜ ਸ਼ਿਮਲੇ ਜਾ ਕੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਬਰਫ਼ ਪਿਘਲਾ ਦੇਣੀ ਆ!"
ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੰਗੀਨ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਲਾਉਂਦਿਆਂ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:"ਨੀ ਭੈਣੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਕਰਨ... ਮੇਰੇ ਲਾਗੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੰਗਦਾ ਏ! ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੋਹ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪੂਰਾ ਕੰਜਰ ਜਿਹਾ ਸੰਗਦੈ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਲੁੱਚਾ ਜਿਹਾ ਠਹਾਕਾ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੱਸੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਮੇਰੀ ਭੈਣੇ... ਜੇ ਮੂਹਰੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੰਗਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ (ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ) ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਦੇਖ ਲੈ, ਉੱਥੇ ਕਾਹਦਾ ਸੰਗਣਾ! ਉੱਥੇ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਕਰਨ ਪੂਰਾ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦਾ ਏ!"
ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਬੈਠੀਆਂ ਹੱਸ-ਹੱਸ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ ਸ਼ਰਮਾਕਲ ਜਿਹਾ ਹੌਕਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਸਹੀ ਕਰਦਿਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਕਾਫ਼ੀ ਨਸ਼ੀਲੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:"ਨੀ ਭੈਣੇ... ਸੱਚ ਦੱਸਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਕਿਹੜਾ ਘੱਟ ਆਂ! ਮੈਂ ਵੀ ਤਾਂ ਉਸ ਕੰਜਰ ਮੂਹਰੇ ਸੰਗ ਦੀ ਮਾਰੀ ਪਈ ਆਂ... ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵੀ ਸਾਹ ਰੁਕਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਏ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਠਹਾਕਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਦੱਸ! ਇੱਥੇ ਬੈਠੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਹੀ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀਆਂ ਤੇ ਸੰਗਦੀਆਂ ਨੇ, ਤੇ ਉੱਧਰ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਨੂੰਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ (ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ) ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਬਰ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਣਾ!"
ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਚਾਹ ਦੀ ਚੁਸਕੀ ਭਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੰਗੀਨ ਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਬੇਬਾਕ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਹੱਸ-ਹੱਸ ਕੇ ਦੂਹਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਦਾ ਹਾਸਾ ਰੁਕਣ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਫੜਦਿਆਂ ਅਤੇ ਖਿੜ-ਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਤੇਰੀ ਮਾਰੀਏ... ਤੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਅੱਗ ਕੱਢਦੀ ਆਂ! ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਚੁੱਤੜੀਂ ਵੀ ਐਡੇ ਕਾਰਲੇ ਨੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਰਨ ਪੁੱਤ ਵਰਗੇ ਜਵਾਨ ਤੋਂ ਸਵਾਦ ਲੈਣ ਦਾ ਹੱਕ ਤਾਂ ਬਣਦਾ ਈ ਆ! ਜੇ ਜਵਾਨ ਪੁੱਤ ਘਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੰਮ ਨਾ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਚਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਪਾਉਣਾ ਏ!"
ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ-ਹੱਸਦੀਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਾਹ ਦਾ ਖ਼ਾਲੀ ਕੱਪ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਅੱਖ ਮਾਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:"ਚੱਲ ਛੱਡ ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ... ਆਜਾ ਹੁਣ ਅੰਦਰ, ਕਿਉਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਕੇ ਵਕਤ ਜ਼ਾਈਵ ਕਰਦੀ ਆਂ? ਆਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਝੁਲਸ ਲਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੇਤੀ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ ਮਸਤਾਨਾ ਜਿਹਾ ਹੌਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਹਵਸ ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ:
"ਆਹੋ ਨੀ ਭੈਣੇ, ਚੱਲ ਫਿਰ ਅੰਦਰ... ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਅੰਦਰ ਬਲ ਹੀ ਰਹੀ ਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ!"
ਦੋਵੇਂ ਮਾਂਵਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗੇ ਦਾ ਰੰਗੀਨ ਮਾਹੌਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗਵਾਏ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਹੜੇ ਦੀ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਦੂਰ ਉਸ ਠੰਢੇ ਅਤੇ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਮਾਂਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹਵਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕ ਉੱਠੀ।ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਲਾਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਅਤੇ ਗੋਰੀਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਲਿਹਾਜ਼—ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭੁੱਖ।
ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਕੇ ਹਵਸ ਦੇ ਉਸ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।ਕਮਰੇ ਦੀ ਬੰਦ ਕੁੰਡੀ ਅਤੇ ਮੱਧਮ ਜਿਹੇ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਮਾਂਵਾਂ ਦੀ ਹਵਸ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਨੰਗੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟੀ ਬੈਠੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਵੀ ਪਲ ਗਵਾਏ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਏ।
ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂੰਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਦ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੌਕਿਆਂ ਅਤੇ ਲਾਰ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗਿੱਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੂਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਤੇਲ ਦੀ ਬੋਤਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਬੋਤਲ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:"ਬੰਦਾ ਬੁਲਾ ਲਈਏ? ਨੀ ਭੈਣੇ, ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਈ ਆਂ ਕਿਹੜਾ ਬੰਦਾ ਬੁਲਾਉਣਾ? ਜੇ ਬਾਹਰੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਨ੍ਹਾ ਵੱਜ ਜਾਣਾ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ! ਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕੀ ਮੂੰਹ ਦਿਖਾਵਾਂਗੇ?"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚਦਿਆਂ ਅਤੇ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਆਹੋ ਨੀ ਭੈਣੇ, ਗੱਲ ਤਾਂ ਤੇری ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਆ... ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦਿਖਾਉਣ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਿਣਕ ਪੈ ਗਈ। ਪਰ ਫਿਰ ਇਸ ਅੱਗ ਦਾ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਮੈਥੋਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਮੋਟੇ ਲਨ ਦੇ ਸਾਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮਸਤਾਨਾ ਜਿਹਾ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਅਲਮਾਰੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"ਫਿਰ ਬੰਦਾ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਆ? ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਜਾ ਕੇ... ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਪਿਆਸੀਆਂ ਜੱਟੀਆਂ ਲਈ ਉੱਥੇ ਰਬੜ ਦੇ ਮੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਲਨ ਪੂਰੇ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਨਾਲ ਪਏ ਨੇ! ਆਜਾ, ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਤੇਰੀ ਇਹ ਖ਼ੁਰਕ ਪੱਕੀ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਆਂ!ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਠਹਾਕਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਫੜਦਿਆਂ ਅਤੇ ਖਿੜ-ਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਮੇਰਾ ਸਿਆਣਾ ਪੁੱਤ! ਕਰਨ ਵੀ ਪੂਰਾ ਖਿਡਾਰਨ ਨਿਕਲਿਆ... ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਹੋਣੀ ਆ, ਤਾਂ ਹੀ ਉਹ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਬੰਦੋਬਸਤ ਕਰ ਗਿਆ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮਾਰੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਹੋਏ ਬੋਲੀ:
"ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਆ ਨੀ ਭੈਣੇ! ਜਦੋਂ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਛੁੱਟੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਆ, ਤਾਂ ਕੱਢ ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਉਸ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਉਸੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਝਾਉਣੀ ਆ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਅਲਮਾਰੀ ਵੱਲ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਕਰਨ ਦਾ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਲੰبا ਰਬੜ ਦਾ ਲਨ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਦਿਆਂ ਹੀ ਕਮਰੇ ਦੀ ਹਵਸ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਲੰبە ਰਬੜ ਦੇ ਲਨ ਕੱਢ ਕੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲਿਆਂਦੇ। ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹਵਸ ਹੋਰ ਵੀ ਭੜਕ ਉੱਠੀ।
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਰਬੜ ਦਾ ਲਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਨੀ ਭੈਣੇ, ਫੜ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ! ਅੱਜ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ।"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਚਿੱਤ ਲੇਟਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੋ ਰਹੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਉਹ ਮੋਟਾ ਰਬੜ ਦਾ ਲਨ ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉੱਧਰ, ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਠਾ-ਸਿੱਧਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਤੰਗ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਲਨ ਪਾਉਣਾ ਸ਼ुरू ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮੋਟੇ ਲਨ ਆਪਣੀਆਂ ਫੁੱਦੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਧੱਕਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ 'ਧੜ-ਧੜ' ਅਤੇ ਤੇਲ ਦੇ ਰਗੜੇ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀਆਂ। ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਝਟਕੇ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਾਮੁਕ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਮਾਂ... ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਏ! ਕਰਨ ਨੇ ਤਾਂ ਕਮਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ... ਆਹਾ... ਹਾਏ ਸਵਾਦ ਆ ਗਿਆ ਨੀ ਭੈਣੇ!"
ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਬੜ ਦੇ ਲਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਫੁੱਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਵਸ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਲੁੱਚਾ ਰੂਪ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਦੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਅੱਗ ਅਜੇ ਵੀ ਸਿਖ਼ਰਾਂ 'ਤੇ ਸੀ। ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਅਤੇ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਨੀ ਹੌਲੀ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਆਂ! ਮੈਨੂੰ ਹੌਲੀ ਦਾ ਸਵਾਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ... ਮਾਰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਝਟਕੇ! ਰਬੜ ਦੇ ਇਸ ਲਨ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਇਹ ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢੀ ਹੋ ਸਕੇ!"
ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਠਹਾਕਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲਨ ਲੈ ਕੇ ਖ਼ੁਦ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਧਾਹ-ਧਾਹ ਕੇ ਝਟਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲਨ ਦੇ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੀਆਂ 'ਛੱਪ-ਛੱਪ' ਅਤੇ 'ਧੜ-ਧੜ' ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀਆਂ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਮਾਰੇ ਸਵਾਦ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਪਾਗਲ ਹੋਈ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਤੜਫ਼ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਘਰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਧੂੰਆਂਧਾਰ ਝਟਕਿਆਂ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਕਾਬੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਰਬੜ ਦੇ ਲਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਫੁੱਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ 'ਧੜ-ਧੜ' ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਪਾਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਕੰਬਣੀ ਛਿੜ ਗਈ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਪਿਚਕਾਰੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਹੋਏ ਚੀਕ ਉੱਠੀ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ... ਮੈਂ ਗਈ... ਮੈਂ ਝੜ ਗਈ ਨੀ ਭੈਣੇ! ਹਾਏ ਰੱਬਾ, ਕੀ ਸਵਾਦ ਆ ਗਿਆ!"
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਵੀ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵੀ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਲੱਗੀ। ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਇਸ ਅੰਤਿਮ ਚਰੋੜ (ਔਰਗਾਜ਼ਮ) ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਪਰ ਢਹਿ ਪਈਆਂ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਨਹਾਤੇ ਹੋਏ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰੰਗੀਨ ਰਾਤ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਝੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਕੁਝ ਹੌਲੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਿਆਂ ਹੀ ਛੱਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੋ ਰਹੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਅਤਿਅੰਤ ਕਾਮੁਕ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤੜਫ਼ ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ, ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਪੁੱਠੀ-ਸਿੱਧੀ ਹੁੰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਲੰबा ਹੌਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਸਤਾਨੇ ਤੇ ਕਾਮੁਕ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਕਰਨ... ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਤੁਰ ਗਿਆ ਏਂ! ਤੇਰੀ ਚਾਚੀ ਦੀ ਤਾਂ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਆ... ਦੱਸ ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਿਨ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ? ਤੇਰੀ ਚਾਚੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੁਣ ਹਰ ਵੇਲੇ ਬੱਸ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਤੜਫ਼ ਰਹੀ ਆ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲੁੱਚਾ ਠਹਾਕਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਨੀ ਭੈਣੇ! ਬੱਸ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਹੋਣਾ ਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਫਿਰ ਦੇਖੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਮੌਜਾਂ ਲੁੱਟੀਆਂ ਨੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਕਰਨ ਆਉਂਦਾ ਸਾਰ ਤੇਰੀ ਇਸ ਖ਼ੁਰਕ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇਗਾ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਮੁੜ ਤੋਂ ਉਸ ਰੰਗੀਨ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈਆਂ।
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ "ਉਹ ਵੀ ਮੇਰਾ ਕੁਝ ਲੱਗਦਾ ਏ," ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਹਾਸਾ ਕਾਬੂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਪਈ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਅਤੇ ਲੁੱਚਾ ਠਹਾਕਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮਸਤਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:"ਆਹੋ ਨੀ ਕੰਜਰੀਏ! ਸੱਚੀਂ ਗੱਲ ਤਾਂ ਤੂੰ ਪਤੇ ਦੀ ਕੀਤੀ ਆ... ਜੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਏ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਵੀ ਤਾਂ ਲਾਡਲਾ ਈ ਹੋਇਆ! ਆਖਿਰ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇਸ ਖ਼ੁਰਕ ਦਾ ਅਸਲੀ ਇਲਾਜ ਵੀ ਤਾਂ ਉਹੀ ਕਰੂ।"
ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਖਿੜ-ਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਲ ਅਤੇ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਬੱਸ ਫਿਰ ਛੇਤੀ ਆਉਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ... ਫਿਰ ਦੇਖੀਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਇਸੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀ ਆਂ!"
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹਵਸ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਲੁੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਠਹਾਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਪੁੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਅਤੇ ਗੋਗੜ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੀ:"ਮੈਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਇਵੇਂ ਹੀ ਚੁੱਤੜ ਕੱਢ-ਕੱਢ ਕੇ ਚਾਹ ਮਨਾਉਣੀ ਆਂ... ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਨੇ ਆਉਣਾ ਏ, ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚਖਾਉਣਾ ਏ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚਪੇੜ ਮਾਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਨੀ ਕੰਜਰੀਏ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੱਚੀਂ ਪੂਰੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਈ ਆਂ! ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਜਦੋਂ ਆਉਣਾ ਏ ਤੇਰਾ ਮੁੰਡਾ, ਉਦੋਂ ਦੇਖ ਲਵਾਂਗੇ... ਫਿਲਹਾਲ ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਹੀ ਇਸ ਰਬੜ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਕੱਟ ਲੈਂਦੇ ਆਂ ਦਿਨ!"
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਠਹਾਕਿਆਂ ਅਤੇ ਹਵਸ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ।
ਉਸ ਰੰਗੀਨ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਲੁੱਚੀ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਫਿਰ ਤੋਂ ਮੱਚ ਉੱਠਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਅੱਗ ਹਾਲੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕੱਢਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।ਉਸਦੀਆਂ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਉਹ ਹੌਲੀਆਂ-ਹੌਲੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਗਰਮਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਭੈਣੇ... ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਸਾਹ ਘੁੱਟ ਰਿਹਾ ਏ... ਕਰਨ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਲੱਗੀ ਆ..."
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਸਤਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਿਸਕਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਬੱਸ ਕਰ ਨੀ ਕੰਜਰੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਨਾ ਤੜਫ਼ਾ... ਆਜਾ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਹੀ ਰਬੜ ਵਾਲਾ ਮਜ਼ਾ ਲਈਏ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਮੁੰਡਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ-דੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਕੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਸਕੀਆਂ ਅਤੇ ਹਫ਼ਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਦੋਵਾਂ ਮਾਂਵਾਂ ਦਾ ਇਹ ਲੁੱਚਾ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਖੇਡ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਪੈਣ ਲੱਗੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ਾ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੈ ਰਿਹਾ।ਉਹ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ-דੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਕਦੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਦੀਆਂ ਅਤੇ ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਬੜ ਦੇ ਲਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਨਹਾਤੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਧੁੰਦਲਕੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਦਾ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਹੀ ਨਾ ਹੋਸ਼ਾਮ ਦੇ ਢਲਦੇ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਰੰਗਰਲੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੁੱਚਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਨੀ ਭੈਣੇ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਸ਼ਾਮ ਵੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਆ... ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਵੀ ਜਾਣਾ ਪੈਣਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਜਾਊ ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਆਂ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਨੰਗੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਪਾਸੇ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਹੋਏ ਇੱਕ ਮਸਤਾਨਾ ਠਹਾਕਾ ਲਾਇਆ ਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਆਹੋ ਨੀ ਕੰਜਰੀਏ, ਜਾਹ ਫਿਰ! ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਮੁੰਡਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਘਰ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਭਿਣਕ ਪਾ ਲੂ। ਪਰ ਮੰਨਣਾ ਪੈਣਾ, ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਪੂਰਾ ਸਿਰਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ... ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ਿਮਲੇਓਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਜਾਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਅੱਖ ਮਾਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਬੱਸ ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਰਹੀਏ... ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇਸੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੇਕਣ ਲਈ ਇੱੇਥੇ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਉਂਗੀ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ, ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਜੇ ਵੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਚੱਲੀਆਂ ਰੰਗਰਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹਵਸ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਨਾਟਾ ਛਾ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਸਦਾ ਮਨ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬੇਚੈਨ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਦਿਨ ਭਰ ਸੁਖੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਮਸਤੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੀ ਯਾਦ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਰਹੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਲਦਿਆਂ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇرا ਪੁੱਤ ਕਰਨ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਸ਼ਿਮਲੇ ਜਾ ਕੇ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਏਂ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਕਿਵੇਂ ਕੱਟੂ? ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਨ ਲਈ ਤੜਫ਼ ਰਹੀ ਏ..."
ਉਸਨੇ ਉਹੀ ਰਬੜ ਦਾ ਲਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਕਾਮੁਕ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਸੁੰਨਾ ਘਰ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗਾ।
ਉਸ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਅਤੇ ਸੁੰਨੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਇਕੱਲੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਪੁੱਠੀ-ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਰਬੜ ਦੇ ਲਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਸਨੇ ਉਸ ਨਕਲੀ ਲਨ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ।ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮੋਟੇ ਲਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲੀ ਤੇ ਪਿਆਸੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲਨ ਦੇ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੀਆਂ 'ਛੱਪ-ਛੱਪ' ਅਤੇ 'ਧੜ-ਧੜ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਫ਼ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਮੂੰਹੋਂ ਕਾਮੁਕ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਕਰਨ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੜਫ਼ਾ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ ਏਂ! ਦੇਖ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਇਸ ਰਬੜ ਦੇ ਲਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਰਕ ਮਿਟਾ ਰਹੀ ਆ... ਹਾਏ... ਆਹਾ... ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ ਆ ਰਿਹਾ ਏ!"
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਲਨ ਦੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੰਬਣੀ ਛਿੜ ਗਈ ਅਤੇ ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਪਿਚਕਾਰੀਆਂ ਛੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਿਸਕੀ ਮਾਰਦਿਆਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਢਹਿ ਪਈ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਨਹਾਤੇ ਹੋਏ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਤੋਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
Gagandeep sandhu
Member
- 107
- 43
- 44
🔥 Read Next Hot Story →
Discover more exclusive stories
Gagandeep sandhu
Member
- 107
- 43
- 44
Gagandeep sandhu
Member
- 107
- 43
- 44
ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਅਤੇ ਗਵਾਂਢਨ ਭੈਣਾਂ ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਇੱਕੋ ਹੋਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਹਰ ਪੈ ਰਹੀ ਹਲਕੀ ਧੁੰਦ ਅਤੇ ਠੰਢ ਨੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਗਰਮ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"ਵੇ ਕਰਨ, ਸ਼ਿਮਲਾ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਘੁੰਮਣ ਆਏ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਲੱਗਦੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਾਡਾ ਘੁੰਮਣਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਜਾਈ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਿਆਂ ਅੱਗੋਂ ਲਾਡ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਸਹੀ ਕਹਿੰਦੀ ਐ ਸੁਖੀ... ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ-ਫਿਰਦਿਆਂ ਸਾਡੇ ਤਾਂ ਪੈਰ ਥੱਕ ਗਏ, ਪਰ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਜੋਰ ਵੇਖ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦੈ ਅੱਜ ਰਾਤ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆਉਣਾ ਏ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦੋਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਫਿਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ ਦੋਵੇਂ... ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਠੰਢ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦਾ ਕੰਮ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੀ ਹੈ!"ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਕੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫਾ ਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਵੇਖੀਏ ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਜ਼ੋਰ, ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਗਰਮੀ ਕੱਢਦੈਂ ਤੂੰ ਇਸ ਠੰਢ ਵਿੱਚ!"
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹੀ, ਉਸਨੇ ਵੀ ਛਲਕਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਖ ਗਿਆ। ਕਰਨ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਭੀੜਦਿਆਂ ਹੋਏ ਕਮਰੇ ਦੀ ਲਾਈਟ ਮੱਧਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਉਸ ਠੰਢੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਦਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆ ਗਿਆਕਮਰੇ ਦੀ ਮੱਧਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ, ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਉਸਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਧੌਣ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾ ਰਿਹਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਵੀ ਬੇਤਾਬ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ੀਲਾ ਲਿਪ ਕਿਸ (Lip Kiss) ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਕਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੂਪਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੁੰਮਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਰੋਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਮੈਂ ਮਰਜਾਂ... ਤੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਐ..."
ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਸ ਕੇ ਜੱਫਾ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਖ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਠੰਢੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਆਪਣੇ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਕਰਨ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ 'ਤੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਗਵਾਏ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਅਤੇ ਕਮੀਜ਼ ਲਾਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੋਰੇ ਅਤੇ ਕਸੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੁਖੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਨ ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਕਮਰੇ ਦੀ ਮੱਧਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀੜਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੰਜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟਦਿਆਂ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਮੈਂ ਮਰਜਾਂ... ਤੇਰਾ ਜ਼ੋਰ ਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਰਿਹੈ... ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਦੇ!"
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਹਾਉਕੀਆਂ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਜੋ ਖੁਦ ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਤੜਫ਼ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਨ ਨੇ ਵਾਰੋ-ਵਾਰੀ ਦੋਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ ਚਖਾਇਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨੇ ਜਣੇ ਇਸ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਏ।ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਜਨੂੰਨ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਜੋਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਤਾਬ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਨਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਲਾਡ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਕੰਜਰ ਕੁੱਤੇ... ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਧਰ ਕਿੱਥੇ ਚੱਲਿਆ ਐਂ? ਆ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵੀ ਠੋਕ!"
ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹੀ, ਉਸਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"
ਕੰਜਰਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਚੋਦ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ... ਦੇਖ ਕੀ ਰਿਹੈਂ!"
ਦੋਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਦੀ ਇਸ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਾਰੋ-ਵਾਰੀ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੰਜੇ ਦੀ ਘੜ-ਘੜ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ-ਉੱਚੀਆਂ ਹਾਉਕੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਕਰਨ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਦੀ ਬੇਤਾਬੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੰਜੇ ਦੀ ਹਿਲਜੁਲ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਮ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਦੇ ਕਰਨ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਕੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਕਦੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੱਪ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ ਵਾਰੋ-ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਚੀਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"બસ ਕਰਨ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਮਾਰ ਦੇ ਅੱਜ!"
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰबी ਰਾਤ ਤੱਕ ਚੱਲੇ ਇਸ ਸਿਲਸਿਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਤਿੰਨਾਂ ਦਾ ਜਿਸਮ ਥੱਕ ਕੇ ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਜੋਸ਼ ਨਿਕਾਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਨੰਗੀਆਂ ਹੀ ਢਹਿ ਗਈਆਂ।
ਤਿੰਨੋਂ ਜਣੇ ਬਿਨਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਕੇ ਉਸੇ ਠੰਢੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ (ਨਿਡਲ/ਸੌਣ) ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੀ ਬਚੀ ਸੀ।ਸਵੇਰ ਦੀ ਹਲਕੀ ਧੁੱਪ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੋਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਤਿੰਨੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਨੰਗੇ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਕੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ।
ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਦਸਤਕ ਹੋਈ — "ਕਨੌਕ... ਕਨੌਕ..."
ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹੋਟਲ ਦੀ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਦੀ ਟਰੇ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਸਾਹਮਣੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਕਰਨ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਕੇ ਨੰਗੀਆਂ ਸੁੱਤੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੀ ਰੰਗੀਨੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸਾਫ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਟਰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਚਾਹ ਦੀ ਟਰੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਗਵਾਏ ਅੱਖਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਕਰਕੇ ਉੱਥੋਂ ਬਾਹਰ ਭੱਜ ਗਈ।ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੇ ਹਸੀਨ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਘੁੰਮ-ਫਿਰ ਕੇ ਨਜ਼ਾਰਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਹੋਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਤੇ। ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਤੁਰਨ-ਫਿਰਨ ਕਾਰਨ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਚਮਕ ਵੀ ਸੀ।
ਉਹ ਅਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਕੇ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੀ ਸਨ ਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਦਸਤਕ ਹੋਈ — "ਕਨੌਕ... ਕਨੌਕ..."
ਕਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਹੀ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਸਵੇਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਦੀ ਝਲਕ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨੀਵੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਸਰ... ਮੈਨੇਜਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਗਰਮ ਸੂਪ ਭੇਜਿਆ ਹੈ... ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਦਿਆਂ?"
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉੱਠਦਿਆਂ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਂਜੀ ਬਿਲਕੁਲ, ਅੰਦਰ ਲੈ ਆਓ... ਵੈਸੇ ਵੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਲੋੜ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਐ!"
ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਟਰੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤਿੰਨਾਂ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਭਰ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਸੂਪ ਦੀ ਟਰੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਮੁੜਨ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਨੀ ਕੁੜੀਏ, ਇੰਨੀ ਛੇਤੀ ਕੀ ਹੈ ਜਾਣ ਦੀ? ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਕਮਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਸੀ ਨਾ? ਆਜਾ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬੈਠ... ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਹਲਾਸ਼ੇਰੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਂਜੀ ਬੀਬੀ, ਡਰ ਨਾ! ਜੋ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਬੈਠੇ ਆਂ। ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਇਸ ਗਰਮੀ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ?"
ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਘਬਰਾ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵੀ ਜਾਗ ਉੱਠੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਮੰਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ।ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਪੂੰਝਿਆ ਅਤੇ ਮੰਜੇ ਕੋਲ ਬੈਠਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਦੀਦੀ... kya ਬਤਾਉ... ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ... ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ-ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੂਫ਼ਾਨ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।"
ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ్రాਣ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਠਹਾਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਵੇਖਿਆ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਅੱਗ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ! ਫਿਰ ਦੇਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਐ, ਆਜਾ ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਹੋ ਗਿਆ।ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੁਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਵਵਵਵਵ... ਨੋ ਦੀਦੀ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਸੂਪ ਦੇਣ ਆਈ ਸੀ... ਜੇ ਮੈਨੇਜਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਨੌਕਰੀ ਚਲੀ ਜਾਊ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲਾਡ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਨੀ ਭੋਲ਼ੀਏ... ਮੈਨੇਜਰ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣੈ! ਤੇਰੀ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਬੱਸ ਤੂੰ ਆ ਕੇ ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਅਤੇ ਇਸ ਠੰਢ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਜ਼ਾ ਲੈ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਕੇ ਉਸ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਚੁੰਮੀ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਹੁਣ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ ਐਂ, ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਮਜ਼ਾ ਲਏ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ!"ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਘਬਰਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਨੋ ਵੀਰੇ... ਛੱਡੋ ਨੋ... ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮ ਆਂਦੀ ਐ... ਪਲੀਜ਼ ਐਵੇਂ ਨਾ ਕਰੋ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਸ਼ਰਮ ਕਾਹਦੀ ਨੀ ਭੋਲ਼ੀਏ! ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਆਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਐਂ? ਹੁਣ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਮਜ਼ਾ ਲੈ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਡਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗਾ।ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮਿੰਨਤ ਭਰੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਦੀਦੀ... ਪਲੀਜ਼ ਹੁਣ ਜਾਣ ਦਿਓ... ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਪੱਕਾ ਆ ਜਾਊਂਗੀ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਡਿਊਟੀ ਦਾ ਟਾਈਮ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੇਜਰ ਗੁੱਸਾ ਕਰੂ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲਾਡ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਅੱਛਾ... ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਪੱਕਾ? ਫਿਰ ਦੇਖੀਂ, ਮੁੱਕਰ ਨਾ ਜਾਈਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪ ਜਾ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆਵਾਂਗੇ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਵੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਠੀਕ ਐ ਫਿਰ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਨੇ ਆਂ, ਪਰ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਆ ਜਾਵੀਂ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਟਰੇ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ।ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਜਾਗ ਕੇ ਉਸ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਆਵੇਗੀ। ਪਰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਬੀਤ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਆਖਿਰਕਾਰ ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਰਿਸੈਪਸ਼ਨ 'ਤੇ ਪਤਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁੜੀ ਤਾਂ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਆਪਣਾ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਕਰਵਾ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸਣ ਲੱਗੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਵਿਚਾਰੀ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਗਈ।ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਹੋਏ ਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭੀੜੀ ਜਿਹੀ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਸਾਧਾਰਨ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੈਗ ਸੀ।
ਕਰਨ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਝਿਜਕੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਨਮੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਘਬਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਦੀਦੀ... ਸ਼ੁਕਰ ਐ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਗਏ... ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਨਾ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਹੋਟਲ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਸਦਾ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ:
"ਪਰ ਨੀ ਭੋਲ਼ੀਏ, ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬਿਨਾਂ ਦੱਸੇ ਨੌਕਰੀ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਡਰ ਗਈ ਏਂ।"
ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਮਲਦਿਆਂ ਹੋਏ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਨਹੀਂ ਦੀਦੀ... ਡਰ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗਈ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਹੋਟਲ ਦੇ ਮੈਨੇਜਰ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਗਈ ਸੀ! ਉਹ ਕਮੀਨਾ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੰਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਪਸ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਲਤ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ... ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਸੀ, ਇਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਹਿਸਾਬ ਕਰਵਾ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਭੱਜ ਆਈ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਨੀ ਭੈਣੇ... ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਅਜਿਹੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਐ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਗੱਲੋਂ ਘਬਰਾ ਨਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਂ।"ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੁਖੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਮਦਰਦੀ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਂਜੀ ਦੀਦੀ... ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹਿਮਤ ਹਾਂ! ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਅਸਲੀ ਮਜ਼ਾ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ... ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ।"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਬੱਸ ਫਿਰ ਠੀਕ ਐ! ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਹੁਣ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਐ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲ... ਅੱਗੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਯਾਤਰਾ ਅਸੀਂ ਰਲ ਕੇ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੇ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕਿਸਰ ਦੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ।ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਨਹੀਂ ਦੀਦੀ... ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ! ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੰਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦੇਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਾਮਾਨ ਵੀ ਉੱਥੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਹੈ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਨੀ ਭੈਣੇ! ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਐ ਅਤੇ ਉਸ ਕਮੀਨੇ ਮੈਨੇਜਰ ਤੋਂ ਖਹਿੜਾ ਛੁੱਟ ਗਿਆ ਐ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚੀਂ ਵੀ ਨਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਆਜ਼ਾਦ ਐਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਗਰਮਜੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਕਿਹਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲ, ਅੱਗੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਫ਼ਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਅਸੀਂ ਰਲ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ।ਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਰੁਕਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਮੈਨੇਜਰ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸ ਕੁੜੀ 'ਤੇ ਖਰਾਬ ਸਨ।
ਕਰਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਪੈਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਕਾਹਲੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਵਾਂ ਕਮਰਾ ਬੁੱਕ ਕਰਵਾਇਆ।
ਨਵੇਂ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਹੀ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਕਮਰਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸਾਫ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਵਾਹ! ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਚਾਰੋਂ ਜਣੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾ ਲਵਾਂਗੇ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਮੈਨੇਜਰ ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਰਮ ਲਾਹ ਕੇ ਪਰੇ ਰੱਖ ਦੇ।"
ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ ਹੀ, ਕਰਨ ਨੇ ਲਾਈਟਾਂ ਮੱਧਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨਵੇਂ ਹੋਟਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਰੰਗੀਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਸ਼ਾਇਦ ਕੱਲ੍ਹ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।ਉਸ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਨੀ ਭੈਣੇ! ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰ ਰਾਤ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੇ... ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਬਿਲਕੁਲ! ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਐਂ, ਤੇ ਕਰਨ ਖ਼ੁਦ ਤੇਰੀ ਇਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗਾ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਲਿਪ ਕਿਸ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਡਰ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਝ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਸੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਗੋਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਇਸ ਠੰਢੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸਵਾਦ ਚਖਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਉਹ ਰਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਅਭੁੱਲ ਹੋ ਗਈ।ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਉਤਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਲਿਬਾਸ ਲਾਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਚਾਰੋਂ ਜਣੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਉਸ ਠੰਢੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕ ਉੱਠੀ ਸੀ।ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨੰਗਾ ਅਤੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਸਰੀਰ ਜਦੋਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਰੰਗੀਨ ਮਾਹੌਲ ਅਤੇ ਅਪਣੱਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਕਾਰਨ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਾਸੂਮ ਜਿਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜਵਾਨ ਅਤੇ ਕਸਵੀਂ ਹੋਈ ਸੀਲ (ਯੋਨੀ) ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਾਈਟ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਲਨ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਣ ਗਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨੂੰ ਭਾਂਪਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਘਬਰਾ ਨਾ ਪੁੱਤ... ਬੱਸ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਇਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੇ ਕਿ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਘਬਰਾਹਟ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਕਿੱਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਝਿਜਕ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗੀਗੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲਨ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਉਸ ਟਾਈਟ ਅਤੇ ਕਸਵੀਂ ਸੀਲ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲਨ ਉਸਦੀ ਟਾਈਟ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦਰਦ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਉਂ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਉਸ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦਾ ਅਸਲੀ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।ਕਰਨ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਪਿਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਰਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਓ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਬੱਸ ਫਿਰ ਪੁੱਤ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ ਲੇਟ ਜਾ... ਤੇਰਾ ਵੀਰਾ ਕਰਨ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੋਦੇਗਾ, ਨਾਲੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਪੂਰਾ ਸਾਥ ਦੇਵਾਂਗੇ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਆਹੋ ਜਾਨ! ਅੱਜ ਰਾਤ ਪੂਰਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲਨ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਟਾਈਟ ਸੀਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਵੇਲ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀਆਂ-ਹਲਕੀਆਂ ਆਹਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗੀ। ਕਰਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਸਤਾਨੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ। ਤਿੰਨਾਂ ਜਣਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਕੁੜੀ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯਾਦਗਾਰ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲਨ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਟਾਈਟ ਅਤੇ ਪਹਿલી ਵਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਰਗੜ ਕਾਰਨ ਉਸਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਖ਼ੂਨ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ। ਇਹ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਧੱਕੇ ਰੋਕ ਲਏ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਬਰਾ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣ ਲੱਗਾ।
ਪਰ ਸੁਖੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਕੋਈ ਨਾ ਪੁੱਤ... ਇਹ ਤਾਂ ਪਹਿલી ਵਾਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਘਬਰਾ ਨਾ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੁਮਾਲ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫ਼ੁਦੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲੱਗਿਆ ਖ਼ੂਨ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਜਾਨ, ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਦਰਦ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦੇ।"
ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਲਿਆਉਂਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕਿਹਾ:
"ਦੀਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ... ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਕੂਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲਵੋ।"
ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੀਲ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕਾਮੁਕਤਾ ਅਤੇ ਅਪਣੱਤ ਦਾ ਨਵਾਂ ਦੌਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।ਕਰਨ, ਮਨਪ୍ରੀਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸਦੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸੀਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਖ਼ੂਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਬੱਸ ਮੇਰੀ ਜਾਨ! ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ, ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਇਸ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਦਿਓ... ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਕੂਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਹੈ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੱਜੇ ਹੋਏ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿੱਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਆਹੋ ਜਾਨ! ਹੁਣ ਕਰਨ ਤੇਰੀ ਇਸ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਿੱਠੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ... ਤੂੰ ਬੱਸ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸਕੂਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਲਨ ਉਸਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਰਮ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਹੁਣ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਇੱਕ ਅਥਾਹ ਸਕੂਨ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਰਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।
ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਹੱਦ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ:
"ਹਾਅ... ਆਹੋ... ਦੀਦੀ, ਵੀਰੇ... ਬਹੁਤ ਸਕੂਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ... ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਕੂਨ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ!"
ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ਗਵਾਰ ਅਤੇ ਯਾਦਗਾਰ ਰਾਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਜਿਸਮਾਨੀ ਮਜ਼ਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਾਨਸਿਕ ਸਕੂਨ ਵੀ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ। ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੰਗੀਨ ਅਤੇ ਗਰਮਾਗਰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਸੁਣ ਲਿਆ ਨਾ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ! ਅੱਜ ਦੀ ਇਹ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਸਿਰਫ਼ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀ ਇਸ ਨਵੀਂ ਪਿਆਰੀ ਬਹਿਣ ਦੇ ਨਾਮ ਰਹੇਗੀ... ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸੁਖ ਦੇਣਾ ਹੈ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਹਾਮੀ ਭਰਦਿਆਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗਲ਼ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਜਿਹੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਖੀ! ਅੱਜ ਰਾਤ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ... ਸਾਰਾ ਪਿਆਰ, ਸਾਰੀ ਮਸਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਬੱਸ ਸਾਡੀ ਇਸੇ ਗੁੱਡੀ 'ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲਨ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਫਿਰ ਦੇਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ... ਜਦੋਂ ਹੁਕਮ ਸਾਡੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅੱਜ ਇਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਰੰਗੀਨ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੇ ਕਿ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਮਜ਼ਾ ਦੁਗਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ!"
ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਫਿਰ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲੇ ਅਥਾਹ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਕਰਨ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਗਲ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਜਣੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਸ ਗਰਮਾ-ਗਰਮ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਚੁਦਾਈ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਆਚ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਉਹ ਠੰਢੀ ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਵੁਕ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਬਣ ਗਈ।ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਸੁਖੀ ਦਾ ਇਹ ਆਈਡੀਆ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਇਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਸਲਣ ਅਤੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਇਸ ਸਾਰੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦੇਣ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਸਹੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਆਂ ਸੁਖੀ! ਆਜਾ ਫਿਰ, ਅੱਜ ਆਪਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਨਵੀਂ ਜਾਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੜਕਾਈਏ... ਨਾਲੇ ਸਾਡਾ ਵੀਰਾ ਕਰਨ ਖੜ੍ਹਾ-ਖੜ੍ਹਾ ਇਸ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਨਜ਼ਾਰੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮਜ਼ਾ ਲਵੇਗਾ!"
ਉਹ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵੀ ਗਵਾਏ ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਤਿੰਨੋਂ ਜਣੀਆਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਛਾਤੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਉਸ ਕਮਰੇ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਕਾਮੁਕ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਭਾਰੇ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ ਬੇਹੱਦ ਸਕੂਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।
ਕਰਨ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਨਮੋਹਕ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲਨ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੋਦੇ। ਕਰਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਲਨ ਫਿੱਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਸਤਾਨੀਆਂ ਆਹਾਂ, ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸੂਟ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ।ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਉਸ ਠੰਢੀ ਅਤੇ ਹਸੀਨ ਰਾਤ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਪਲ ਨੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਕਾਮੁਕਤਾ, ਸਿਸਕੀਆਂ ਅਤੇ ਹਵਸ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡਬੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ। ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਕਰਨ, ਮਨਪ୍ରੀਤ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਜਿਸਮਾਨੀ ਮਜ਼ੇ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਹਿੱਚਕੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਰਗੜ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਨ ਖਿੜੀ ਅਤੇ ਧੁੱਪ ਕਮਰੇ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਦਾ ਉਹ ਰੰਗੀਨ ਮੇਲਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਾਰੇ ਜਣੇ ਥੱਕ ਕੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਕਰيب ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਨ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਅਜੇ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ—ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਜਿਹੜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਬੋਝ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਅਪਣੱਤ ਦਾ ਨਵਾਂ ਰੰਗ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਗਾਏ ਬਿਨਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਆਪਣਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੇਜ਼ 'ზე ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪਰਚੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ:
"ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦ... ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇਣ ਲਈ! ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਰਾਤ ਯਾਦ ਰੱਖਾਂਗੀ।"
ਇਹ ਲਿਖ ਕੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਲਗਜ਼ਰੀ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕਰਨ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਬੈੱਡ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਲੀ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਪਰਚੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮੋਬਾਈਲ ਨੰਬਰ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੁੜੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਖ਼ਾਲੀਪਨ ਜਿਹਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਪਰਚੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਸਾਹ ਭਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਚਲੀ ਗਈ ਵਿਚਾਰੀ... ਰਾਤ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਸਮਾਂ ਬੀਤਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਦਾਸ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਉਦਾਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਸੱਚੀਂ ਸੁਖੀ... ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਇੰਨਾ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ, ਲੱਗ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਅਜਨਬੀ ਸੀ। ਪਰ ਚੱਲ, ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਆ ਗਈ ਹੈ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਉਹ ਨੰਬਰ ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਸੇਵ ਕਰਦਿਆਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ... ਉਹ ਆਪਣਾ ਨੰਬਰ ਵੀ ਛੱਡ ਗਈ ਹੈ, ਮਤਲਬ ਸਾਡਾ ਰਾਬਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈੁ ਜੁੜ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਰਜ਼ੀ ਮਿਲ ਲਵਾਂਗੇ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਮੁਸਕਾਨ ਪਰਤ ਆਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੇ ਉਸ ਸਫ਼ਰ ਦੀਆਂ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਿਆ।ਪਰਤ ਆਏ।
ਘਰ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਲੰਬੇ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ ਅਤੇ ਉਸ ਪਿੱਛੋਂ ਵਾਪਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਖ਼ਾਸਕਰ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰੰਗ ਭਰੇਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਮਲੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਘਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਪਰ ਥਕਾਵਟ ਉਤਾਰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆਪਣੀ ਚਾਚੀ 'ਤੇ ਪਈ, ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਉਸ ਰੰਗੀਨ ਅਤੇ ਗਰਮਾ-ਗਰਮ ਰਾਤ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਅਜੇ ਵੀ ਕਰਨ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਹੀ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚਾਚੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਹਵਸ ਜਾਗ ਉੱਠੀ।
ਕਰਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਾਚੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਚਾਚੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਘਬਰਾ ਗਈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਕਾਮੁਕ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਹੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਜਿਸਮਾਨੀ ਮਜ਼ੇ ਦਾ ਨਵਾਂ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਚੀ (ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ) ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਤਾਂ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਗਰਮਾ-ਗਰਮ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਹਵਸ ਵੀ ਜਾਗ ਉੱਠੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਲ਼ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਮੰਮੀ... ਸ਼ਿਮਲੇ ਤੋਂ ਤਾਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੱਗਦੈ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਹਜੇ ਵੀ ਠੰਢਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਖੀ! ਫਿਰ ਦੇਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ... ਜਦੋਂ ਘਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਬੈਠੇ ਨੇ, ਤਾਂ ਆਓ ਅੱਜ ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਿਮਲੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗੀਨ ਬਣਾ ਦਈਏ।"
ਚਾਚੀ (ਮਾਂ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦਾ ਇਹ ਪਾਗਲਪਨ ਦੇਖ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਚੀ ਨੂੰ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਲਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ୍ରੀਤ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਘਰ ਦਾ ਕਮਰਾ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਨ ਲੱਗਿਆ। ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲਨ ਆਪਣੀ ਚਾਚੀ ਦੀ ਚੁੱત ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੂਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਸਤਾਨੀਆਂ ਆਹਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ, ਚਾਚੀ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਸ਼ਿਮਲੇ ਵਾਲਾ ਹੀ ਨਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕਤਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਾਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਮਾਰਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਵਸ ਭਰੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਹੈਏ ਪੁੱਤ ਕਰਮੇ... ਜਾ ਕੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਮਾਰ ਆ... ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵੀ ਗਵਾਏ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਕੇ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਚਾਚੀ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਚਾਚੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੀ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਉਸਦੀ ਗੋਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਮੁਕ ਰਸ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਉਤਾਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੋਟਾ ਲਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਚਾਚੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਡਿੱਗਿਆ।
ਚਾਚੀ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਹ ਭਰੀ:
"ਆ ਜਾ ਮੇਰੇ ਸ਼ੇਰ... ਪਾ ਦੇ ਆਪਣਾ ਲਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ... ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਪੂਰਾ ਰੱਜ ਕੇ ਸੁੱਖ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਆਪਣਾ ਲਨ ਚਾਚੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਚੁੱਤ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਚੀ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ। ਕਰਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਹਵਸ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਏ।ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਾਚੀ ਨੂੰ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਨੰਗੀ ਪੁੱਠੀ ਲੇਟਦਿਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਬੂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਚਾਚੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਗੋਲ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਲਲਚਾਈ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਚਾਚੀ... ਤੇਰੇ ਇਹ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਗੋਰੇ ਚੁੱਤੜ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਰ ਰਿਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਬੱਸ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਚੱਟਦਾ ਰਹਾਂ... ਤੇਰੇ ਚੁੱਤੜ ਸੁੰਗਣ ਦਾ ਜੋ ਮਜ਼ਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ!"
ਚਾਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਕਾਮੁਕ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਫਿਰ ਦੇਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ... ਆ ਜਾ, ਕਰ ਲੈ ਜੋ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਕਰਦੈ! ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ..."
ਕਰਨ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗਵਾਏ ਚਾਚੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਨੂੰ ਚਾਚੀ ਦੇ ਗੋਰੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਗਣ ਲੱਗਿਆ। ਚਾਚੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਨੇ ਕਰਨ ਦੇ ਲਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਤਣ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਨ ਨੇ ਜੀਭ ਕੱਢ ਕੇ ਚਾਚੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਅਤੇ ਚੁਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਾਚੀ ਮਾਰੇ ਸੁੱਖ ਦੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦੀਆਂ ਮਸਤਾਨੀਆਂ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ।ਚਾਚੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਜੀਭ ਦੇ ਗਰਮ ਹੱਲਿਆਂ ਨੇ ਚਾਚੀ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਗ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਕਾਮੁਕਤਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਨਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਚਾਚੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਮੋੜ ਕੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਅਤੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁੱਖ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਹੋਰ ਚੌੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਰਨ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਅਤੇ ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਹੋਵੇ।
ਚਾਚੀ ਨੇ ਹਾਈ ਭਰਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ... ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ... ਬੱਸ ਇੱਦਾਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਚੱਟ... ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਦੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਛੋਹ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਤੱਕ ਠੰਢ ਪਾ ਰਹੀ ਹੈ! ਮੇਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟ ਕੇ ਮੇਰੀ ਚੁੱਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਲ਼ਾ ਦੇ... ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟਵਾ!"
ਚਾਚੀ ਦਾ ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਸੱਤਵੇਂ ਆਸਮਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਚਾਚੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚुकੀ ਚੁੱਤ ਦੇ ਮੋਰੀ ਤੱਕ ਫੇਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਚੀ ਮਾਰੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕਤਾ ਦੇ ਸੋਫ਼ੇ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਕਾਬੂ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਕਮਰੇ ਦਾ ਰੋਮਾਂਚਕ ਅਤੇ ਹਵਸ ਭਰਿਆ ਮਾਹੌਲ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀਕਰਨ ਨੇ ਚਾਚੀ ਦੀ ਚੁੱਤ 'ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰਦਿਆਂ ਹੀ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਚਾਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿਲਾਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚੱਟਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਉਸਦੀ ਇਸ ਕਾਮੁਕ ਅਦਾ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਕਾਬੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗਵਾਏ ਚਾਚੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲਟਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੋਟਾ ਲਨ ਸਿੱਧਾ ਚਾਚੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਚੁੱਤ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ।
ਲਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਚਾਚੀ ਮਾਰੇ ਸੁੱਖ ਦੇ ਚੀਕ ਉੱਠੀ:
"ਹੈਏ... ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਹਾਏ ਰੱਬਾ! ਇੰਨਾ ਸਵਾਦ... ਪਾ ਦੇ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਹੀ ਦੇ ਅੱਜ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਧਾੜ-ਧਾੜ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਅਤੇ ਮਸਤਾਨੀਆਂ ਆਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੁਲਸ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਕੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਖੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮਾ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਚਾਚੀ ਦੀ ਚੁੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਰਸ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦਾ ਪਸੀਨਾ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਚਾਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"ਹਾਏ... ਕਰਨ... ਹੋਰ ਤੇਜ਼... ਬੱਸ ਇੱਦਾਂ ਹੀ ਮਾਰ ਧੱਕੇ... ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਹੈ ਇਸ ਸੁੱਖ ਨਾਲ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਚਾਚੀ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਧਾੜ-ਧਾੜ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਹੀ ਮਿੰਟਾਂ ਦੇ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਰਨ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਆਖ਼ਰੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਚਾਚੀ ਦੀ ਚੁੱਤ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸੇ ਵਕਤ ਚਾਚੀ ਦੀ ਵੀ ਚਰਮ ਸੁੱਖ (orgasm) ਨਾਲ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਕੇ ਉਸ ਹਵਸ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।ਕਰਨ ਅਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇਸ ਰੰਗੀਨ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੋੜ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਭੂਆ ਦਾ ਘਰ ਆਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਹੌਲ ਬਿਲਕੁਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਆ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਖ਼ਤ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਰਾਰ ਔਰਤ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਘਰ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਛੁਪੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਕਰਨ ਲਈ ਭੂਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ।
ਭੂਆ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ, ਸ਼ੱਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਰੋਮਾਂਚਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਕਦਮ ਫੂਕ-ਫੂਕ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਆਮ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਕਰਨ ਦੀ ਭੂਆ ਦਾ ਗੇੜਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਖ਼ਤ, ਰੋਹਬਦਾਰ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਘਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਗਈ।
ਭੂਆ ਨੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਚਾਚੀ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ్రాਤ ਵੱਲ ਸ਼ੱਕੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ:
"ਕਿਉਂ ਭੈਣੋ... ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਖਿੱਚੋਤਾਣ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦੈ ਪਿੱਛੋਂ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਰੰਗਰਲੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ!"
ਭੂਆ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਚਾਚੀ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹ ਸੂਤੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਸਖ਼ਤ ਅੌਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਕਰਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸ ਨਵੇਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੂਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।ਭੂਆ ਸਿਰਫ਼ ਸਖ਼ਤ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਤਰਾਰ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਔਰਤ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਅਣਖ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਛੋਟੀ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਗ਼ਲਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਭੂਆ ਨੇ ਜਦੋਂ ਘਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਭਾਂਪੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਸ਼ੱਕੀ ਨਜ਼ਰ ਹੋਰ ਵੀ ਤਿੱਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਸਖ਼ਤ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਵੇਖੋ ਬੀਬਾ... ਮੈਂ ਭਾਵੇਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਘਰ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਜਾਂ ਅਣਖ ਨੂੰ ਦਾਗ਼ ਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਲਿਹਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ!"
ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਚਾਚੀ, ਸੁਖੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖਿਸਕ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਅਣਖ ਦੀ ਪੱਕੀ ਭੂਆ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੜ ਕਿਵੇਂ ਪਾਈ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਗ਼ਲਤ ਕਦਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਬੰਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।ਭੂਆ ਦੇ ਇਸ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਰਾਰ ਸੁਭਾਅ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਭੂਆ ਦਾ ਆਪਣਾ ਘਰਵਾਲਾ (पति) ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮਾਂ ਬਾਹਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨੌਕਰੀ ਜਾਂ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਕਾਰਨ ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਅਣਖੀਲਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਜਾਂ ਇੱਜ਼ਤ ਵੱਲ ਉਂਗਲ ਨਾ ਚੁੱਕ ਸਕੇ। ਉਹੀ ਅਕੜ ਅਤੇ ਅਣਖ ਹੁਣ ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਭਾਰ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਵਰ ਹੋਰ ਤਿੱਖੇ ਕਰਦਿਆਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਕੀ ਕੁਝ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚੱਲਣਾ! ਮੈਂ ਸਭ ਦੀ ਨਬਜ਼ ਪਛਾਣਦੀ ਹਾਂ।"
ਭੂਆ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੋਰ ਵੀ ਤਣਾਅਪੂਰਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਨ ਅਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਲਈ ਹੁਣ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਚਲਾਕ ਭੂਆ ਦੇ ਸ਼ੱਕ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਟਾਇਆ ਜਾਵੇ।ਭੂਆ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਪੂਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਸੁੰਘ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ, ਹਵਸ ਅਤੇ ਰੰਗਰਲੀਆਂ ਦਾ ਦੌਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉੱਥੇ ਭੂਆ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹ ਸੂਤੇ ਪਏ ਸਨ।
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ (ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਸਤੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਸੀ) 'ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਵੱਡੀ ਬਿਪਤਾ ਆ ਗਈ। ਭੂਆ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਭੂਆ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੋਹਬ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ:
"ਭੈਣੇ... ਤੂੰ ਵੀ ਅਜੀਬ ਐਂ! ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੀ ਨਵਾਂ ਸਿਆਪਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਪਤਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਾਲੀ ਬੋਲੀ ਦਾਲ ਹੀ ਉਬਲ ਰਹੀ ਹੈ!"
ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਭੂਆ ਨੂੰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ (ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ) ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਹਿਰ ਮੱਚ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਜਨਾਜ਼ਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕਰਨ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਸਿਆਪੇ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੂਆ ਦੀ ਅਣਖ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਅੱਗੇ ਪਾਰ ਪਾਉਣਾ ਕੋਈ ਖੇਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ!ਭੂਆ ਦੀ ਅੜਬ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਜਾਜ਼ੀ ਨੇ ਪੂਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਹਿਮ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਿੰਨਾ ਉਸਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਨੀ ਹੀ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅੜਬ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੱਕ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਬੰਨ੍ਹਦਿਆਂ ਸਖ਼ਤ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਬੁੱਧੂ ਸਮਝ ਲਓ, ਪਰ ਮੈਂ ਘਰ ਦੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਜਣੇ ਦੀ ਚਾਲ ਪਛਾਣਦੀ ਹਾਂ! ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਿੱਛੋਂ ਕੀ ਕੁਝ ਖਿੱਚੜੀ ਪੱਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਅਣਖ ਨੂੰ ਦਾਗ਼ ਲੱਗਣ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਥੋਂ ਮਾੜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ, ਸੁਖੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਕਰਨ—ਸਾਰੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਭੂਆ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਪਾਉਣਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ। ਹਰ ਕੋਈ ਇਹੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਅੜਬ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਿਆ ਜਾਵੇ!ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਸਹਿਮ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰ ਗਈ।
ਭੂਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਅੜਬ ਤੇਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ (ਯੋਨੀ) ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਖੁਰਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਖੁਰਕਣ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਖੁਰਕ ਇੰਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੱਧ ਗਈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਬੈਠਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਰੰਗ ਬਦਲਣ ਲੱਗੇ। ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁੱਸਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਤੜਫ਼ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੀ ਅੜਬ ਆਕੜ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿਘਲਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਬੋਲੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਭੱਜੀ ਤਾਂ ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਹਤ ਪਾ ਸਕੇ।
ਕਰਨ ਅਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਹੀ ਰੋਮਾਂਚ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਭੂਆ ਦੀ ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਮੋੜ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।ਰਾਤ ਦਾ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੱਪ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਜਿਹੜੀ ਭੂਆ ਆਪਣੀ ਅਣਖ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਤੇਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹ ਸੂਤੀ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਪੈਂਦੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਬਿਲਕੁਲ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਠੀ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਖੁਰਕ ਹੁਣ ਅਸਹਿ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਅਕੜ ਅਤੇ ਰੋਹਬ ਹੁਣ ਉਸ ਖਾਰਸ਼ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕਰਨ, ਸੁਖੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਅੜਬ ਭੂਆ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਤੜਫ਼ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ।
ਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੇ ਭੂਆ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਕਦਮ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਇਸ ਸਖ਼ਤ ਭੂਆ ਦਾ ਘਮੰਡ ਤੋੜਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਹੀ ਮੌਕਾ ਹੈ!ਭੂਆ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਉਸ ਅਸਹਿ ਖੁਰਕ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਰੋਹਬ ਹੁਣ ਹਵਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਕਰਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਹਾਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਕੜ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕੰਬਦੀ ਅਤੇ ਮਦਹੋਸ਼ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਆਜਾ... ਪੁੱਤ, ਆਜਾ... ਸੌਂ ਜਾ..."
ਭੂਆ ਦੀ ਉਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਤੜਫ਼ਦੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਗਵਾਏ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪੂਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੱਧਮ ਜਿਹਾ ਦੀਵਾ ਬਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਭੂਆ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਢਿੱਲੇ ਕਰੀ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਨੂੰ ਮਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖ ਕੇ ਭੂਆ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਅਣਖ ਦਾ ਪਰਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਉਤਰ ਗਿਆ।ਕਰਨ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਇਆ, ਭੂਆ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਅੜਬ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਜਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਭੂਆ, ਜੋ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਸਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਰੋਹਬ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਹਵਸ ਅਤੇ ਉਸ ਬੇਕਾਬੂ ਖੁਰਕ ਦੇ ਮਾਰੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬੇਵੱਸ ਪਈ ਸੀ।
ਭੂਆ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਨੂੰ ਮਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਦਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਵੇ ਕਰਨ... ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜਰਿਆ ਜਾਂਦਾ
ਫੇਰ. ਭੂਆ ਸੁਪਨੇ ਖ਼ਿਆਲਾ ਚ. ਅੰਖਾਂ ਮੀਚ ਜਿਵੇ ਕਰਨ ਕੋਲੋਂ ਚੁਦ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਸੁਪਨਾ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਪਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਖ਼ਿਆਲ ਸੀ। ਪਰ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਉਸੇ ਵਕਤ, ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਕਰਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅੰਦਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹੈਏ ਮੈਂ ਮਰਦਾਂ ਲੁੱਚੜ... ਸ਼ੀਈਈਏਈਏਈ... ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਮੂਰੇ...!"
ਭੂਆ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਵਸ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਕਾਮੁਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਲਿਆਉਂਦਿਆਂ ਭੂਆ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਹੜੀ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਅਕੜ ਭੁੱਲ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਬੇਵੱਸ ਹੋਈ ਪਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਹੁਣ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ, ਅਸਲੀਅਤ ਐ... ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਏ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ਼ ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਗ, ਜਿਹੜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰੀ ਸਾੜ ਰਹੀ ਐ।"
ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਵੇ ਕੰਜਰਾ... ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ 'ਤੇ ਹੱਸਦੈ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਆਂ..ਵੇ ਆਵਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਦਫ਼ਾ hoਭੂਆ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਮੂੰਹੋਂ ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ "ਵੇ ਆਵਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਦਫ਼ਾ ਹੋ ਤੂੰ", ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੀ ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਅਸਹਿ ਅੱਗ ਤੋਂ ਕੁਝ ਰਾਹਤ ਮਿਲ ਸਕੇ।
ਕਰਨ ਭੂਆ ਦੀ ਇਸ ਬਨਾਵਟੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਹੁਣ 'ਦਫ਼ਾ ਹੋਣ' ਦਾ ਵੇਲਾ ਲੰਘ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ... ਜਿਹੜੀ ਅੱਗ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਮچ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਠੰਢਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ "ਆਵਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਦਫ਼ਾ ਹੋ" ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਬੋਲੇ ਉੱਥੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਭੂਆ ਉੱਥੇ ਹੀ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਕਰਨ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੂਆ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਈ। ਜਿਹੜੀ ਅੱਗ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਹੋਰ ਭੜਕ ਉੱਠੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤੜਫ਼ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਦੀ ਖੁਰਕ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਘੁੱਟਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਸ ਗ਼ਲਤੀ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਣ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਆ ਨੇ ਰੋਣਹਾਕੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ:
"ਹਾਏ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਤਾ... ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਤੋਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇਹ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਠੰਢੀ ਹੋਊ... ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ..."
ਉਸਦਾ ਪਛਤਾਵਾ ਉਸਦੀ ਹਵਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਹੀ ਤੜਫ਼ਣ ਲੱਗੀ।ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਦੀ ਉਸ ਅਸਹਿ ਤੜਫ਼ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੂਆ ਥੱਕ ਕੇ ਹਾਰ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਮਸਾਂ ਹੀ ਲੱਗੀ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ (ਚੂਤ) 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਰਮ ਹੱਥ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ।
ਉਸ ਹੱਥ ਦੀ ਛੋਹ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਭੂਆ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕਰੰਟ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਚੂਤ ਨੂੰ ਮਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਭੂਆ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹਾਏ... ਕੌਣ...?"ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਨ ਖੁਦ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਚੂਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਰ-ਪਾਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਭੂਆ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਜਾਗ ਉੱਠੀ। ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦਿਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਗਾਲ੍ਹ ਕੱਢਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਵੇ ਲੁੱਚੇ... ਕਮੀਨੇ! ਤੂੰ ਫਿਰ ਆ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ ਨਾ... ਹਾਏ ਕੰਜਰਾ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਖਾਣ ਆਇਆ ਤੂੰ!"
ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਇਹ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਕਰਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਗਰਮ ਹੱਥ ਦੀ ਹਰਿੰਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿ ਕੇ ਪਛਤਾ ਰਹੇ ਹੋ... ਹੁਣ ਰੌਲਾ ਪਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਅੱਗ ਠੰਢਾ ਕਰਵਾ ਲਓ!"
ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਹਾਉਂਕੇ ਭਰਦਿਆਂ ਖੁਦ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਭੂਆ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹਾਉਂਕੇ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ ताकि ਉਸਦਾ ਕਾਬੂ ਨਾ ਛੁੱਟੇ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਦੀ ਘੁੱਟਣ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜਕੜ ਰਹੀ ਸੀ।
"ਵੇ ਕੰਜਰਾ... ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ... ਹਾਏ ਤੇਰਾ ਸੱਤਿਆਨਾਸ ਜਾਵੇ... ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਤੂੰ ਬੇਈਮਾਨ ਫਿਰ ਆਏਂਗਾ... ਕੱਢ ਹੱਥ ਇੱਥੋਂ... ਹਾਏ...!"
ਭੂਆ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਦੀ ਹੋਈ ਕਰਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨੌਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਇਹੀ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਪਲਾਂ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਬੇਚੈਨ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭੂਆ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀਆਂਭੂਆ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਅਹਿਸਾਸ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਥੱਪੜ ਜੜ ਦਿੱਤਾ। ਥੱਪੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਕਾਮ ਅਤੇ ਬੇਵੱਸੀ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਹ ਹਾਉਂਕੇ ਭਰਦੀ ਹੋਈ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਕੰਜਰਾ... ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ ਤੂੰ? ਮੈਨੂੰ ਉਦੋਂ ਹੀ ਤੜਫ਼ਦਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ... ਬੇਸ਼ਰਮ, ਲੁੱਚੇ, ਕੁੱਤੇ...!"
ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦਾ ਉਹ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਥੱਪੜ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਿਆ
ਭੂਆ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਲਵਾਰ-ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਵਧਦਿਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ:
"ਨਹੀਂ... ਨਹੀਂ ਪੁੱਤ... ਰੁਕ ਜਾ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਲੱਗਦੀ ਆਂ... ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਰੋਲ... ਮੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾ ਪਾੜ... ਬੱਸ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਕੂਨ ਦੇ ਦੇ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰ...!"
ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਕਾਮ ਉਸਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਲਾਜ ਅਤੇ ਡਰ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਲੀਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਹੁਣ ਇੱਜ਼ਤ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਲੰਘ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ... ਜਿਹੜੀ ਅੱਗ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਮੱਚ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਲਵਾਰ ਪਾ ਕੇ ਠੰਢੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਸਲਵਾਰ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨੈਤਿਕ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹਵਸ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਉਲਝੀਆਂ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਨਪੀੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸਲਵਾਰ-ਸੂਟ ਪਾਈ ਹੋਈ ਭੂਆ ਦੇ ਗੋਲ-ਮਟੋਲ ਚੁੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟਣ ਲੱਗਿਆ।
ਭੂਆ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਛੋਹ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਭੂਆ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਉੱਭਰੇ ਹੋਏ ਮੂੰਮਿਆਂ (ਛਾਤੀਆਂ) ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਆ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਲੰਮੇ-ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ ਕੰਜਰਾ... ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਲੁੱਟੀ ਜਾਂਦੈਂ ਤੇ ਨਾਲੇ ਤੜਫ਼ਾਈ ਵੀ ਜਾਂਦੈਂ... ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮੱਚ ਰਹੀ ਐ, ਉੱਤੋਂ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰੀ ਜਾਨੈਂ...!"
ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਮਸਲਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਹੁਣ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਰੋਣਾ ਰੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ... ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਨੇ!"
ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਸੁੱਧ ਹੋ ਗਈ।ਭੂਆ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਬੋਲੀ ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨੀ ਆਉਂਦੀ ਕੰਜਰਾ... ਭੋਰਾ ਮਲੰਗ ਬਣਿਆ ਫਿਰਦੈ, ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਪਾਉਣ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਏਂ!"
ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬੇਵੱਸੀ ਅਤੇ ਹਵਸ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦੀ ਇਸ ਗਾਲ੍ਹ 'ਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਸ਼ਰਮ ਤਾਂ ਕਦੋਂ ਦੀ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਐ... ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਐ, ਤਾਂ ਭੋਰਾ ਮਲੰਗ ਬਣ ਕੇ ਹੀ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਣਾ ਐ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭੂਆ ਦੀ ਤੜਫ਼ਦੀ ਹੋਈ ਨੰਗੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਲਣ ਲੱਗਿਆ। ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲੰਮਾ ਹਾਉਂਕਾ ਨਿਕਲਿਆ।ਭੂਆ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਹ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨੰਗੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਅਤੇ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਸ ਹੋਰ ਭੜਕ ਉੱਠੀ। ਭੂਆ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਤੋਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹਾਉਂਕੇ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ:
"ਹੈਏ ਵੇ... ਚੂਤ-ਚੁੱਤੜ ਨੰਗੇ ਕਰਤੇ ਮਾਂ ਚੋਦ ਕੁੱਤੇ... ਤੇਰਾ ਸੱਤਿਆਨਾਸ ਜਾਵੇ, ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਕਚਰਾ ਕਰਤਾ ਤੂੰ...!"
ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਚੌੜੀਆਂ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਚੂਤ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ, ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਲਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਭੂਆ ਦੀ ਲਾਲ ਤੇ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਹੁਣ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ... ਹੁਣ ਅਸਲੀ ਮਜ਼ਾ ਲਓ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲਨ ਭੂਆ ਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਰ-ਪਾਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
"ਆਆਆਏਆ... ਹਾਏ ਮਾਂ... ਮਰ ਗਈ ਵੇ...!" ਭੂਆ ਦੀ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਚੀਕ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨੋਚਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛાਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਮੀਚ ਲਿਆਕਰਨ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲਨ ਭੂਆ ਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਾਰਿਆ, ਭੂਆ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਦਰਦ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਰਲੇ-ਮਿਲੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਰ ਨਸ ਕੰਬ ਉੱਠੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਭੂਆ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹੀ ਚੁੰਮੀ ਦੇਣ ਲੱਗਿਆ। ਪਰ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਭੂਆ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅਣਖ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਮਾਣ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਭੂਆ ਨੇ ਚੁੰਮੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਵੇ ਕੰਜਰਾ... ਮੈਂ... ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਆਂ... ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਇਵੇਂ ਨਹੀਂ ਖੇਡ ਸਕਦਾ... ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਰੱਬਾ... ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਤਾ...!"
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਧੱਕਣ ਦੀ ਮਜਬੂਰਨ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹੀ। ਸਰੀਰ ਦਾ ਕਾਮ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸਕੂਨ ਉਸਦੀ ਅਣਖ ਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਲ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧੜਾਧੜ ਝਟਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
"ਆਹੋ... ਭੂਆ ਜੀ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਹੁਣ ਬਾਹਰ ਰੱਖੋ... ਬੱਸ ਮੇਰਾ ਲਨ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ ਮਜ਼ਾ ਲਓ!" ਕਰਨ ਨੇ ਹੰਕਾਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਭੂਆ ਦੀ ਅਣਖ ਭਾਵੇਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਪਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਾਉਂਕੇ ਅਤੇ ਲੰਮੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਮੁਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦੀ ਅਣਖ ਅਤੇ ਰੋਕਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਜ਼ਰਅंदाज ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸਿੱਧੇ ਭੂਆ ਦੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੂਸਣ ਲੱਗਿਆ।
ਭੂਆ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕਰਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪਦਿਆਂ ਹੋਈ ਬੇਸੁੱਧ ਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਕਰਨ ਦੇ ਲਨ ਦੇ ਝਟਕੇ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਵੇਂ-ਉਵੇਂ ਭੂਆ ਦਾ ਸਾਹ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਚੁੰਮੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਕੰਜਰਾ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪਾਗਲ ਹੀ ਕਰਤਾ... ਲੈ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ, ਹੁਣ ਮੈਥੋਂ ਹੋਰ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਹੁੰਦੀ... ਚੂਸ ਲੈ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ... ਮਾਰ ਲੈ ਮੈਨੂੰ...!"
ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਦੀਆਂ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀਆਂਕਰਨ ਦੇ ਲਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕਿਆਂ ਨੇ ਭੂਆ ਦੀ ਰਹੀ-ਸਹੀ ਅਣਖ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਾਮੁਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।
ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲੀ:
"ਆਜਾ ਮੇਰੇ ਭਤੀਜੇ ਲੁੱਚੇ... ਲੈ ਲੈ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਜਾਨ... ਹਾਏ ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਲਨ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਤੱਕ ਠੰਢਾ ਕਰੀ ਜਾਂਦੈ...!"
ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਹਾਉਂਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਹਵਸ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਏ।ਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ "ਆਜਾ ਮੇਰੇ ਭਤੀਜੇ ਲੁੱਚੇ" ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਜੋਸ਼ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧੜਾਧੜ ਤੇਜ਼ ਝਟਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਉਸੇ ਵਕਤ ਕਰਨ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਝੁਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸਿੱਧੇ ਭੂਆ ਦੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਭੂਆ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੂਸਣ ਲੱਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਭੁੱਖ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਮਿਟਾਉਣੀ ਹੋਵੇ।
ਭੂਆ ਨੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਦੇ ਕਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹਾਉਂਕੇ ਭਰਨ ਲੱਗੀ। ਹਰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਚੂਤ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਇਸ ਗੂੜ੍ਹੀ ਚੁੰਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਵਸ ਨੂੰ ਸਿਖ਼ਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਣ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਕਰਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਝਟਕਿਆਂ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਚੁੰਮੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭੂਆ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਤੋਂ ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਲਗਾਮ ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਬੋਲ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੇ। ਉਸਦੀ ਹਵਸ ਹੁਣ ਸਿਖ਼ਰਾਂ 'ਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕੋਈ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੂਆ ਨੇ ਹਾਉਂਕੇ ਭਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰਾ ਕੰਜਰਾ ਪੁੱਤ... ਚੋਦ ਦੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ... ਤੇਰਾ ਇਹ ਮੋਟਾ ਲਨ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਏ! ਹਾਏ ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ... ਮੇਰੀ ਚੂਤ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਏ... ਚੋਦ ਲੈ ਆਪਣੀ ਭੂਆ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੀਅ ਕਰਦੈ!"
ਭੂਆ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੰਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਝਟਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ।ਭੂਆ ਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚੋਂ ਕਰਨ ਦਾ ਮੋਟਾ ਲਨ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਕਾਮ ਦੇ ਉਸ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਡਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਕਰਨ ਉੱਥੋਂ ਹਟ ਕੇ ਭੂਆ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਲ ਹੀ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਭੂਆ ਨੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਉਸੇ ਨੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਮ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਉਸੇ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਹੀ, ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਲੱਗ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ।ਮਿੱਠੀ ਨੀਂਦ
ਸਵੇਰ ਦੀ ਕੋਸਕੋਸ ਧੁੱਪ ਖਿੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਭੂਆ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਰਾਤ ਦੇ ਕਾਮੁਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਨਰਮ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਭੂਆ ਦਾ ਸਿਰ ਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਪਈ, ਤਾਂ ਭੂਆ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਲਦਿਆਂ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪਈ।
ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾهمਣੇ ਘੁੰਮ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਮਿੱਠਾ ਜਿਹਾ ਸਕੂਨ ਵੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਗਰਮ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"ਵੇ ਕਰਨ, ਸ਼ਿਮਲਾ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਘੁੰਮਣ ਆਏ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਲੱਗਦੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਾਡਾ ਘੁੰਮਣਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਜਾਈ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਿਆਂ ਅੱਗੋਂ ਲਾਡ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਸਹੀ ਕਹਿੰਦੀ ਐ ਸੁਖੀ... ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ-ਫਿਰਦਿਆਂ ਸਾਡੇ ਤਾਂ ਪੈਰ ਥੱਕ ਗਏ, ਪਰ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਜੋਰ ਵੇਖ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦੈ ਅੱਜ ਰਾਤ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆਉਣਾ ਏ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦੋਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਫਿਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ ਦੋਵੇਂ... ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਠੰਢ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦਾ ਕੰਮ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੀ ਹੈ!"ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਕੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫਾ ਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਵੇਖੀਏ ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਜ਼ੋਰ, ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਗਰਮੀ ਕੱਢਦੈਂ ਤੂੰ ਇਸ ਠੰਢ ਵਿੱਚ!"
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹੀ, ਉਸਨੇ ਵੀ ਛਲਕਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਖ ਗਿਆ। ਕਰਨ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਭੀੜਦਿਆਂ ਹੋਏ ਕਮਰੇ ਦੀ ਲਾਈਟ ਮੱਧਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਉਸ ਠੰਢੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਦਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆ ਗਿਆਕਮਰੇ ਦੀ ਮੱਧਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ, ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਉਸਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਧੌਣ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾ ਰਿਹਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਵੀ ਬੇਤਾਬ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ੀਲਾ ਲਿਪ ਕਿਸ (Lip Kiss) ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਕਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੂਪਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੁੰਮਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਰੋਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਮੈਂ ਮਰਜਾਂ... ਤੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਐ..."
ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਸ ਕੇ ਜੱਫਾ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਖ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਠੰਢੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਆਪਣੇ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਕਰਨ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ 'ਤੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਗਵਾਏ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਅਤੇ ਕਮੀਜ਼ ਲਾਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੋਰੇ ਅਤੇ ਕਸੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੁਖੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਨ ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਕਮਰੇ ਦੀ ਮੱਧਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀੜਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੰਜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟਦਿਆਂ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਮੈਂ ਮਰਜਾਂ... ਤੇਰਾ ਜ਼ੋਰ ਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਰਿਹੈ... ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਦੇ!"
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਹਾਉਕੀਆਂ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਜੋ ਖੁਦ ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਤੜਫ਼ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਨ ਨੇ ਵਾਰੋ-ਵਾਰੀ ਦੋਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ ਚਖਾਇਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨੇ ਜਣੇ ਇਸ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਏ।ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਜਨੂੰਨ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਜੋਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਤਾਬ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਨਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਲਾਡ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਕੰਜਰ ਕੁੱਤੇ... ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਧਰ ਕਿੱਥੇ ਚੱਲਿਆ ਐਂ? ਆ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵੀ ਠੋਕ!"
ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹੀ, ਉਸਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"
ਕੰਜਰਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਚੋਦ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ... ਦੇਖ ਕੀ ਰਿਹੈਂ!"ਦੋਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਦੀ ਇਸ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਾਰੋ-ਵਾਰੀ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੰਜੇ ਦੀ ਘੜ-ਘੜ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ-ਉੱਚੀਆਂ ਹਾਉਕੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਕਰਨ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਦੀ ਬੇਤਾਬੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੰਜੇ ਦੀ ਹਿਲਜੁਲ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਮ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਦੇ ਕਰਨ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਕੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਕਦੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੱਪ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ ਵਾਰੋ-ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਚੀਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"બસ ਕਰਨ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਮਾਰ ਦੇ ਅੱਜ!"
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰबी ਰਾਤ ਤੱਕ ਚੱਲੇ ਇਸ ਸਿਲਸਿਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਤਿੰਨਾਂ ਦਾ ਜਿਸਮ ਥੱਕ ਕੇ ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਜੋਸ਼ ਨਿਕਾਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਨੰਗੀਆਂ ਹੀ ਢਹਿ ਗਈਆਂ।
ਤਿੰਨੋਂ ਜਣੇ ਬਿਨਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਕੇ ਉਸੇ ਠੰਢੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ (ਨਿਡਲ/ਸੌਣ) ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੀ ਬਚੀ ਸੀ।ਸਵੇਰ ਦੀ ਹਲਕੀ ਧੁੱਪ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੋਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਤਿੰਨੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਨੰਗੇ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਕੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ।
ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਦਸਤਕ ਹੋਈ — "ਕਨੌਕ... ਕਨੌਕ..."
ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹੋਟਲ ਦੀ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਦੀ ਟਰੇ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਸਾਹਮਣੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਕਰਨ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਕੇ ਨੰਗੀਆਂ ਸੁੱਤੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੀ ਰੰਗੀਨੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸਾਫ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਟਰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਚਾਹ ਦੀ ਟਰੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਗਵਾਏ ਅੱਖਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਕਰਕੇ ਉੱਥੋਂ ਬਾਹਰ ਭੱਜ ਗਈ।ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੇ ਹਸੀਨ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਘੁੰਮ-ਫਿਰ ਕੇ ਨਜ਼ਾਰਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਹੋਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਤੇ। ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਤੁਰਨ-ਫਿਰਨ ਕਾਰਨ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਚਮਕ ਵੀ ਸੀ।
ਉਹ ਅਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਕੇ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੀ ਸਨ ਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਦਸਤਕ ਹੋਈ — "ਕਨੌਕ... ਕਨੌਕ..."
ਕਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਹੀ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਸਵੇਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਦੀ ਝਲਕ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨੀਵੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਸਰ... ਮੈਨੇਜਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਗਰਮ ਸੂਪ ਭੇਜਿਆ ਹੈ... ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਦਿਆਂ?"
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉੱਠਦਿਆਂ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਂਜੀ ਬਿਲਕੁਲ, ਅੰਦਰ ਲੈ ਆਓ... ਵੈਸੇ ਵੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਲੋੜ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਐ!"
ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਟਰੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤਿੰਨਾਂ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਭਰ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਸੂਪ ਦੀ ਟਰੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਮੁੜਨ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਨੀ ਕੁੜੀਏ, ਇੰਨੀ ਛੇਤੀ ਕੀ ਹੈ ਜਾਣ ਦੀ? ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਕਮਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਸੀ ਨਾ? ਆਜਾ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬੈਠ... ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਹਲਾਸ਼ੇਰੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਂਜੀ ਬੀਬੀ, ਡਰ ਨਾ! ਜੋ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਬੈਠੇ ਆਂ। ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਇਸ ਗਰਮੀ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ?"
ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਘਬਰਾ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵੀ ਜਾਗ ਉੱਠੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਮੰਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ।ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਪੂੰਝਿਆ ਅਤੇ ਮੰਜੇ ਕੋਲ ਬੈਠਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਦੀਦੀ... kya ਬਤਾਉ... ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ... ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ-ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੂਫ਼ਾਨ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।"
ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ్రాਣ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਠਹਾਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਵੇਖਿਆ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਅੱਗ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ! ਫਿਰ ਦੇਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਐ, ਆਜਾ ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਹੋ ਗਿਆ।ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੁਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਵਵਵਵਵ... ਨੋ ਦੀਦੀ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਸੂਪ ਦੇਣ ਆਈ ਸੀ... ਜੇ ਮੈਨੇਜਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਨੌਕਰੀ ਚਲੀ ਜਾਊ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲਾਡ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਨੀ ਭੋਲ਼ੀਏ... ਮੈਨੇਜਰ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣੈ! ਤੇਰੀ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਬੱਸ ਤੂੰ ਆ ਕੇ ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਅਤੇ ਇਸ ਠੰਢ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਜ਼ਾ ਲੈ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਕੇ ਉਸ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਚੁੰਮੀ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਹੁਣ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ ਐਂ, ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਮਜ਼ਾ ਲਏ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ!"ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਘਬਰਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਨੋ ਵੀਰੇ... ਛੱਡੋ ਨੋ... ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮ ਆਂਦੀ ਐ... ਪਲੀਜ਼ ਐਵੇਂ ਨਾ ਕਰੋ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਸ਼ਰਮ ਕਾਹਦੀ ਨੀ ਭੋਲ਼ੀਏ! ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਆਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਐਂ? ਹੁਣ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਮਜ਼ਾ ਲੈ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਡਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗਾ।ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮਿੰਨਤ ਭਰੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਦੀਦੀ... ਪਲੀਜ਼ ਹੁਣ ਜਾਣ ਦਿਓ... ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਪੱਕਾ ਆ ਜਾਊਂਗੀ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਡਿਊਟੀ ਦਾ ਟਾਈਮ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੇਜਰ ਗੁੱਸਾ ਕਰੂ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲਾਡ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਅੱਛਾ... ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਪੱਕਾ? ਫਿਰ ਦੇਖੀਂ, ਮੁੱਕਰ ਨਾ ਜਾਈਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪ ਜਾ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆਵਾਂਗੇ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਵੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਠੀਕ ਐ ਫਿਰ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਨੇ ਆਂ, ਪਰ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਆ ਜਾਵੀਂ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਟਰੇ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ।ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਜਾਗ ਕੇ ਉਸ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਆਵੇਗੀ। ਪਰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਬੀਤ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਆਖਿਰਕਾਰ ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਰਿਸੈਪਸ਼ਨ 'ਤੇ ਪਤਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁੜੀ ਤਾਂ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਆਪਣਾ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਕਰਵਾ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸਣ ਲੱਗੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਵਿਚਾਰੀ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਗਈ।ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਹੋਏ ਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭੀੜੀ ਜਿਹੀ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਸਾਧਾਰਨ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੈਗ ਸੀ।
ਕਰਨ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਝਿਜਕੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਨਮੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਘਬਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਦੀਦੀ... ਸ਼ੁਕਰ ਐ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਗਏ... ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਨਾ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਹੋਟਲ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਸਦਾ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ:
"ਪਰ ਨੀ ਭੋਲ਼ੀਏ, ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬਿਨਾਂ ਦੱਸੇ ਨੌਕਰੀ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਡਰ ਗਈ ਏਂ।"
ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਮਲਦਿਆਂ ਹੋਏ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਨਹੀਂ ਦੀਦੀ... ਡਰ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗਈ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਹੋਟਲ ਦੇ ਮੈਨੇਜਰ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਗਈ ਸੀ! ਉਹ ਕਮੀਨਾ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੰਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਪਸ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਲਤ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ... ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਸੀ, ਇਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਹਿਸਾਬ ਕਰਵਾ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਭੱਜ ਆਈ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਨੀ ਭੈਣੇ... ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਅਜਿਹੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਐ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਗੱਲੋਂ ਘਬਰਾ ਨਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਂ।"ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੁਖੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਮਦਰਦੀ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਂਜੀ ਦੀਦੀ... ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹਿਮਤ ਹਾਂ! ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਅਸਲੀ ਮਜ਼ਾ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ... ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ।"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਬੱਸ ਫਿਰ ਠੀਕ ਐ! ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਹੁਣ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਐ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲ... ਅੱਗੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਯਾਤਰਾ ਅਸੀਂ ਰਲ ਕੇ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੇ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕਿਸਰ ਦੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ।ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਨਹੀਂ ਦੀਦੀ... ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ! ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੰਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦੇਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਾਮਾਨ ਵੀ ਉੱਥੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਹੈ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਨੀ ਭੈਣੇ! ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਐ ਅਤੇ ਉਸ ਕਮੀਨੇ ਮੈਨੇਜਰ ਤੋਂ ਖਹਿੜਾ ਛੁੱਟ ਗਿਆ ਐ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚੀਂ ਵੀ ਨਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਆਜ਼ਾਦ ਐਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਗਰਮਜੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਕਿਹਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲ, ਅੱਗੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਫ਼ਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਅਸੀਂ ਰਲ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ।ਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਰੁਕਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਮੈਨੇਜਰ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸ ਕੁੜੀ 'ਤੇ ਖਰਾਬ ਸਨ।
ਕਰਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਪੈਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਕਾਹਲੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਵਾਂ ਕਮਰਾ ਬੁੱਕ ਕਰਵਾਇਆ।
ਨਵੇਂ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਹੀ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਕਮਰਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸਾਫ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਵਾਹ! ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਚਾਰੋਂ ਜਣੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾ ਲਵਾਂਗੇ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਮੈਨੇਜਰ ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਰਮ ਲਾਹ ਕੇ ਪਰੇ ਰੱਖ ਦੇ।"
ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ ਹੀ, ਕਰਨ ਨੇ ਲਾਈਟਾਂ ਮੱਧਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨਵੇਂ ਹੋਟਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਰੰਗੀਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਸ਼ਾਇਦ ਕੱਲ੍ਹ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।ਉਸ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਨੀ ਭੈਣੇ! ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰ ਰਾਤ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੇ... ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਬਿਲਕੁਲ! ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਐਂ, ਤੇ ਕਰਨ ਖ਼ੁਦ ਤੇਰੀ ਇਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗਾ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਲਿਪ ਕਿਸ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਡਰ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਝ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੇਟਰ ਕੁੜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਸੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਗੋਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਇਸ ਠੰਢੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸਵਾਦ ਚਖਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਉਹ ਰਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਅਭੁੱਲ ਹੋ ਗਈ।ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਉਤਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਲਿਬਾਸ ਲਾਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਚਾਰੋਂ ਜਣੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਉਸ ਠੰਢੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕ ਉੱਠੀ ਸੀ।
ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨੰਗਾ ਅਤੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਸਰੀਰ ਜਦੋਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਰੰਗੀਨ ਮਾਹੌਲ ਅਤੇ ਅਪਣੱਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਕਾਰਨ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਾਸੂਮ ਜਿਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜਵਾਨ ਅਤੇ ਕਸਵੀਂ ਹੋਈ ਸੀਲ (ਯੋਨੀ) ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਾਈਟ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਲਨ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਣ ਗਿਆ।ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨੂੰ ਭਾਂਪਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਘਬਰਾ ਨਾ ਪੁੱਤ... ਬੱਸ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਇਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੇ ਕਿ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਘਬਰਾਹਟ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਕਿੱਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਝਿਜਕ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗੀਗੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲਨ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਉਸ ਟਾਈਟ ਅਤੇ ਕਸਵੀਂ ਸੀਲ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲਨ ਉਸਦੀ ਟਾਈਟ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦਰਦ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਉਂ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਉਸ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦਾ ਅਸਲੀ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਰਨ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਪਿਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਰਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਓ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਬੱਸ ਫਿਰ ਪੁੱਤ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ ਲੇਟ ਜਾ... ਤੇਰਾ ਵੀਰਾ ਕਰਨ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੋਦੇਗਾ, ਨਾਲੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਪੂਰਾ ਸਾਥ ਦੇਵਾਂਗੇ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਆਹੋ ਜਾਨ! ਅੱਜ ਰਾਤ ਪੂਰਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲਨ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਟਾਈਟ ਸੀਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਵੇਲ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀਆਂ-ਹਲਕੀਆਂ ਆਹਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗੀ। ਕਰਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਸਤਾਨੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ। ਤਿੰਨਾਂ ਜਣਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਕੁੜੀ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯਾਦਗਾਰ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲਨ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਟਾਈਟ ਅਤੇ ਪਹਿલી ਵਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਰਗੜ ਕਾਰਨ ਉਸਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਖ਼ੂਨ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ। ਇਹ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਧੱਕੇ ਰੋਕ ਲਏ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਬਰਾ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣ ਲੱਗਾ।ਪਰ ਸੁਖੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਕੋਈ ਨਾ ਪੁੱਤ... ਇਹ ਤਾਂ ਪਹਿલી ਵਾਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਘਬਰਾ ਨਾ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੁਮਾਲ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫ਼ੁਦੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲੱਗਿਆ ਖ਼ੂਨ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਜਾਨ, ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਦਰਦ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦੇ।"
ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਲਿਆਉਂਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕਿਹਾ:
"ਦੀਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ... ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਕੂਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲਵੋ।"
ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੀਲ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕਾਮੁਕਤਾ ਅਤੇ ਅਪਣੱਤ ਦਾ ਨਵਾਂ ਦੌਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਰਨ, ਮਨਪ୍ରੀਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸਦੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸੀਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਖ਼ੂਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਬੱਸ ਮੇਰੀ ਜਾਨ! ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ, ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਇਸ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਦਿਓ... ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਕੂਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਹੈ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੱਜੇ ਹੋਏ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿੱਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਆਹੋ ਜਾਨ! ਹੁਣ ਕਰਨ ਤੇਰੀ ਇਸ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਿੱਠੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ... ਤੂੰ ਬੱਸ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸਕੂਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਲਨ ਉਸਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਰਮ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਹੁਣ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਇੱਕ ਅਥਾਹ ਸਕੂਨ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਰਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।
ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਹੱਦ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ:
"ਹਾਅ... ਆਹੋ... ਦੀਦੀ, ਵੀਰੇ... ਬਹੁਤ ਸਕੂਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ... ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਕੂਨ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ!"
ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ਗਵਾਰ ਅਤੇ ਯਾਦਗਾਰ ਰਾਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਜਿਸਮਾਨੀ ਮਜ਼ਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਾਨਸਿਕ ਸਕੂਨ ਵੀ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ। ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੰਗੀਨ ਅਤੇ ਗਰਮਾਗਰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।ਸੁਖੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਸੁਣ ਲਿਆ ਨਾ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ! ਅੱਜ ਦੀ ਇਹ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਸਿਰਫ਼ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀ ਇਸ ਨਵੀਂ ਪਿਆਰੀ ਬਹਿਣ ਦੇ ਨਾਮ ਰਹੇਗੀ... ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸੁਖ ਦੇਣਾ ਹੈ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਹਾਮੀ ਭਰਦਿਆਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗਲ਼ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਜਿਹੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਖੀ! ਅੱਜ ਰਾਤ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ... ਸਾਰਾ ਪਿਆਰ, ਸਾਰੀ ਮਸਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਬੱਸ ਸਾਡੀ ਇਸੇ ਗੁੱਡੀ 'ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲਨ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਫਿਰ ਦੇਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ... ਜਦੋਂ ਹੁਕਮ ਸਾਡੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅੱਜ ਇਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਰੰਗੀਨ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੇ ਕਿ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਮਜ਼ਾ ਦੁਗਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ!"
ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਫਿਰ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲੇ ਅਥਾਹ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਕਰਨ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਗਲ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਜਣੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਸ ਗਰਮਾ-ਗਰਮ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਚੁਦਾਈ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਆਚ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਉਹ ਠੰਢੀ ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਵੁਕ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਬਣ ਗਈ।
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਸੁਖੀ ਦਾ ਇਹ ਆਈਡੀਆ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਇਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਸਲਣ ਅਤੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਇਸ ਸਾਰੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦੇਣ।ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਸਹੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਆਂ ਸੁਖੀ! ਆਜਾ ਫਿਰ, ਅੱਜ ਆਪਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਨਵੀਂ ਜਾਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੜਕਾਈਏ... ਨਾਲੇ ਸਾਡਾ ਵੀਰਾ ਕਰਨ ਖੜ੍ਹਾ-ਖੜ੍ਹਾ ਇਸ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਨਜ਼ਾਰੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮਜ਼ਾ ਲਵੇਗਾ!"
ਉਹ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵੀ ਗਵਾਏ ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਤਿੰਨੋਂ ਜਣੀਆਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਛਾਤੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਉਸ ਕਮਰੇ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਕਾਮੁਕ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਭਾਰੇ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ ਬੇਹੱਦ ਸਕੂਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।
ਕਰਨ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਨਮੋਹਕ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲਨ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੋਦੇ। ਕਰਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਲਨ ਫਿੱਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਸਤਾਨੀਆਂ ਆਹਾਂ, ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸੂਟ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ।
ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਉਸ ਠੰਢੀ ਅਤੇ ਹਸੀਨ ਰਾਤ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਪਲ ਨੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਕਾਮੁਕਤਾ, ਸਿਸਕੀਆਂ ਅਤੇ ਹਵਸ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡਬੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ। ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਕਰਨ, ਮਨਪ୍ରੀਤ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਜਿਸਮਾਨੀ ਮਜ਼ੇ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਹਿੱਚਕੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਰਗੜ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਨ ਖਿੜੀ ਅਤੇ ਧੁੱਪ ਕਮਰੇ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਦਾ ਉਹ ਰੰਗੀਨ ਮੇਲਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਾਰੇ ਜਣੇ ਥੱਕ ਕੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਕਰيب ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਨ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਅਜੇ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ—ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਜਿਹੜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਬੋਝ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਅਪਣੱਤ ਦਾ ਨਵਾਂ ਰੰਗ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਗਾਏ ਬਿਨਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਆਪਣਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੇਜ਼ 'ზე ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪਰਚੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ:
"ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦ... ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇਣ ਲਈ! ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਰਾਤ ਯਾਦ ਰੱਖਾਂਗੀ।"
ਇਹ ਲਿਖ ਕੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਲਗਜ਼ਰੀ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕਰਨ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਬੈੱਡ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਲੀ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਪਰਚੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮੋਬਾਈਲ ਨੰਬਰ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੁੜੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਖ਼ਾਲੀਪਨ ਜਿਹਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਪਰਚੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਸਾਹ ਭਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਚਲੀ ਗਈ ਵਿਚਾਰੀ... ਰਾਤ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਸਮਾਂ ਬੀਤਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਦਾਸ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਉਦਾਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਸੱਚੀਂ ਸੁਖੀ... ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਇੰਨਾ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ, ਲੱਗ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਅਜਨਬੀ ਸੀ। ਪਰ ਚੱਲ, ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਆ ਗਈ ਹੈ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਉਹ ਨੰਬਰ ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਸੇਵ ਕਰਦਿਆਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ... ਉਹ ਆਪਣਾ ਨੰਬਰ ਵੀ ਛੱਡ ਗਈ ਹੈ, ਮਤਲਬ ਸਾਡਾ ਰਾਬਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈੁ ਜੁੜ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਰਜ਼ੀ ਮਿਲ ਲਵਾਂਗੇ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਮੁਸਕਾਨ ਪਰਤ ਆਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੇ ਉਸ ਸਫ਼ਰ ਦੀਆਂ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਿਆ।
ਪਰਤ ਆਏ।ਘਰ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਲੰਬੇ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ ਅਤੇ ਉਸ ਪਿੱਛੋਂ ਵਾਪਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਖ਼ਾਸਕਰ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰੰਗ ਭਰੇਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਮਲੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਘਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਪਰ ਥਕਾਵਟ ਉਤਾਰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆਪਣੀ ਚਾਚੀ 'ਤੇ ਪਈ, ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀ ਉਸ ਰੰਗੀਨ ਅਤੇ ਗਰਮਾ-ਗਰਮ ਰਾਤ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਅਜੇ ਵੀ ਕਰਨ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਹੀ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚਾਚੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਹਵਸ ਜਾਗ ਉੱਠੀ।
ਕਰਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਾਚੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਚਾਚੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਘਬਰਾ ਗਈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਕਾਮੁਕ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਹੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਜਿਸਮਾਨੀ ਮਜ਼ੇ ਦਾ ਨਵਾਂ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਚੀ (ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ) ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਤਾਂ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਗਰਮਾ-ਗਰਮ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਹਵਸ ਵੀ ਜਾਗ ਉੱਠੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਲ਼ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਮੰਮੀ... ਸ਼ਿਮਲੇ ਤੋਂ ਤਾਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੱਗਦੈ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਹਜੇ ਵੀ ਠੰਢਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਖੀ! ਫਿਰ ਦੇਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ... ਜਦੋਂ ਘਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਬੈਠੇ ਨੇ, ਤਾਂ ਆਓ ਅੱਜ ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਿਮਲੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗੀਨ ਬਣਾ ਦਈਏ।"
ਚਾਚੀ (ਮਾਂ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦਾ ਇਹ ਪਾਗਲਪਨ ਦੇਖ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਚੀ ਨੂੰ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਲਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ୍ରੀਤ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਘਰ ਦਾ ਕਮਰਾ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਨ ਲੱਗਿਆ। ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲਨ ਆਪਣੀ ਚਾਚੀ ਦੀ ਚੁੱત ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੂਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਸਤਾਨੀਆਂ ਆਹਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ, ਚਾਚੀ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਸ਼ਿਮਲੇ ਵਾਲਾ ਹੀ ਨਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕਤਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।ਚਾਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਮਾਰਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਵਸ ਭਰੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਹੈਏ ਪੁੱਤ ਕਰਮੇ... ਜਾ ਕੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਮਾਰ ਆ... ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵੀ ਗਵਾਏ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਕੇ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਚਾਚੀ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਚਾਚੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੀ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਉਸਦੀ ਗੋਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਮੁਕ ਰਸ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਉਤਾਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੋਟਾ ਲਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਚਾਚੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਡਿੱਗਿਆ।
ਚਾਚੀ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਹ ਭਰੀ:
"ਆ ਜਾ ਮੇਰੇ ਸ਼ੇਰ... ਪਾ ਦੇ ਆਪਣਾ ਲਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ... ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਪੂਰਾ ਰੱਜ ਕੇ ਸੁੱਖ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਆਪਣਾ ਲਨ ਚਾਚੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਚੁੱਤ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਚੀ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ। ਕਰਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਹਵਸ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ।ਚਾਚੀ ਨੂੰ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਨੰਗੀ ਪੁੱਠੀ ਲੇਟਦਿਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਬੂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਚਾਚੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਗੋਲ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਲਲਚਾਈ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਚਾਚੀ... ਤੇਰੇ ਇਹ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਗੋਰੇ ਚੁੱਤੜ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਰ ਰਿਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਬੱਸ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਚੱਟਦਾ ਰਹਾਂ... ਤੇਰੇ ਚੁੱਤੜ ਸੁੰਗਣ ਦਾ ਜੋ ਮਜ਼ਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ!"
ਚਾਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਕਾਮੁਕ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਫਿਰ ਦੇਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ... ਆ ਜਾ, ਕਰ ਲੈ ਜੋ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਕਰਦੈ! ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ..."
ਕਰਨ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗਵਾਏ ਚਾਚੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਨੂੰ ਚਾਚੀ ਦੇ ਗੋਰੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਗਣ ਲੱਗਿਆ। ਚਾਚੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਨੇ ਕਰਨ ਦੇ ਲਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਤਣ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਨ ਨੇ ਜੀਭ ਕੱਢ ਕੇ ਚਾਚੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਅਤੇ ਚੁਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਾਚੀ ਮਾਰੇ ਸੁੱਖ ਦੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦੀਆਂ ਮਸਤਾਨੀਆਂ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ।ਚਾਚੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਜੀਭ ਦੇ ਗਰਮ ਹੱਲਿਆਂ ਨੇ ਚਾਚੀ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਗ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਕਾਮੁਕਤਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਨਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਚਾਚੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਮੋੜ ਕੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਅਤੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁੱਖ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਹੋਰ ਚੌੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਰਨ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਅਤੇ ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਹੋਵੇ।
ਚਾਚੀ ਨੇ ਹਾਈ ਭਰਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ... ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ... ਬੱਸ ਇੱਦਾਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਚੱਟ... ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਦੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਛੋਹ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਤੱਕ ਠੰਢ ਪਾ ਰਹੀ ਹੈ! ਮੇਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟ ਕੇ ਮੇਰੀ ਚੁੱਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਲ਼ਾ ਦੇ... ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟਵਾ!"
ਚਾਚੀ ਦਾ ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਸੱਤਵੇਂ ਆਸਮਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਚਾਚੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚुकੀ ਚੁੱਤ ਦੇ ਮੋਰੀ ਤੱਕ ਫੇਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਚੀ ਮਾਰੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕਤਾ ਦੇ ਸੋਫ਼ੇ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਕਾਬੂ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਕਮਰੇ ਦਾ ਰੋਮਾਂਚਕ ਅਤੇ ਹਵਸ ਭਰਿਆ ਮਾਹੌਲ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀਕਰਨ ਨੇ ਚਾਚੀ ਦੀ ਚੁੱਤ 'ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰਦਿਆਂ ਹੀ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਚਾਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿਲਾਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚੱਟਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਉਸਦੀ ਇਸ ਕਾਮੁਕ ਅਦਾ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਕਾਬੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗਵਾਏ ਚਾਚੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲਟਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੋਟਾ ਲਨ ਸਿੱਧਾ ਚਾਚੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਚੁੱਤ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ।
ਲਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਚਾਚੀ ਮਾਰੇ ਸੁੱਖ ਦੇ ਚੀਕ ਉੱਠੀ:
"ਹੈਏ... ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਹਾਏ ਰੱਬਾ! ਇੰਨਾ ਸਵਾਦ... ਪਾ ਦੇ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਹੀ ਦੇ ਅੱਜ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਧਾੜ-ਧਾੜ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਅਤੇ ਮਸਤਾਨੀਆਂ ਆਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੁਲਸ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਕੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਖੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮਾ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਚਾਚੀ ਦੀ ਚੁੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਰਸ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦਾ ਪਸੀਨਾ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।ਚਾਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"ਹਾਏ... ਕਰਨ... ਹੋਰ ਤੇਜ਼... ਬੱਸ ਇੱਦਾਂ ਹੀ ਮਾਰ ਧੱਕੇ... ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਹੈ ਇਸ ਸੁੱਖ ਨਾਲ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਚਾਚੀ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਧਾੜ-ਧਾੜ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਹੀ ਮਿੰਟਾਂ ਦੇ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਰਨ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਆਖ਼ਰੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਚਾਚੀ ਦੀ ਚੁੱਤ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸੇ ਵਕਤ ਚਾਚੀ ਦੀ ਵੀ ਚਰਮ ਸੁੱਖ (orgasm) ਨਾਲ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਕੇ ਉਸ ਹਵਸ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।
ਕਰਨ ਅਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇਸ ਰੰਗੀਨ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੋੜ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਭੂਆ ਦਾ ਘਰ ਆਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਹੌਲ ਬਿਲਕੁਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਭੂਆ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਖ਼ਤ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਰਾਰ ਔਰਤ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਘਰ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਛੁਪੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਕਰਨ ਲਈ ਭੂਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ।
ਭੂਆ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ, ਸ਼ੱਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਰੋਮਾਂਚਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਕਦਮ ਫੂਕ-ਫੂਕ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਆਮ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਕਰਨ ਦੀ ਭੂਆ ਦਾ ਗੇੜਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਖ਼ਤ, ਰੋਹਬਦਾਰ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਘਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਗਈ।ਭੂਆ ਨੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਚਾਚੀ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ్రాਤ ਵੱਲ ਸ਼ੱਕੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ:
"ਕਿਉਂ ਭੈਣੋ... ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਖਿੱਚੋਤਾਣ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦੈ ਪਿੱਛੋਂ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਰੰਗਰਲੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ!"
ਭੂਆ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਚਾਚੀ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹ ਸੂਤੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਸਖ਼ਤ ਅੌਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਕਰਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸ ਨਵੇਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੂਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਭੂਆ ਸਿਰਫ਼ ਸਖ਼ਤ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਤਰਾਰ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਔਰਤ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਅਣਖ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਛੋਟੀ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਗ਼ਲਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਸੀ।ਭੂਆ ਨੇ ਜਦੋਂ ਘਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਭਾਂਪੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਸ਼ੱਕੀ ਨਜ਼ਰ ਹੋਰ ਵੀ ਤਿੱਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਸਖ਼ਤ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਵੇਖੋ ਬੀਬਾ... ਮੈਂ ਭਾਵੇਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਘਰ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਜਾਂ ਅਣਖ ਨੂੰ ਦਾਗ਼ ਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਲਿਹਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ!"
ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਚਾਚੀ, ਸੁਖੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖਿਸਕ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਅਣਖ ਦੀ ਪੱਕੀ ਭੂਆ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੜ ਕਿਵੇਂ ਪਾਈ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਗ਼ਲਤ ਕਦਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਬੰਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਭੂਆ ਦੇ ਇਸ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਰਾਰ ਸੁਭਾਅ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਭੂਆ ਦਾ ਆਪਣਾ ਘਰਵਾਲਾ (पति) ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮਾਂ ਬਾਹਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨੌਕਰੀ ਜਾਂ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਕਾਰਨ ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਅਣਖੀਲਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਜਾਂ ਇੱਜ਼ਤ ਵੱਲ ਉਂਗਲ ਨਾ ਚੁੱਕ ਸਕੇ। ਉਹੀ ਅਕੜ ਅਤੇ ਅਣਖ ਹੁਣ ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਭਾਰ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਵਰ ਹੋਰ ਤਿੱਖੇ ਕਰਦਿਆਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਕੀ ਕੁਝ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚੱਲਣਾ! ਮੈਂ ਸਭ ਦੀ ਨਬਜ਼ ਪਛਾਣਦੀ ਹਾਂ।"
ਭੂਆ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੋਰ ਵੀ ਤਣਾਅਪੂਰਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਨ ਅਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਲਈ ਹੁਣ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਚਲਾਕ ਭੂਆ ਦੇ ਸ਼ੱਕ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਟਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਭੂਆ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਪੂਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਸੁੰਘ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ, ਹਵਸ ਅਤੇ ਰੰਗਰਲੀਆਂ ਦਾ ਦੌਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉੱਥੇ ਭੂਆ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹ ਸੂਤੇ ਪਏ ਸਨ।ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ (ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਸਤੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਸੀ) 'ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਵੱਡੀ ਬਿਪਤਾ ਆ ਗਈ। ਭੂਆ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਭੂਆ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੋਹਬ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ:
"ਭੈਣੇ... ਤੂੰ ਵੀ ਅਜੀਬ ਐਂ! ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੀ ਨਵਾਂ ਸਿਆਪਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਪਤਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਾਲੀ ਬੋਲੀ ਦਾਲ ਹੀ ਉਬਲ ਰਹੀ ਹੈ!"
ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਭੂਆ ਨੂੰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ (ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ) ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਹਿਰ ਮੱਚ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਜਨਾਜ਼ਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕਰਨ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਸਿਆਪੇ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੂਆ ਦੀ ਅਣਖ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਅੱਗੇ ਪਾਰ ਪਾਉਣਾ ਕੋਈ ਖੇਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ!
ਭੂਆ ਦੀ ਅੜਬ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਜਾਜ਼ੀ ਨੇ ਪੂਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਹਿਮ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਿੰਨਾ ਉਸਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਨੀ ਹੀ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅੜਬ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੱਕ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਬੰਨ੍ਹਦਿਆਂ ਸਖ਼ਤ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਬੁੱਧੂ ਸਮਝ ਲਓ, ਪਰ ਮੈਂ ਘਰ ਦੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਜਣੇ ਦੀ ਚਾਲ ਪਛਾਣਦੀ ਹਾਂ! ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਿੱਛੋਂ ਕੀ ਕੁਝ ਖਿੱਚੜੀ ਪੱਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਅਣਖ ਨੂੰ ਦਾਗ਼ ਲੱਗਣ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਥੋਂ ਮਾੜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ, ਸੁਖੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਕਰਨ—ਸਾਰੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਭੂਆ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਪਾਉਣਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ। ਹਰ ਕੋਈ ਇਹੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਅੜਬ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਿਆ ਜਾਵੇ!
ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਸਹਿਮ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰ ਗਈ।ਭੂਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਅੜਬ ਤੇਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ (ਯੋਨੀ) ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਖੁਰਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਖੁਰਕਣ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਖੁਰਕ ਇੰਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੱਧ ਗਈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਬੈਠਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਰੰਗ ਬਦਲਣ ਲੱਗੇ। ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁੱਸਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਤੜਫ਼ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੀ ਅੜਬ ਆਕੜ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿਘਲਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਬੋਲੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਭੱਜੀ ਤਾਂ ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਹਤ ਪਾ ਸਕੇ।
ਕਰਨ ਅਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਹੀ ਰੋਮਾਂਚ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਭੂਆ ਦੀ ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਮੋੜ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਰਾਤ ਦਾ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੱਪ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਜਿਹੜੀ ਭੂਆ ਆਪਣੀ ਅਣਖ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਤੇਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹ ਸੂਤੀ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਪੈਂਦੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਬਿਲਕੁਲ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।ਉਸਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਠੀ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਖੁਰਕ ਹੁਣ ਅਸਹਿ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਅਕੜ ਅਤੇ ਰੋਹਬ ਹੁਣ ਉਸ ਖਾਰਸ਼ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕਰਨ, ਸੁਖੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਅੜਬ ਭੂਆ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਤੜਫ਼ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ।
ਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੇ ਭੂਆ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਕਦਮ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਇਸ ਸਖ਼ਤ ਭੂਆ ਦਾ ਘਮੰਡ ਤੋੜਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਹੀ ਮੌਕਾ ਹੈ!
ਭੂਆ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਉਸ ਅਸਹਿ ਖੁਰਕ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਰੋਹਬ ਹੁਣ ਹਵਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਕਰਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਹਾਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਕੜ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕੰਬਦੀ ਅਤੇ ਮਦਹੋਸ਼ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:"ਆਜਾ... ਪੁੱਤ, ਆਜਾ... ਸੌਂ ਜਾ..."
ਭੂਆ ਦੀ ਉਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਤੜਫ਼ਦੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਗਵਾਏ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪੂਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੱਧਮ ਜਿਹਾ ਦੀਵਾ ਬਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਭੂਆ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਢਿੱਲੇ ਕਰੀ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਨੂੰ ਮਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖ ਕੇ ਭੂਆ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਅਣਖ ਦਾ ਪਰਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਕਰਨ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਇਆ, ਭੂਆ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਅੜਬ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਜਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਭੂਆ, ਜੋ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਸਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਰੋਹਬ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਹਵਸ ਅਤੇ ਉਸ ਬੇਕਾਬੂ ਖੁਰਕ ਦੇ ਮਾਰੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬੇਵੱਸ ਪਈ ਸੀ।ਭੂਆ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਨੂੰ ਮਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਦਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਵੇ ਕਰਨ... ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜਰਿਆ ਜਾਂਦਾ
ਫੇਰ. ਭੂਆ ਸੁਪਨੇ ਖ਼ਿਆਲਾ ਚ. ਅੰਖਾਂ ਮੀਚ ਜਿਵੇ ਕਰਨ ਕੋਲੋਂ ਚੁਦ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਸੁਪਨਾ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਪਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਖ਼ਿਆਲ ਸੀ। ਪਰ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਉਸੇ ਵਕਤ, ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਕਰਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅੰਦਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹੈਏ ਮੈਂ ਮਰਦਾਂ ਲੁੱਚੜ... ਸ਼ੀਈਈਏਈਏਈ... ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਮੂਰੇ...!"
ਭੂਆ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਵਸ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਕਾਮੁਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਲਿਆਉਂਦਿਆਂ ਭੂਆ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਹੜੀ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਅਕੜ ਭੁੱਲ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਬੇਵੱਸ ਹੋਈ ਪਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:"ਭੂਆ ਜੀ, ਹੁਣ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ, ਅਸਲੀਅਤ ਐ... ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਏ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ਼ ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਗ, ਜਿਹੜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰੀ ਸਾੜ ਰਹੀ ਐ।"
ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਵੇ ਕੰਜਰਾ... ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ 'ਤੇ ਹੱਸਦੈ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਆਂ..ਵੇ ਆਵਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਦਫ਼ਾ ho
ਭੂਆ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਮੂੰਹੋਂ ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ "ਵੇ ਆਵਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਦਫ਼ਾ ਹੋ ਤੂੰ", ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੀ ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਅਸਹਿ ਅੱਗ ਤੋਂ ਕੁਝ ਰਾਹਤ ਮਿਲ ਸਕੇ।ਕਰਨ ਭੂਆ ਦੀ ਇਸ ਬਨਾਵਟੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਹੁਣ 'ਦਫ਼ਾ ਹੋਣ' ਦਾ ਵੇਲਾ ਲੰਘ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ... ਜਿਹੜੀ ਅੱਗ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਮچ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਠੰਢਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ "ਆਵਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਦਫ਼ਾ ਹੋ" ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਬੋਲੇ ਉੱਥੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਭੂਆ ਉੱਥੇ ਹੀ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਕਰਨ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੂਆ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਈ। ਜਿਹੜੀ ਅੱਗ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਹੋਰ ਭੜਕ ਉੱਠੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤੜਫ਼ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਦੀ ਖੁਰਕ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਘੁੱਟਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਸ ਗ਼ਲਤੀ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਣ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਆ ਨੇ ਰੋਣਹਾਕੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ:
"ਹਾਏ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਤਾ... ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਤੋਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇਹ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਠੰਢੀ ਹੋਊ... ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ..."
ਉਸਦਾ ਪਛਤਾਵਾ ਉਸਦੀ ਹਵਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਹੀ ਤੜਫ਼ਣ ਲੱਗੀ।
ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਦੀ ਉਸ ਅਸਹਿ ਤੜਫ਼ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੂਆ ਥੱਕ ਕੇ ਹਾਰ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਮਸਾਂ ਹੀ ਲੱਗੀ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ (ਚੂਤ) 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਰਮ ਹੱਥ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ।ਉਸ ਹੱਥ ਦੀ ਛੋਹ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਭੂਆ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕਰੰਟ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਚੂਤ ਨੂੰ ਮਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਭੂਆ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹਾਏ... ਕੌਣ...?"ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਨ ਖੁਦ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਚੂਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਰ-ਪਾਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਭੂਆ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਜਾਗ ਉੱਠੀ। ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦਿਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਗਾਲ੍ਹ ਕੱਢਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਵੇ ਲੁੱਚੇ... ਕਮੀਨੇ! ਤੂੰ ਫਿਰ ਆ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ ਨਾ... ਹਾਏ ਕੰਜਰਾ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਖਾਣ ਆਇਆ ਤੂੰ!"
ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਇਹ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਕਰਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਗਰਮ ਹੱਥ ਦੀ ਹਰਿੰਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿ ਕੇ ਪਛਤਾ ਰਹੇ ਹੋ... ਹੁਣ ਰੌਲਾ ਪਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਅੱਗ ਠੰਢਾ ਕਰਵਾ ਲਓ!"
ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਹਾਉਂਕੇ ਭਰਦਿਆਂ ਖੁਦ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਭੂਆ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹਾਉਂਕੇ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ ताकि ਉਸਦਾ ਕਾਬੂ ਨਾ ਛੁੱਟੇ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਦੀ ਘੁੱਟਣ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜਕੜ ਰਹੀ ਸੀ।"ਵੇ ਕੰਜਰਾ... ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ... ਹਾਏ ਤੇਰਾ ਸੱਤਿਆਨਾਸ ਜਾਵੇ... ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਤੂੰ ਬੇਈਮਾਨ ਫਿਰ ਆਏਂਗਾ... ਕੱਢ ਹੱਥ ਇੱਥੋਂ... ਹਾਏ...!"
ਭੂਆ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਦੀ ਹੋਈ ਕਰਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨੌਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਇਹੀ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਪਲਾਂ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਬੇਚੈਨ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭੂਆ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀਆਂਭੂਆ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਅਹਿਸਾਸ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਥੱਪੜ ਜੜ ਦਿੱਤਾ। ਥੱਪੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਕਾਮ ਅਤੇ ਬੇਵੱਸੀ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਹ ਹਾਉਂਕੇ ਭਰਦੀ ਹੋਈ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਕੰਜਰਾ... ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ ਤੂੰ? ਮੈਨੂੰ ਉਦੋਂ ਹੀ ਤੜਫ਼ਦਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ... ਬੇਸ਼ਰਮ, ਲੁੱਚੇ, ਕੁੱਤੇ...!"
ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦਾ ਉਹ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਥੱਪੜ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਿਆ
ਭੂਆ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਲਵਾਰ-ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਵਧਦਿਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ:"ਨਹੀਂ... ਨਹੀਂ ਪੁੱਤ... ਰੁਕ ਜਾ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਲੱਗਦੀ ਆਂ... ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਰੋਲ... ਮੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾ ਪਾੜ... ਬੱਸ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਕੂਨ ਦੇ ਦੇ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰ...!"
ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਕਾਮ ਉਸਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਲਾਜ ਅਤੇ ਡਰ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਲੀਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਹੁਣ ਇੱਜ਼ਤ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਲੰਘ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ... ਜਿਹੜੀ ਅੱਗ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਮੱਚ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਲਵਾਰ ਪਾ ਕੇ ਠੰਢੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਸਲਵਾਰ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨੈਤਿਕ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹਵਸ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਉਲਝੀਆਂ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਨਪੀੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸਲਵਾਰ-ਸੂਟ ਪਾਈ ਹੋਈ ਭੂਆ ਦੇ ਗੋਲ-ਮਟੋਲ ਚੁੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟਣ ਲੱਗਿਆ।ਭੂਆ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਛੋਹ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਭੂਆ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਉੱਭਰੇ ਹੋਏ ਮੂੰਮਿਆਂ (ਛਾਤੀਆਂ) ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਆ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਲੰਮੇ-ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ ਕੰਜਰਾ... ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਲੁੱਟੀ ਜਾਂਦੈਂ ਤੇ ਨਾਲੇ ਤੜਫ਼ਾਈ ਵੀ ਜਾਂਦੈਂ... ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮੱਚ ਰਹੀ ਐ, ਉੱਤੋਂ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰੀ ਜਾਨੈਂ...!"
ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਮਸਲਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਹੁਣ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਰੋਣਾ ਰੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ... ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਨੇ!"
ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਸੁੱਧ ਹੋ ਗਈ।
ਭੂਆ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:"ਭੂਆ ਬੋਲੀ ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨੀ ਆਉਂਦੀ ਕੰਜਰਾ... ਭੋਰਾ ਮਲੰਗ ਬਣਿਆ ਫਿਰਦੈ, ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਪਾਉਣ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਏਂ!"
ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬੇਵੱਸੀ ਅਤੇ ਹਵਸ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦੀ ਇਸ ਗਾਲ੍ਹ 'ਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਸ਼ਰਮ ਤਾਂ ਕਦੋਂ ਦੀ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਐ... ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਐ, ਤਾਂ ਭੋਰਾ ਮਲੰਗ ਬਣ ਕੇ ਹੀ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਣਾ ਐ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭੂਆ ਦੀ ਤੜਫ਼ਦੀ ਹੋਈ ਨੰਗੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਲਣ ਲੱਗਿਆ। ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲੰਮਾ ਹਾਉਂਕਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਭੂਆ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਹ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨੰਗੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਅਤੇ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਸ ਹੋਰ ਭੜਕ ਉੱਠੀ। ਭੂਆ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਤੋਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹਾਉਂਕੇ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ:"ਹੈਏ ਵੇ... ਚੂਤ-ਚੁੱਤੜ ਨੰਗੇ ਕਰਤੇ ਮਾਂ ਚੋਦ ਕੁੱਤੇ... ਤੇਰਾ ਸੱਤਿਆਨਾਸ ਜਾਵੇ, ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਕਚਰਾ ਕਰਤਾ ਤੂੰ...!"
ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਚੌੜੀਆਂ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਚੂਤ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ, ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਲਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਭੂਆ ਦੀ ਲਾਲ ਤੇ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਹੁਣ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ... ਹੁਣ ਅਸਲੀ ਮਜ਼ਾ ਲਓ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲਨ ਭੂਆ ਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਰ-ਪਾਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
"ਆਆਆਏਆ... ਹਾਏ ਮਾਂ... ਮਰ ਗਈ ਵੇ...!" ਭੂਆ ਦੀ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਚੀਕ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨੋਚਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛાਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਮੀਚ ਲਿਆਕਰਨ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲਨ ਭੂਆ ਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਾਰਿਆ, ਭੂਆ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਦਰਦ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਰਲੇ-ਮਿਲੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਰ ਨਸ ਕੰਬ ਉੱਠੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਭੂਆ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹੀ ਚੁੰਮੀ ਦੇਣ ਲੱਗਿਆ। ਪਰ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਭੂਆ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅਣਖ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਮਾਣ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਭੂਆ ਨੇ ਚੁੰਮੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਵੇ ਕੰਜਰਾ... ਮੈਂ... ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਆਂ... ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਇਵੇਂ ਨਹੀਂ ਖੇਡ ਸਕਦਾ... ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਰੱਬਾ... ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਤਾ...!"
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਧੱਕਣ ਦੀ ਮਜਬੂਰਨ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹੀ। ਸਰੀਰ ਦਾ ਕਾਮ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸਕੂਨ ਉਸਦੀ ਅਣਖ ਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਲ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧੜਾਧੜ ਝਟਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
"ਆਹੋ... ਭੂਆ ਜੀ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਹੁਣ ਬਾਹਰ ਰੱਖੋ... ਬੱਸ ਮੇਰਾ ਲਨ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ ਮਜ਼ਾ ਲਓ!" ਕਰਨ ਨੇ ਹੰਕਾਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਭੂਆ ਦੀ ਅਣਖ ਭਾਵੇਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਪਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਾਉਂਕੇ ਅਤੇ ਲੰਮੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਮੁਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਦੀ ਅਣਖ ਅਤੇ ਰੋਕਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਜ਼ਰਅंदाज ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸਿੱਧੇ ਭੂਆ ਦੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੂਸਣ ਲੱਗਿਆ।ਭੂਆ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕਰਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪਦਿਆਂ ਹੋਈ ਬੇਸੁੱਧ ਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਕਰਨ ਦੇ ਲਨ ਦੇ ਝਟਕੇ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਵੇਂ-ਉਵੇਂ ਭੂਆ ਦਾ ਸਾਹ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਚੁੰਮੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਕੰਜਰਾ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪਾਗਲ ਹੀ ਕਰਤਾ... ਲੈ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ, ਹੁਣ ਮੈਥੋਂ ਹੋਰ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਹੁੰਦੀ... ਚੂਸ ਲੈ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ... ਮਾਰ ਲੈ ਮੈਨੂੰ...!"
ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਦੀਆਂ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀਆਂਕਰਨ ਦੇ ਲਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕਿਆਂ ਨੇ ਭੂਆ ਦੀ ਰਹੀ-ਸਹੀ ਅਣਖ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਾਮੁਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।
ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲੀ:
"ਆਜਾ ਮੇਰੇ ਭਤੀਜੇ ਲੁੱਚੇ... ਲੈ ਲੈ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਜਾਨ... ਹਾਏ ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਲਨ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਤੱਕ ਠੰਢਾ ਕਰੀ ਜਾਂਦੈ...!"
ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਹਾਉਂਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਹਵਸ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ "ਆਜਾ ਮੇਰੇ ਭਤੀਜੇ ਲੁੱਚੇ" ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਜੋਸ਼ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧੜਾਧੜ ਤੇਜ਼ ਝਟਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।ਉਸੇ ਵਕਤ ਕਰਨ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਝੁਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸਿੱਧੇ ਭੂਆ ਦੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਭੂਆ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੂਸਣ ਲੱਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਭੁੱਖ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਮਿਟਾਉਣੀ ਹੋਵੇ।
ਭੂਆ ਨੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਦੇ ਕਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹਾਉਂਕੇ ਭਰਨ ਲੱਗੀ। ਹਰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਚੂਤ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਇਸ ਗੂੜ੍ਹੀ ਚੁੰਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਵਸ ਨੂੰ ਸਿਖ਼ਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਣ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਝਟਕਿਆਂ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਚੁੰਮੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭੂਆ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਤੋਂ ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਲਗਾਮ ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਬੋਲ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੇ। ਉਸਦੀ ਹਵਸ ਹੁਣ ਸਿਖ਼ਰਾਂ 'ਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕੋਈ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਭੂਆ ਨੇ ਹਾਉਂਕੇ ਭਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰਾ ਕੰਜਰਾ ਪੁੱਤ... ਚੋਦ ਦੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ... ਤੇਰਾ ਇਹ ਮੋਟਾ ਲਨ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਏ! ਹਾਏ ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ... ਮੇਰੀ ਚੂਤ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਏ... ਚੋਦ ਲੈ ਆਪਣੀ ਭੂਆ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੀਅ ਕਰਦੈ!"
ਭੂਆ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੰਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਝਟਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ।
ਭੂਆ ਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚੋਂ ਕਰਨ ਦਾ ਮੋਟਾ ਲਨ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਕਾਮ ਦੇ ਉਸ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਡਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।ਕਰਨ ਉੱਥੋਂ ਹਟ ਕੇ ਭੂਆ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਲ ਹੀ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਭੂਆ ਨੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਉਸੇ ਨੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਮ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਉਸੇ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਹੀ, ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਲੱਗ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ।
ਮਿੱਠੀ ਨੀਂਦਸਵੇਰ ਦੀ ਕੋਸਕੋਸ ਧੁੱਪ ਖਿੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਭੂਆ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਰਾਤ ਦੇ ਕਾਮੁਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਨਰਮ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।ਭੂਆ ਦਾ ਸਿਰ ਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਪਈ, ਤਾਂ ਭੂਆ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਲਦਿਆਂ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪਈ।
ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾهمਣੇ ਘੁੰਮ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਮਿੱਠਾ ਜਿਹਾ ਸਕੂਨ ਵੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੀ।
🔥 Read Next Hot Story →
Discover more exclusive stories