jot sodhi
New Member
- 4
- 0
- 1
Adultery ਗਵਾਂਢਨ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਯਾਰੀ
- Thread starter Parminder kaur
- Start date
- 21,554
🔥 Read Next Hot Story →
Discover more exclusive stories
Gagandeep sandhu
Member
- 107
- 43
- 44
Simmyjatti
New Member
- 25
- 27
- 13
ਮਾਂ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਭਾਰੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਫੜਦਿਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਤੀ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਮਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ ਇੰਨਾ ਨਰਮ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਭਾਰਾ ਸੀ ਕਿ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਮਾਸ ਖਿੱਚੋਤਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਛਾਲਦਿਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ 'ਤੇ ਹੋਰ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਨਸ਼ੀਲੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਭਰ ਲੈ ਮੇਰੇ ਇਸ ਜਿਸਮ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮਾਸ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ! ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਬਣਿਆ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਏ... ਕਰ ਲੈ ਜੋ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਕਰਦੈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਛਾਵਰ ਹਾਂ!"
ਮਾਂ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਜਿਸਮ ਦੇ ਮਾਸ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਪਏ, ਤਾਂ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੰਬੇ ਨਹੁੁੰਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਨਹੁੰਆਂ ਦੀ ਰਗੜ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਜਿਸਮ 'ਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੜਨ ਲੱਗਿਆ।
ਦਰਦ ਅਤੇ ਹਵਸ ਦੇ ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਨੂੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਕਰਨ ਦੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਗੱਡਦਿਆਂ, ਹਫ਼ਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਨੋਚ ਲੈ ਮੇਰਾ ਇਹ ਜਿਸਮ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਨੋਚ ਲੈਂਦੀ ਆਂ! ਤੇਰਾ ਇਹ ਪਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏ... ਆਹੋ, ਗੱਡ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਪ ਜਾਣਾ ਏ!"ਮਾਂ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੱਲ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਧੂੰਆਂਧਾਰ ਘੱਸਿਆਂ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ 'ਹੈਯਯ' ਅਤੇ 'ਆਆਆ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ। ਸਾਹ ਉੱਖੜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਕਾਮ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਘੁੱਟ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਹਫ਼ਦੇ ਹੋਏ ਆਖਰੀ ਸਿਸਕੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜਰ ਹੁੰਦਾ... ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਏ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ! ਮਾਰ ਲੈ, ਬੱਸ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਮਾਰ ਲੈ ਘੱਸੇ... ਤੇਰੀ ਇਸ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਏ!"ਮਾਂ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਛੁੱਟਣ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਝੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਨ੍ਨਾਟਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਨਹਾਤੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਹ ਅਜੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਮਰੇ ਦੀ ਉਸ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹਰਕਤ ਦੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਡھਾਲ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਫ਼ਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਕਿੱਡਾ ਸੱਚਾ ਨਸ਼ਾ ਸੀ ਇਹ... ਸਾਰਾ ਜਿਸਮ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਏ, ਪਰ ਰੂਹ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਸਕੂਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ..."ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਇਹ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੋਲ—"ਹੈਯ੍ਯ੍ਯ੍ਯਯ੍ਯ ਹਏ ਹੈਏ ਏ ਪੁੱਤ"—ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲਹਿਰ ਲੈ ਆਏ। ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਪੁੱਤ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਨਸ਼ਾ ਬਾਕੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਫੇਰਦਿਆਂ, ਬੇਹੱਦ ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਫ਼ਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਮੇਰਾ ਲਾਲ... ਤੇਰਾ ਇਹ ਪਿਆਰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਕੂਨ ਏ! ਭਾਵੇਂ ਸਾਰਾ ਜਿਸਮ ਟੁੱਟਿਆ ਪਿਆ ਏ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋਵੇ..."ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਬੇਹੱਦ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ... ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤਾਂ ਬੱਸ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਸਾਹ ਚੱਲਦੈ, ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਦੀ ਡੋਰੀਅਤ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਏ... ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ!"ਕਰਨ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੱਟਦਿਆਂ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ:
"ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰੀਬ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾਂ ਨਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਆ। ਲੋਕ ਭਾਵੇਂ ਬਾਹਰ ਕਿੱਡੀਆਂ ਵੀ ਭਾਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਸਕੂਨ ਤੇ ਨਿੱਘ ਤੇਰੀ ਇਸ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤੇਰੇ ਇਸ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੈ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।"
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ:
"ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਬੱਸ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਨੈਂ, ਮਾਂ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਾਥ ਹੀ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਏ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੀ ਇਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।"ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਨਸ਼ੀਲੀ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਮੇਰਾ ਲਾਲ... ਤੇਰੀ ਇਹ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਤੱਕ ਉੱਤਰ ਜਾਂਦੀ ਏ! ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟਦੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਜਿੱਤ ਲਈ ਏ।"
ਮਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ:
"ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਮੇਰੇ ਬੱਚਾ... ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਬੋਲਣਾ ਏ, ਪਰ ਸਾਡਾ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਸਾਡਾ ਇਹ ਪਿਆਰ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਰ ਹੱਦ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਏ। ਮੈਂ ਮਰਦੇ ਦਮ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਡੋਰੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਹੀ ਰਹੂਗੀ... ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਰਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ!"ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ-ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲਾਵੇ ਅੰਦਰ ਬੇਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਸੌਂ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਛਾਇਆ ਸਨ੍ਨਾਟਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੌਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਤ ਦੇ ਉਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਜਨੂੰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰਾ ਸਕੂਨ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਖੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ-ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲਾਵੇ ਅੰਦਰ ਬੇਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਸੌਂ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਛਾਇਆ ਸਨ੍ਨਾਟਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੌਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਤ ਦੇ ਉਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਜਨੂੰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰਾ ਸਕੂਨ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਖੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।ਸਵੇਰ ਦੀ ਕੋਸੜੀ ਜਿਹੀ ਧੁੱਪ ਖਿੜ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਂ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਗੈਸ 'ਤੇ ਚਾਹ ਦਾ ਭਤਕੜਾ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਜਿਸਮ ਰਾਤ ਵਾਲੇ ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਸਕੂਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਖ਼ੁਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਮਲਦਾ-ਮਲਦਾ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛਿਓਂ ਆ ਕੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹੂਕ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਸੁਬ੍ਹਾ-ਸੁਬ੍ਹਾ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਮੇਰਾ ਸ਼ੇਰ! ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹ ਤਾਂ ਬਣ ਲੈਣ ਦੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀਣਾ ਏ?ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਅਤੇ ਚੌੜੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਲੱਕ ਨਾਲੋਂ ਦੁਗਣੇ ਭਾਰੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਮਲਸੇ ਹੋਏ ਚੁੱਤੜ ਕਰਨ ਦੇ ਲੱਕ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਲ-ਮਿਲ ਗਏ ਸਨ।
ਮਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਹੁੰਦਿਆਂ, ਅਜੇ ਵੀ ਹਫ਼ਦੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਹੁਣ ਰਸੋਈ 'ਚ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਕੋਈ ਆ ਨਾ ਜਾਵੇ! ਸਵੇਰ-ਸਵੇਰ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਨਾ ਹੋ ਜਾ... ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹ ਪੀ ਲੈ, ਫਿਰ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਦੱਬੀਂਕਰਨ ਆਪਣੇ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਲੁੱਲ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੋਇਆ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਥਰੂਮ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਗੈਸ 'ਤੇ ਚਾਹ ਦੇ ਭਤਕੜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਕਰਨ ਦੀ ਛੂਹ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਬਾਕੀ ਸੀ।
ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਭਾਰੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਪੱਤੀ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲੱگی। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਅਜੇ ਵੀ ਹਫ਼ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਉਸ ਲੁੱਚੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਬੁੜਬੁੜਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰਾ ਕੰਜਰ... ਸੁਬ੍ਹਾ-ਸੁਬ੍ਹਾ ਹੀ ਦਿਮਾਗ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੈ ਮੇਰਾ... ਪਰ ਆਦਤ ਵੀ ਤਾਂ ਇਸੇ ਦੀ ਪੈ ਗਈ ਏ!"
ਕਰਨ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਖਾਲੀ ਭਰੋਲਾ (ਡੋਲੂ) ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਲਈ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਮਨਪ్రాਤ ਦਾ ਘਰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਦੁੱਧ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਸੁਖੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੁਖੀ ਉਸ ਦਿਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਨਾਨਕੇ ਜਾਂ ਪੇਕੇ ਘਰ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨੀਆਂ ਦਾ ਇਹ ਤੂਫ਼ਾਨ ਲਿਆਉਣਾ ਸੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਆਜਾ ਵੀਰੇ! ਬੱਸ ਅਜੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਹੀ ਲੱਗੀ ਸੀ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਸੁਖੀ ਵੀ ਆਈ ਹੋਈ ਆ ਨਾਲ।"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਂ ਵੇ ਕਰਨ! ਕਿਵੇਂ ਆਂ ਫਿਰ? ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲੇ ਆਂ ਅੱਜ ਤਾਂ..."
ਕਰਨ ਨੇ ਡੋਲੂ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦਿਲ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸੁਖੀ (ਸੁਖਜੋਤ) ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਲੁੱਚੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਡਬਲ ਮੀਨਿੰਗ (ਦੋ-ਅਰਥੀ) ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਨੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ... ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਅੱਜ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾ! ਦੇਖ ਵਿਚਾਰਾ ਕਿੰਨਾ ਸੁੱਕਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਏ, ਇਹਨੂੰ ਅਸਲੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦੀ ਬਹੁਤ ਲੋੜ ਆ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਸ ਲੁੱਚੀ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਤਲਬ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਗਈ। ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਕੋਈ ਨਾ ਦੀਦੀ, ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ... ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਐਨਾ ਗਰਮ ਅਤੇ ਕਾੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਗੀ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਇਹਦਾ ਸਵਾਦ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੂਗਾ!"
ਕਰਨ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸੁਖੀ ਦੀ ਕਸਵੇਂ ਸੂਟ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰਦੀ ਭਾਰੀ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਕਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮੱਝ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਹੀ "ਗਰਮ ਦੁੱਧ" ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਏ, ਜਿਸਨੇ ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਾਉਣਾ ਸੀ।ਸੁਖੀ ਦੇ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਮ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਵੀਰੇ, ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ ਜਾਈਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰੋਂ ਹੀ... ਇੱਥੇ ਹੀ ਬਣਾ ਦਿੰਨੀ ਆਂ ਤਾਜ਼ੀ-ਤਾਜ਼ੀ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝਿਜਕਦਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਡੋਲੂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਦਿਆਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
"ਨਹੀਂ ਭੈਣੇ... ਰੋਟੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਘਰ ਹੀ ਬਣਾਈ ਆ, ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ। ਪਰ ਭੈਣੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸੀ..."
ਕਰਨ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚੇ ਹੀ ਕੱਟਦਿਆਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਵੀਰੇ... ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਏ! ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਏ ਅਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਭ ਸਮਝਦੀ ਆਂ
! ਤੂੰ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਟੈਨਸ਼ਨ ਨਾ ਲੈ। ਨਾਲੇ, ਸੁਖੀ ਕੋਈ ਐਵੇਂ ਸਾਦੀ-ਸੀਧੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਏ... ਉਹ ਪੂਰੀ ਅਣਖ ਵਾਲੀ ਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਏ, ਬੱਸ ਤੂੰ ਓਕੇ ਰਹਿ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਇਸ ਰੰਗੀਨ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਰਨ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਬੱਸ ਫਿਰ, ਠੰਢਾ ਰੱਖ ਆਪਣਾ ਦਿਮਾਗ... ਕਾਹਲੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ okk? ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੇਡਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਮਜ਼ਾ ਆਉੂਗਾ। ਸੁਖੀ ਹੁਣੇ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੋਣੀ ਆ, ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਰਮਲ ਰੱਖ।"
ਕੋਠੇ ਦੇ ਪਾਸਿਓਂ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਕਰਨ 'ਤੇ ਹੀ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇਸ ਖੇਡ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ।ਵਾਸ਼ਰੂਮੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਨ ਡੋਲੂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੱਕ ਨੂੰ ਮਟਕਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਸਿੱਧੀ ਕਰਨ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੈਠਾਉਂਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਸੁਖੀ ਵੇ ਬੈਠ ਇੱਥੇ... ਮੂੰਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ਏਂ ਕੰਜਰਿਆ? ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਘਰੋਂ ਰੋਟੀ ਖਾਏ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦੇਂਦੀ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਨੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਮਟਕਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਕਦਮ ਪੁੱਟੇ ਅਤੇ ਪਲਭਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਰੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸਵਾਦੀ ਸਬਜ਼ੀ ਦੀ ਥਾਲ਼ੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਪਸ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਥਾਲ਼ੀ ਕਰਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਮਸਤਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਲੈ, ਬੈਠ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਵੀਰੇ... ਆਹ ਖਾਧਾ ਤਾਜ਼ਾ ਖਾਣਾ! ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਭਾਵੇਂ ਅੜਬ ਹੁੰਦੀ ਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਭੁੱਖਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤੋਰੂਗੀ... ਨਾਲੇ ਦੇਖ ਲਈਂ, ਮੇਰਾ ਸੁਭਾਅ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤਿੱਖਾ ਜ਼ਰੂਰ ਆ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਵੀ ਪੂਰਾ ਹੀ ਮਿਲੂਗਾ!"
ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਸ ਬੇਬਾਕ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਅਦਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਰਨ ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਕੇ ਇਸ ਪੂਰੇ ਮਾਹੌਲ ਦਾ ਅੰਦਰੋ-ਅੰਦਰੀ ਪੂਰਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਿਆ।
ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਛਾਲਦਿਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ 'ਤੇ ਹੋਰ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਨਸ਼ੀਲੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਫ਼ਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਭਰ ਲੈ ਮੇਰੇ ਇਸ ਜਿਸਮ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮਾਸ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ! ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਬਣਿਆ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਏ... ਕਰ ਲੈ ਜੋ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਕਰਦੈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਛਾਵਰ ਹਾਂ!"
ਮਾਂ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਜਿਸਮ ਦੇ ਮਾਸ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਪਏ, ਤਾਂ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੰਬੇ ਨਹੁੁੰਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਨਹੁੰਆਂ ਦੀ ਰਗੜ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਜਿਸਮ 'ਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੜਨ ਲੱਗਿਆ।ਦਰਦ ਅਤੇ ਹਵਸ ਦੇ ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਨੂੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਕਰਨ ਦੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਗੱਡਦਿਆਂ, ਹਫ਼ਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਨੋਚ ਲੈ ਮੇਰਾ ਇਹ ਜਿਸਮ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਨੋਚ ਲੈਂਦੀ ਆਂ! ਤੇਰਾ ਇਹ ਪਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏ... ਆਹੋ, ਗੱਡ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਪ ਜਾਣਾ ਏ!"
ਮਾਂ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੱਲ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਧੂੰਆਂਧਾਰ ਘੱਸਿਆਂ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ 'ਹੈਯਯ' ਅਤੇ 'ਆਆਆ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ। ਸਾਹ ਉੱਖੜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਕਾਮ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਘੁੱਟ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਹਫ਼ਦੇ ਹੋਏ ਆਖਰੀ ਸਿਸਕੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜਰ ਹੁੰਦਾ... ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਏ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ! ਮਾਰ ਲੈ, ਬੱਸ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਮਾਰ ਲੈ ਘੱਸੇ... ਤੇਰੀ ਇਸ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਏ!"
ਮਾਂ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਛੁੱਟਣ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਝੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਨ੍ਨਾਟਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਨਹਾਤੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਹ ਅਜੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।ਕਮਰੇ ਦੀ ਉਸ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹਰਕਤ ਦੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਡھਾਲ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਫ਼ਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਕਿੱਡਾ ਸੱਚਾ ਨਸ਼ਾ ਸੀ ਇਹ... ਸਾਰਾ ਜਿਸਮ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਏ, ਪਰ ਰੂਹ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਸਕੂਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ..."
ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਇਹ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੋਲ—"ਹੈਯ੍ਯ੍ਯ੍ਯਯ੍ਯ ਹਏ ਹੈਏ ਏ ਪੁੱਤ"—ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲਹਿਰ ਲੈ ਆਏ। ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਪੁੱਤ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਨਸ਼ਾ ਬਾਕੀ ਸੀ।ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਫੇਰਦਿਆਂ, ਬੇਹੱਦ ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਫ਼ਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਮੇਰਾ ਲਾਲ... ਤੇਰਾ ਇਹ ਪਿਆਰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਕੂਨ ਏ! ਭਾਵੇਂ ਸਾਰਾ ਜਿਸਮ ਟੁੱਟਿਆ ਪਿਆ ਏ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋਵੇ..."
ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਬੇਹੱਦ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ... ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤਾਂ ਬੱਸ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਸਾਹ ਚੱਲਦੈ, ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਦੀ ਡੋਰੀਅਤ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਏ... ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੱਟਦਿਆਂ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ:"ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰੀਬ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾਂ ਨਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਆ। ਲੋਕ ਭਾਵੇਂ ਬਾਹਰ ਕਿੱਡੀਆਂ ਵੀ ਭਾਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਸਕੂਨ ਤੇ ਨਿੱਘ ਤੇਰੀ ਇਸ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤੇਰੇ ਇਸ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੈ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।"
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ:
"ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਬੱਸ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਨੈਂ, ਮਾਂ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਾਥ ਹੀ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਏ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੀ ਇਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।"
ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਨਸ਼ੀਲੀ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ:"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਮੇਰਾ ਲਾਲ... ਤੇਰੀ ਇਹ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਤੱਕ ਉੱਤਰ ਜਾਂਦੀ ਏ! ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟਦੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਜਿੱਤ ਲਈ ਏ।"
ਮਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ:
"ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਮੇਰੇ ਬੱਚਾ... ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਬੋਲਣਾ ਏ, ਪਰ ਸਾਡਾ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਸਾਡਾ ਇਹ ਪਿਆਰ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਰ ਹੱਦ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਏ। ਮੈਂ ਮਰਦੇ ਦਮ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਡੋਰੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਹੀ ਰਹੂਗੀ... ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਰਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ!"
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ-ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲਾਵੇ ਅੰਦਰ ਬੇਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਸੌਂ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਛਾਇਆ ਸਨ੍ਨਾਟਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੌਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।ਰਾਤ ਦੇ ਉਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਜਨੂੰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰਾ ਸਕੂਨ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਖੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ-ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲਾਵੇ ਅੰਦਰ ਬੇਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਸੌਂ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਛਾਇਆ ਸਨ੍ਨਾਟਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੌਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।ਰਾਤ ਦੇ ਉਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਜਨੂੰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰਾ ਸਕੂਨ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਖੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਸਵੇਰ ਦੀ ਕੋਸੜੀ ਜਿਹੀ ਧੁੱਪ ਖਿੜ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਂ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਗੈਸ 'ਤੇ ਚਾਹ ਦਾ ਭਤਕੜਾ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਜਿਸਮ ਰਾਤ ਵਾਲੇ ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਸਕੂਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਕਰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਖ਼ੁਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਮਲਦਾ-ਮਲਦਾ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛਿਓਂ ਆ ਕੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹੂਕ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਸੁਬ੍ਹਾ-ਸੁਬ੍ਹਾ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਮੇਰਾ ਸ਼ੇਰ! ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹ ਤਾਂ ਬਣ ਲੈਣ ਦੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀਣਾ ਏ?ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਅਤੇ ਚੌੜੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਲੱਕ ਨਾਲੋਂ ਦੁਗਣੇ ਭਾਰੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਮਲਸੇ ਹੋਏ ਚੁੱਤੜ ਕਰਨ ਦੇ ਲੱਕ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਲ-ਮਿਲ ਗਏ ਸਨ।
ਮਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਹੁੰਦਿਆਂ, ਅਜੇ ਵੀ ਹਫ਼ਦੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਹੁਣ ਰਸੋਈ 'ਚ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਕੋਈ ਆ ਨਾ ਜਾਵੇ! ਸਵੇਰ-ਸਵੇਰ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਨਾ ਹੋ ਜਾ... ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹ ਪੀ ਲੈ, ਫਿਰ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਦੱਬੀਂਕਰਨ ਆਪਣੇ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਲੁੱਲ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੋਇਆ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਥਰੂਮ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਗੈਸ 'ਤੇ ਚਾਹ ਦੇ ਭਤਕੜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਕਰਨ ਦੀ ਛੂਹ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਬਾਕੀ ਸੀ।
ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਭਾਰੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਪੱਤੀ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲੱگی। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਅਜੇ ਵੀ ਹਫ਼ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਉਸ ਲੁੱਚੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਬੁੜਬੁੜਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰਾ ਕੰਜਰ... ਸੁਬ੍ਹਾ-ਸੁਬ੍ਹਾ ਹੀ ਦਿਮਾਗ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੈ ਮੇਰਾ... ਪਰ ਆਦਤ ਵੀ ਤਾਂ ਇਸੇ ਦੀ ਪੈ ਗਈ ਏ!"
ਕਰਨ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਖਾਲੀ ਭਰੋਲਾ (ਡੋਲੂ) ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਲਈ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਮਨਪ్రాਤ ਦਾ ਘਰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਦੁੱਧ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਸੁਖੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੁਖੀ ਉਸ ਦਿਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਨਾਨਕੇ ਜਾਂ ਪੇਕੇ ਘਰ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨੀਆਂ ਦਾ ਇਹ ਤੂਫ਼ਾਨ ਲਿਆਉਣਾ ਸੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਆਜਾ ਵੀਰੇ! ਬੱਸ ਅਜੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਹੀ ਲੱਗੀ ਸੀ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਸੁਖੀ ਵੀ ਆਈ ਹੋਈ ਆ ਨਾਲ।"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਂ ਵੇ ਕਰਨ! ਕਿਵੇਂ ਆਂ ਫਿਰ? ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲੇ ਆਂ ਅੱਜ ਤਾਂ..."
ਕਰਨ ਨੇ ਡੋਲੂ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦਿਲ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸੁਖੀ (ਸੁਖਜੋਤ) ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਲੁੱਚੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਡਬਲ ਮੀਨਿੰਗ (ਦੋ-ਅਰਥੀ) ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ:"ਨੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ... ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਅੱਜ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾ! ਦੇਖ ਵਿਚਾਰਾ ਕਿੰਨਾ ਸੁੱਕਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਏ, ਇਹਨੂੰ ਅਸਲੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦੀ ਬਹੁਤ ਲੋੜ ਆ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਸ ਲੁੱਚੀ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਤਲਬ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਗਈ। ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਕੋਈ ਨਾ ਦੀਦੀ, ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ... ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਐਨਾ ਗਰਮ ਅਤੇ ਕਾੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਗੀ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਇਹਦਾ ਸਵਾਦ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੂਗਾ!"
ਕਰਨ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸੁਖੀ ਦੀ ਕਸਵੇਂ ਸੂਟ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰਦੀ ਭਾਰੀ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਕਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮੱਝ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਹੀ "ਗਰਮ ਦੁੱਧ" ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਏ, ਜਿਸਨੇ ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਦੇ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਮ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:"ਵੀਰੇ, ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ ਜਾਈਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰੋਂ ਹੀ... ਇੱਥੇ ਹੀ ਬਣਾ ਦਿੰਨੀ ਆਂ ਤਾਜ਼ੀ-ਤਾਜ਼ੀ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝਿਜਕਦਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਡੋਲੂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਦਿਆਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
"ਨਹੀਂ ਭੈਣੇ... ਰੋਟੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਘਰ ਹੀ ਬਣਾਈ ਆ, ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ। ਪਰ ਭੈਣੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸੀ..."
ਕਰਨ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚੇ ਹੀ ਕੱਟਦਿਆਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਵੀਰੇ... ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਏ! ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਏ ਅਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਭ ਸਮਝਦੀ ਆਂ
! ਤੂੰ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਟੈਨਸ਼ਨ ਨਾ ਲੈ। ਨਾਲੇ, ਸੁਖੀ ਕੋਈ ਐਵੇਂ ਸਾਦੀ-ਸੀਧੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਏ... ਉਹ ਪੂਰੀ ਅਣਖ ਵਾਲੀ ਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਏ, ਬੱਸ ਤੂੰ ਓਕੇ ਰਹਿ!"ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਇਸ ਰੰਗੀਨ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਰਨ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:"ਬੱਸ ਫਿਰ, ਠੰਢਾ ਰੱਖ ਆਪਣਾ ਦਿਮਾਗ... ਕਾਹਲੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ okk? ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੇਡਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਮਜ਼ਾ ਆਉੂਗਾ। ਸੁਖੀ ਹੁਣੇ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੋਣੀ ਆ, ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਰਮਲ ਰੱਖ।"
ਕੋਠੇ ਦੇ ਪਾਸਿਓਂ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਕਰਨ 'ਤੇ ਹੀ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇਸ ਖੇਡ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਵਾਸ਼ਰੂਮੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਨ ਡੋਲੂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੱਕ ਨੂੰ ਮਟਕਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਸਿੱਧੀ ਕਰਨ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੈਠਾਉਂਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:"ਸੁਖੀ ਵੇ ਬੈਠ ਇੱਥੇ... ਮੂੰਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ਏਂ ਕੰਜਰਿਆ? ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਘਰੋਂ ਰੋਟੀ ਖਾਏ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦੇਂਦੀ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਨੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਮਟਕਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਕਦਮ ਪੁੱਟੇ ਅਤੇ ਪਲਭਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਰੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸਵਾਦੀ ਸਬਜ਼ੀ ਦੀ ਥਾਲ਼ੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਪਸ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਥਾਲ਼ੀ ਕਰਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਮਸਤਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਲੈ, ਬੈਠ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਵੀਰੇ... ਆਹ ਖਾਧਾ ਤਾਜ਼ਾ ਖਾਣਾ! ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਭਾਵੇਂ ਅੜਬ ਹੁੰਦੀ ਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਭੁੱਖਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤੋਰੂਗੀ... ਨਾਲੇ ਦੇਖ ਲਈਂ, ਮੇਰਾ ਸੁਭਾਅ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤਿੱਖਾ ਜ਼ਰੂਰ ਆ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਵੀ ਪੂਰਾ ਹੀ ਮਿਲੂਗਾ!"
ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਸ ਬੇਬਾਕ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਅਦਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਰਨ ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਕੇ ਇਸ ਪੂਰੇ ਮਾਹੌਲ ਦਾ ਅੰਦਰੋ-ਅੰਦਰੀ ਪੂਰਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਿਆ।
Last edited:
🔥 Read Next Hot Story →
Discover more exclusive stories
ਕਰਨ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਮੁਕ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਅੜਬ ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਇਸ਼ਾਰੇਬਾਜ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਹਵਸ ਨੂੰ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਾਂ (ਆਂਟੀ) ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ ਪਲਾਂ ਦਾ ਖ਼ੁਮਾਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਘਰ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡੋਲੂ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ:
"ਕੀ ਗੱਲ ਪੁੱਤ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਲਾ ਦਿੱਤੀ... ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਸੁਖੀ ਵੀ ਤਾਂ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਹੋਈ ਕੀ?"
ਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸੀ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕਰීਬ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਹੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਮਾਂ... ਸੁਖੀ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਈ ਐਂ, ਪੂਰੀ ਅੜਬ ਅਤੇ ਤਿੱਖੀ ਆ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ!"ਕਰਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕਰੀਬ ਜਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਹਵਸ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾ ਕੇ ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਲੁੱਚਾ ਵਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਮਾਂ... ਅੱਜ ਕੰਮ ਸਾਰ ਮੇਰਾ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਇਸ ਬੇਬਾਕ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲਾ ਹੌਕਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿੱਲਾ ਕਰਦਿਆਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"अच्छा...? ਮਤਲਬ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਬਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਏ? ਫਿਰ ਦੇਖ ਕੀ ਰਿਹੈਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲ... ਆਜਾ ਫਿਰ, ਕਰਦੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅੱਗ ਠੰਢੀ!"
ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗਵਾਏ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।ਆਂਟੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗਰਮ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਨਾੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉੱਠੀ। ਆਂਟੀ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਚਿੱਤ ਲੇਟਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗੋਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੂਨੀ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਆਜਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਚੁੱਕ ਲਾ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ! ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਇਸ ਮਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕਾਲਜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢ ਪਾਉਣੀ ਏ, ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਲੋ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਆਂਟੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਚੜ ਰਹੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇੱਕੋ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ:
"ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਮਾਰ ਧੱਕੇ! ਭਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ... ਮਰ ਗਈ ਮੈਂ, ਕੀ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇ ਰਿਹੈਂ!"
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਦੇ ਵੱਜਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੌਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਮਾਹੌਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ।ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਸਪੀਡ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਂਟੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਚੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਲੰਨ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੀ 'ਛਪ-ਛਪ-ਛਪ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਤੇ ਹੌਕਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ। ਆਂਟੀ ਆਪਣੇ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਮੀਚ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਬੱਸ ਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਮਾਰ ਧੱਕੇ! ਪਾੜ ਦੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ... ਹਾਏ ਮਾਂ, ਕੀ ਅੱਗ ਲਾਈ ਆ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ! ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ ਠੋਕ ਮੈਨੂੰ!"
ਕਰਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਇਸ ਨੰਗੇ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਦੀਪ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਦੇ ਸਾਹ ਉੱਖੜਨ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਰੋਮਾਂਸ ਆਪਣੀ ਚਰਮ ਸੀਮਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਇਹ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਅਤੇ ਬੇਰਹਿਮ ਚੁਦਾਈ ਪੂਰੇ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਤੱਕ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹਾਂ, ਲੰਨ ਦੀ 'ਛਪ-ਛਪ' ਅਤੇ ਬੈੱਡ ਦੇ ਹਿੱਲਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਆਂਟੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਸਦੀ ਬੱਚੇਦਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਦੀ ਇਸ ਜੰਗਲੀ ਚੁਦਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਆਂਟੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਰਨ ਵੀ ਹਫਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹੀ ਢਹਿ ਪਿਆ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਹਵਸ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਗੂੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਸਕੂਨ ਭਰੀ ਨੀਂਦ (ਨੀਂਦਲ) ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ।ਬਾਹਰੋਂ ਗਵਾਂਢਣ ਸੁਖੀ ਦੀ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਗੂੰਜੀ। ਸੁਖੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ, ਬਿਨਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਏ ਹੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ।
ਉਸਨੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਖਾਸ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਰੱਖਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਓਏ ਮਾਂ-ਪੁੱਤੋ! ਸਵੇਰ ਦੀ ਚਾਹ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪੀ ਲਈ ਲੱਗਦੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤਾਂ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰੋਂ ਚਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਗਈ ਸੀ! ਅੰਟੀ ਜ਼ਰਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਉਸ ਚਾ ਦੀ ਚੁਸਕੀ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਕਰਾ ਦੇ... ਨਾਲ ਇੱਕ ਗਲ ਹੋਰ ਸਵੇਰ ਦਾ ਮੂਡ ਬਣਿਆ ਪਿਆ ਏ, ਮੇਰਾ ਵੀ ਕਾਲਜਾ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੇ ਅੱਖ ਮਟਕਾਉਂਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਮਾਂ ਨੂੰ ਫੜਾ ਕੇ ਅਤੇ ਜਾਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਸੁਖੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਹੀ ਲੁੱਚਾਪਣ ਅਤੇ ਹਵਸ ਚਮਕ ਉੱਠੀ।
ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਲਲਚਾਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ:
"ਮਾਂ... ਦੇਖਿਆ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਸੀ? ਸੱਚੀਂ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸੁਖੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਲੈ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਤਾਪ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿਆਂ! ਤੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਵੇਂ ਸੈੱਟ ਕਰੀਏ ਉਸਨੂੰ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਉਸਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਬਰ ਲੈਣੀ ਆਂ!"ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਝਿੜਕਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਟਕਾਈਆਂ, ਫਿਰ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮਟਕਾਉਂਦਿਆਂ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੇ ਲੁੱਚੇ ਪੁੱਤ! ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਉਸ ਸੁਖੀ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਵੱਜੀ ਏ... ਵੈਸੇ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਅੱਗ, ਜਦੋਂ ਵੇਖੋ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਏ। ਪਰ ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਬੈਠੀ ਆ ਨਾ... ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਮੌਕਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਦੇਖੀਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਏ!"ਚਾਰ ਦਿਨ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਲੈਣ ਲਈ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸਿੱਧਾ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਮਾਹੌਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਬੋਲੀ:
"ਭਾਬੀ, ਮੇਰੇ ਸੂਟ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਨਾ? ਨਾਲੇ ਅੱਜ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੈ ਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਮਾਹੌਲ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਏ!"
ਕਰਨ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਹੀ ਨੇੜੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਭਰ ਕੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਆਜਾ ਸੁਖੀ, ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਬੈਠ... ਸੂਟ ਤੇਰੇ ਤਿਆਰ ਪਏ ਨੇ। ਨਾਲੇ ਅੱਜ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤ ਵੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਹ-ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈ!"ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮਟਕਾਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੋਵਾਂ 'ਤੇ ਘੁਮਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੁੱਚੀ ਤੇ ਮੋਟੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਸੁਖੀ... ਤੂੰ ਵੀ ਕਮਲੀ ਏ! ਮੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਖਾ ਰਿਹਾ ਏ, ਇਹ ਤਾਂ ਵਿਚਾਰਾ ਬਸ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਪਿਆ ਏ! ਤੇ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਏਂ ਨਾ ਕਿ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਘੂਰਦੈ... ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਦਿਮਾਗ ਵੀ ਉਹੀ ਕੁਝ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਕੇ ਬੈਠੀ ਏਂ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਗੁਪਤ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਫਿਰ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੈ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੂਟਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡੋ... ਬੈਠੋ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੱਸੋ ਅੱਜ ਕਿਹੜੀ-ਕਿਹੜੀ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਏ?"ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਖਿੜ-ਖਿੜ ਕੇ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਹੋਰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਟਿਕਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਸੁਖੀ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਯਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਿਆਣੀ ਬਣਨ ਲੱਗ ਗਈ ਏਂ... ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੰਗੀ ਕਰਨ ਚੱਲੇ ਹਾਂ, ਬੱਸ ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਹੀ ਤਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ! ਲੈ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੈਸੇ ਦੇ ਦੇ ਅਤੇ ਸੂਟ ਫੜ ਲੈ, ਪਰ ਐਂਵੇਂ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ।"
ਕਰਨ ਕੋਲ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਸ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।ਆਂਟੀ ਨੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਸੂਟ ਫੜਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਉੱਠ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਐਵੇਂ ਵਿਹਲਾ ਨਾ ਬੈਠ... ਜਾਹ ਖੇਤ ਦਿਹਾੜੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚਾਹ-ਰੋਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚੋਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਆਹ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਖੀ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਹੋਰ ਮੌਜ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਚਾਹ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਤੁਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਿੱਛੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਂਟੀ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਅਜੇ ਵੀ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਨੂੰ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਛੇੜ ਲਈਆਂ:
"ਆਂਟੀ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤ ਕਰਨ ਵੀ ਨਾ... ਜਦੋਂ ਦੇਖੋ ਮੈਨੂੰ ਘੂਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਏ! ਵੈਸੇ ਹੈ ਬੜਾ ਚਲਾਕ, ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿ ਜਾਂਦਾ ਏ।"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਮਟਕਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਭਰ ਕੇ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ:
"ਛੱਡ ਯਾਰ ਸੁਖੀ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਆਂ... ਜਦੋਂ ਆਉਂਦੀ ਏਂ, haws ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਇਸਦਾ ਦਿਮਾਗ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘੁਮਾ ਦਿੰਦੀ ਏਂ। ਫਿਰ ਵਿਚਾਰਾ ਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇ?"
ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਲਾ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਇਵੇਂ ਹੀ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ, ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਛੇੜਛਾੜ ਕਰਦਿਆਂ ਬੀਤਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰੀ ਕਰਨ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰਾ ਸ਼ਹਿ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਜਦੋਂ ਚਾਹੇ ਇੱਥੇ ਮਜ਼ੇ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ।ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗੰਭੀਰ ਜਿਹਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਦੇਖੋ ਅੰਟੀ, ਮੈਂ ਹੱਸਦੀ-ਖੇਡਦੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹਾਂ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੰਗੀ ਕਰਵਾ ਲਵਾਂਗੀ! ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਏ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਬਹੁਤ ਪੱਕੀ ਆਂ।"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਠੰਢਾ ਸਾਹ ਭਰਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਸੁਖੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲੋਂ ਡਰਨ ਲੱਗ ਗਈ ਏਂ! ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਸੌਦਾ ਕਰਨ ਚੱਲੀ ਆਂ... ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧੀ ਵਰਗੀ (ਜਾਂ ਜਿਗਰੀ ਯਾਰ) ਏਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦੀ ਆਂ। ਬੱਸ ਯਾਰ, ਮੁੰਡਾ ਜਵਾਨ ਏ, ਕਈ ਵਾਰ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹੋਂ ਕੁਝ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਏ, ਇਸਨੂੰ ਦਿਲ 'ਤੇ ਨਾ ਲਾਇਆ ਕਰ।"ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਟਿਕਾਇਆ, ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਸੁਖੀ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਏਂ! ਵਿਆਹ ਲਈ ਵੀ ਤਾਂ ਪੈਸਾ-ਧੇਲਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ, ਉੱਤੋਂ ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਨਖ਼ਰੇ ਕਿਹੜਾ ਘੱਟ ਨੇ... ਪਰ ਸੱਚ ਪੁੱਛੇਂ ਤਾਂ ਇਸਦੀ ਹਵਸ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਵਿਆਹ ਨਾਲ ਇਸਦੀ ਅੱਗ ਬੁੱਝਣੀ ਏ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਫਿਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਾਹੌਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੰਭੀਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਜ਼ਰਾ ਹੋਰ ਮਟਕਾਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੀਟਦਿਆਂ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ:
"ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੀ ਦੱਸ ਸੁਖੀ, ਇੰਨੀ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਅੱਗ ਕਿੱਥੇ ਠੰਡੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਬੈਠੀ ਆ, ਜੇ ਮਾਂ ਆਪ ਹੀ ਇਸਦੀ ਹਰ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਹੀ ਇਸਦਾ ਸਰੀਰ ਠੰਢਾ ਪੈਂਦਾ ਏ... ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬੱਸ ਇਵੇਂ ਹੀ ਬਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਏ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਗੁਪਤ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹੱਸਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣ ਗਿਆ।ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੁੱਚੀ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ’ਤੇ ਰੱਖ ਲਏ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਆਂਟੀ!
ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਬੋਲ ਰਹੀ ਏਂ?! ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੁੰਡਾ ਵਿਆਹ ਮੰਗਦੈ, ਪਰ ਤું ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਹੀ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ! ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨੇ... ਰੱਬਾ ਤੌਬਾ, ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬਾਰੇ ਇੰਝ ਵੀ ਸੋਚ ਸਕਦੈ?!"
ਸੁਖੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਡਰ ਦਾ ਮਿਲਿਆ-ਜੁਲਿਆ ਰੰਗ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਕਾਮੁਕ ਡਰ ਵੀ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਸਵਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੂੜ੍ਹੀ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਖੇਡ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਜ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਭਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਸੁਖੀ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹੀ ਜਵਾਨ ਪੁੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦੀ ਅੱਗ ਮਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਠੰਡੀ ਹੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੋਵੇ... ਤਾਂ ਫਿਰ ਮਾਂ ਲਈ ਨੰਗਾ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ! ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦੀ ਆਂ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਕਰਦੀ ਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਗ਼ਲਤ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਚੁੱਕੇ। ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਰ ਸਕਦੀ ਆਂ... ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ!"ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਉੱਖੜ ਗਏ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖਿਸਕ ਗਈ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਿਹੀ ਮੱਚ ਗਈ।
ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਜਿਹੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੁਖੀ ਤੋਂ ਬੈਠਿਆ ਨਾ ਗਿਆ; ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਬੇਤਾਬ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਚੂਤ 'ਤੇ ਜਾ ਟਿਕਿਆ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਜਿਹੀ ਹਲਚਲ ਅਤੇ ਖੁਰਕ ਮੱਚੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਾਉਂਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਰੱਬਾ... ਆਂਟੀ! ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਏਂ? ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਬਲ ਪਈ ਏ... ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਜਾਨ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਗਈ ਏ!"ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ। ਆਂਟੀ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਡ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹਵਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੱਸਣ ਅਤੇ ਖੁਰਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲੰਮੇ-ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੇਤਾਬੀ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਆਂਟੀ... ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਏ! ਮੇਥੋਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਬੈਠਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ... ਦੇਖ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤne!"ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਕਾਮੁਕ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਬੇਤਾਬੀ ਦੇਖ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਇੱਕ ਮੋਟੀ, ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ:
"ਨੀ ਤੂੰ ਬੈਠ ਪੁੱਤ, ਐਂਵੇਂ ਹੌਂਸਲਾ ਰੱਖ... ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਚੋਂ ਬੈਂਗਣ ਲਿਆਂਦੀ ਆ, ਤੂੰ ਦੇਖੀਂ ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਸਵਾਦ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰਦਿਆਂ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਕਦਮ ਪੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੁਖੀ ਸਲਵਾਰ ਉੱਤੋਂ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਮਲਦੀ ਹੋਈ ਕੰਬਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।ਸੁਖੀ ਦਾ ਜਦੋਂ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਪਿਆ ਉਹ ਬੈਂਗਣ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਵਘਾ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਬਕਵਾਸ ਬੰਦ ਕਰ ਆਪਣੀ, ਅੰਟੀ! ਇਹ ਬੈਂਗਣ-ਸ਼ੈਂਗਣ ਤੂੰ ਆਪੇ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਾ... ਮੈਂ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੰਗੀ ਕਰਨ ਨਹੀਂ ਆਈ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਾਮੁਕ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮਟਕਾਇਆ, ਇੱਕ ਮਸਤੀ ਭਰਿਆ, ਲੁੱਚਾ ਤੇ ਮੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹੱਸਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਗੁੱਸੇਖੋਰ ਰਾਣੀ! ਐਂਵੇਂ ਆਹਕ-ਬਾਹਕ ਨਾ ਕਰ... ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਦੀ ਪਈ ਆ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਬੈਂਗਣ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਏ! ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਖੇਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਆਇਆ, ਫਿਰ ਦੇਖੀਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਠੰਢੀ ਹੁੰਦੀ ਏ!"ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਸਰਕਾਇਆ, ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਬੋਲੀ:
"ਭਰਾ ਈ ਸਹੀ, ਪਰ ਤੇਰੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਅਤੇ ਜਿਸਮ ਦੀ ਅੱਗ ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਪਈ ਆ, ਸੁਖੀ! ਹੁਣ ਭਰਾ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਥੋੜ੍ਹੀ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਏਸੁਖੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਜ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਮੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹੱਸਿਆ, ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਬੈਂਗਣ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਜੇ ਕਰਨ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਬਣ ਗਿਆ ਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਹ ਬੈਂਗਣ ਹੀ ਸਹੀ... ਮੈਂ ਆਪਸੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਡਿਆਂ (ਛਾਤੀ) 'ਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਆਂ ਕਿ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਬੁੱਝਦੀ ਏ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਨੇ ਉਹ ਬੈਂਗਣ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਮੋਟੀ ਛਾਤੀ (ਮੂੰਮਿਆਂ) ਉੱਪਰ ਘੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਂਟੀ ਨੂੰ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬੈਂਗਣ ਨਾਲ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਅੰਟੀ!
ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਬੇਹੂਦਾ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਏਂ?! ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਦਿਲ ਘਬਰਾਉਣ ਲੱਗ ਗਿਐ... ਤੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?"
ਪਰ ਆਂਟੀ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਸਤ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੱਤੀਆਂ ਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਛੇੜਨ ਲੱਗੀ।ਆਂਟੀ ਦੀਆਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਸੁਖੀ ਮੂੰਹੋਂ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ sexy ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਸਮਾਈਲ (ਸੁਹਜ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ) ਦਿੰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਅੰਟੀ... ਤੇਰੀਆਂ ਵੀ ਨਾ, ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਰਹੀ! ਮੂੰਹੋਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੀ ਏਂ, ਪਰ ਆਪ ਦੇਖ ਲੈ ਕੀ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਏਂ... ਵੈਸੇ ਤੇਰਾ ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ ਹੈ ਬੜਾ ਕਾਤਿਲ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਸਤ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ।ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈਂਗਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ, ਭਾਰੇ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਘੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰੀ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਨੀ ਲੁੱਚੀ ਕੁੜੀਏ, ਹਰਾਮਜ਼ਾਦੀਏ! ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਅਣਖ ਵਾਲੀ ਬਣਦੀ ਏਂ... ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚੀਂ ਇੰਨੀ ਹੀ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਨਾ ਬੈਠੀ ਹੁੰਦੀ! ਤੂੰ ਆਪ ਮੌਜਾਂ ਲੈਣ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਆਈ ਆਂ ਇੱਥੇ... ਫਿਰ ਮੂਹਰੇ ਬਣਦੀ ਕਿਉਂ ਏਂ, ਮੇਰੀ ਲੁੱਚੜੀਏ ਸੋਹਣੀਏ?"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮਟਕਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਾਮੁਕ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲੱਗੀ।ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਚੋਰੀ ਫੜੀ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਗੋਰਾ-ਚਿੱਟਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਮ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਲਾਲ-ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉसਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤੱਤੇ ਅਤੇ ਦਹਿਕਦੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉਸਦੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਹੌਂਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਹੇਠ ਨੱਪਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਮਿਲੀ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ:
"ਹਾਏ ਰੱਬਾ... ਆਂਟੀ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੱਚ ਕਢਵਾ ਕੇ ਹੀ ਛੱਡਿਆ ਏ... ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੇਰੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੁੱਚੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਮਿਲ ਹੀ ਰਿਹਾ ਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਆਂ?"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਾਲ ਮੂੰਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਸਤ ਤੇ ਕਾਤਿਲਾਨਾ ਨਜ਼ਰ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਮਾਰਦਿਆਂ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਬੋਲਡ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਤਰਨਾਕ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਖੇਡ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ ਬੈਂਗਣ ਨੂੰ ਪਰ੍ਹਾਂ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੇਠਾਂ ਨੂੰ ਸਰਕਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਉਹ ਵੱਡੇ, ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਗੋਲ-ਮਟੋਲ ਚੁੱਤੜ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਮਸਤੀ ਭਰੀ, ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਲੈ ਫਿਰ ਆਜਾ, ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀਏ ਸੁਖੀ... ਦੇਖ ਲੈ ਆਪੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਇਹ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੀਵਾਨੇ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪੇ ਆ ਕੇ ਦੇਖ ਲੈ ਤੇ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲੈ, ਕਿ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਬੁਝਦੀ ਆ!"ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਬੋਲਡ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ। ਉਸਦਾ ਖ਼ੂਨ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਬਾਲੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।
ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ, ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਭਾਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਲਵਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਸਰਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਤੇ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਫਿਰ ਆਜਾ ਮੇਰੀ ਧੀ ਰਾਣੀ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਆਜਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ! ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵੀ ਖ਼ੂਨ ਪੂਰਾ ਵਧ ਗਿਆ ਏ... ਜੀ ਸਦਕੇ ਪੁੱਤ, ਆਜਾ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲੈ ਮੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਤੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸਵਾਦ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਹੁਕਮ ਭਰੀ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਕਾਮੁਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਦਾ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖਿੜ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਹੋਰ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਡਾ (Doggy style) ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਉਹ ਭਾਰੇ, ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਮਲਾਈਦਾਰ ਚੁੱਤੜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਉਭਰ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਸਰਕੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਬਣਤਰ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਘੁਮਾ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਸ਼ੀਲੀ, ਮਸਤ ਤੇ ਲੁੱਚੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਸੁਖੀ... ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ! ਮੈਂ ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਡੀ ਹੋ ਗਈ ਆਂ, ਆਜਾ ਤੇ ਦੇਖ ਲੈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦਾ ਅਸਲੀ ਨਜ਼ਾਰਾ!"ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਸ ਇਸ ਕਦਰ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਕੋਡੀ ਹੋਈ ਆਂਟੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਆਂਟੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਾਰੇ, ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਮਲਾਈਦਾਰ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਚੱਟਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਗਰਮਾ ਗਿਆ। ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਡ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਉਭਾਰਦਿਆਂ ਲੰਮੇ-ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲਏ ਅਤੇ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਰੱਬਾ... ਮੇਰੀ ਧੀਏ! ਕੀ ਕਾਤਿਲਾਨਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਆ ਤੇਰਾ... ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਠੰਢਾ ਪੈਣ ਲੱਗਿਐ, ਇੰਝ ਹੀ ਚੱਟ ਮੇਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ... ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਮਜ਼ਾ ਆ ਗਿਆ!"ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਦੇ ਗਰਮ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੇਤਾਬ ਹੋ ਗਈ। ਆਂਟੀ ਦੀ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਂਟੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਸ਼ੀਲੀ, ਮਸਤ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਆਂਟੀ... ਤੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਹੀ ਕੁਝ ਹੋਰ ਏ! ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦੈ ਮੈਂ ਬੱਸ ਇੱਝ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਰਹਾਂ..."
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਆਂਟੀ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ। ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵੀ ਭੜਕ ਉੱਠੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਚੁੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਰੱਜ-ਰੱਜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗੀ।
ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਰਗੜੇ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਦਿਆਂ, ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਕਾਮੁਕ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਹੌਕਿਆਂ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਚੱਟ ਚੱਟ ਮੇਰੀ ਧੀ, ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟ ਮੇਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ... ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵੀ ਹਿੱਕ (ਛਾਤੀ) ਵਿੱਚੋਂ ਸੇਕ ਨਿੱਕਲਣ ਲੱਗਿਆ ਏ! ਹਾਏ... ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਪੁੱਤ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ ਆ ਗਿਆ!"ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਅਚਾਨਕ ਬਾਹਰੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਕਰਨ ਖੇਤੋਂ ਵਾਪਸ ਘਰ ਆ ਗਿਆ।
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਉੱਡ ਗਏ। ਆਂਟੀ ਨੇ ਫ਼ੌਰਨ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉੱਧਰ ਸੁਖੀ ਵੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਫ਼ੌਰਨ ਪਿੱਛੇ ਹਟੀ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਾਲ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੁਪਾਉਂਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਰੱਬਾ... ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ! ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਲਿਆ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਪੁੱਟ ਹੋ ਜਾਣੀ ਆ!"
ਦੋਵੇਂ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀਆਂ-ਜੁਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਹਰੋਂ ਕਰਨ ਦੇ ਬੂਟਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।ਸੁਖੀ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਵਾਲ ਠೀਕ ਕੀਤੇ, ਆਪਣੇ ਦਹਿਕਦੇ ਹੋਏ ਲਾਲ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਤੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਂਟੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
"ਚੰਗਾ ਅੰਟੀ... ਮੈਂ ਹੁਣ ਚਲਦੀ ਆਂ! ਜੇ ਕਰਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਹੋ ਜਾਣਾ... ਬਾਕੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਫਿਰ ਕਦੇ ਸਹੀ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵੀ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਪਿਛਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਰਾਹ ਫੜਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਂਟੀ ਹਜੇ ਵੀ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਉਸਦੀ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜਾਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਸੇਕ ਹਜੇ ਵੀ ਠੰਢਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਕਰਨ ਜਦੋਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਹਾਲਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਰਮ ਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਤਾਂ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਪਰ ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਚੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫਾ (ਗਲੇ) ਪਾ ਲਿਆ। ਮਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੰਦਰੋਂ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਅਤੇ ਸੇਕ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਇਸ ਅਚਾਨਕ ਜੱਫੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਕੰਬ ਉੱਠੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ:
"ਕੀ ਗੱਲ ਮਾਂ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਹੌਂਕੇ ਕਿਉਂ ਲੈ ਰਹੀ ਏਂ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇੰਨਾ ਗਰਮ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ ਪਿਐ? ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਆ ਕੀ?"
ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਨਸ਼ੀਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਜੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਅਜੇ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕੁਝ ਹੋ ਕੇ ਹਟਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ!ਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫਾ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਜਿਸਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦਿਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੋ-ਸੱਚ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ... ਤੇਰਾ ਸਾਹ ਕਿਉਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਐ, ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕਾਹਦੀ ਮਹਿਕ ਆ ਰਹੀ ਆ, ਤੇ ਹੁਣੇ ਇੱਥੋਂ ਸੁਖੀ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਕਿਉਂ ਭੱਜੀ ਆ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦੈ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਤਾਂ ਹੋਇਆ ਏ!"
ਕਰਨ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਇੱਕ ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ, ਕਰਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਛੱਡ ਪੁੱਤ, ਕੀ ਦੱਸਾਂ... ਤੇਰੀ ਇਸ ਸੁਖੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ ਏ! ਇਹ ਆਉਂਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ... ਫਿਰ ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜ ਨੰਗੇ ਕਰਕੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਕੋਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਇਸ ਕਮੀਨੀ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮੇਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੇ ਰੱਜ-ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟਿਆ ਏ! ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿੱਕਲਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ... ਬੱਸ ਤੂੰ ਆ ਗਿਆ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਸਨੇ ਹੋਰ ਕੀ-ਕੀ ਕਰਨਾ ਸੀ!"
ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਵੀ ਖ਼ੂਨ ਉਬਾਲੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।ਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚੁੱਤੜ ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਹਵਸ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦਾਸ਼ੂਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਉੱਠੀ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਤੇ ਕਾਮੁਕ ਚਮਕ ਆ ਗਈ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫਾ ਪਾ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਸਤ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਜੇ ਸੁਖੀ ਨੇ ਇਹ ਕਾਰਾ ਕਰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਊਗੀ! ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਏ... ਮੈਂ ਵੀ ਅੱਜ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ, ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਵੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢੀ ਕਰਦਾਸਾਂ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਵੀ ਪੁੱਤ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗੀ।ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਸ ਇਸ ਕਦਰ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਖੀ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਕਿੱਸਾ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੋਡਾ ਰਹਿਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪ ਮਾਂ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੋਟੇ ਤੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹੇਠਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਲਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੇ ਕਰਨ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਘੁੰਮਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸਿੱਧਾ ਮਾਂ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟਣ ਲੱਗਿਆ।ਸੁਖੀ ਅਜੇ ਘਰ ਗਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਚੋਰੀ-ਚੋਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਖਿੜਕੀ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਦਰ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੇ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਸੁਖੀ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਉਭਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਅਚਾਨਕ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਈ ਇੱਕ ਕੱਚ ਦੀ ਬੋਤਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਜਾ ਵੱਜਿਆ। ਬੋਤਲ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਿਆਂ ਹੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਛਣਕ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਕੱਚ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਦੇ ਉੱਡ ਹੋਸ਼ ਉੱਡ ਗਏ।
ਮਾਂ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਹਟਾਇਆ ਅਤੇ ਕਾਹਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਡਰਪੋਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਵੇ ਪੁੱਤ... ਇਹ ਕਾਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਆ? ਬਾਹਰ ਦੇਖ ਜਾ ਕੇ, ਕੌਣ ਆ ਵੇਖੀਂ ਜ਼ਰਾ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸੈਕਿੰਡ ਗਵਾਏ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਭੱਜਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕੇ ਕਿ ਬਾਹਰ ਕੌਣ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਕਰਨ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਜਦੋਂ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਉੱਥੋਂ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਪਰ ਘਬਰਾਹਟ ਕਾਰਨ ਉਹ ਫੜੀ ਗਈ। ਕਰਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਬਾਹ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਸਿੱਧਾ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਆਇਆ।
ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਲੈ ਬੋਲ... ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਏਗੀਂ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਮੈਂ ਚੱਲੀ ਆਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਸੀ! ਮਾਂ, ਦੇਖੋ ਸਾਡੀ ਸੁਖੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ... ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ!"
ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤੀ, ਲੁੱਚੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੀ ਹੋਈ ਸੁਖੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਰਾਣੀ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੱਚੀਂ ਕਮਲੀ ਨਿਕਲੀ! ਘਰ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰਾਮਾ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸਾਡਾ ਤਮਾਸ਼ਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ... ਲੱਗਦੈ ਤੇਰੀ ਵੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕੀ ਪਈ ਆ, ਤਾਹੀਓਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਗਿਆ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਸੁਖੀ ਦੀ ਬਾਹ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਭਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਹਾਂ ਮਾਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਕਹਿ ਰਹੀ ਏਂ... ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਹੀ ਲਿਆ ਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅੱਜ ਇਸਦੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਸੇਵਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਆਸੁਖੀ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਜਿਹੀ ਨਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਬਾਹ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਅਤੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾਉਣ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਰੌਂਸੇ ਜਿਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਅੰਟੀ, ਤੇਰੇ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਲੈ... ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਐਂਵੇ ਹੀ ਦੇਖਣ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹੈ! ਮੈਂ ਐਵੇਂ ਬਦਨਾਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣੇ ਜਾਣ ਦੇ... okk?"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਲੈ ਹੁਣ ਨਖ਼ਰੇ ਨਾ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ! ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਦੇਖ ਹੀ ਲਿਆ ਏ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਸ਼ਰਮ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ... ਕਰਨ ਵੀ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਹੀ ਆ, ਇਸ ਤੋਂ ਕੀ ਡਰਨਾ!"ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੋਮਾਂਚਕ ਅਤੇ ਲੁੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੀ ਇਸ ਬੋਲਡ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਰਤ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਹੱਸ ਪਏ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੱਸੀ ਰੋਕਦਿਆਂ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ:
"अच्छा ਜੀ! ਮਤਲਬ ਇਕੱਲਾ ਹੱਥ ਹੀ ਪਾਉਣਾ ਏਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ... ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਫਿਰ ਦੇਖ ਲੈਂਦੇ ਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੀਏ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਬੱਸ, ਹੁਣ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਖ਼ਰੇ ਨਾ ਕਰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਓਂ ਲੱਗੀ ਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਮਜ਼ਾ ਲੈ, ਸ਼ਰਮਾਉਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ!"ਆਂਟੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਨਖ਼ਰਕਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਅਸਲੀ ਹਵਸ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਹੁਣ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ਾ ਭਰਦਿਆਂ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਧੱਕਾ ਨਹੀਂ... ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਅਸਲੀ ਧੱਕੇ ਚਾਹੀਦੇ ਆ, ਤੇਰੇ ਉਸ ਮੋਟੇ ਬੁੱਗੇ (ਲੰਨ) ਦੇ! ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਆ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੰਦੀ ਅਤੇ ਰੱਜ ਕੇ ਕਾਮੁਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖਿਸਕ ਗਈ। ਕਰਨ ਦਾ ਲੰਨ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਘੇਰਾ ਤੋੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਵੀ ਗਵਾਏ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।
ਮਾਂ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਦੇ ਦੇ ਆਪਣੀ ਇਸ ਯਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਧੱਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਤਰਸ ਰਹੀ ਆ!"ਆਂਟੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੇ ਕਰੰਟ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਦੀ ਵੀ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਅੰਦਰ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਭੱਜਿਆ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ।ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗਰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਵੀ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਸੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੁਣ ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਸ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੀ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੋਡਾ ਕੀਤਾ ਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਪੂਰੇ ਉੱਘੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭਾਵੇਂ ਸੁਖੀ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਥੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀ ਜੂਨੀ ਅਤੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿੱਸਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗਾ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ।
ਕਰਨ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਨਾ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੋਕੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਰੱਜ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਚੁਤੜਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।ਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੀ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੋਡਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਮਾਸਲ ਚੁੱਤੜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਰਨ ਤੋਂ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਸਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਚੱਟਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਗਿਆ।
ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੀ ਮਾਲਸ਼ ਅਤੇ ਚੱਟਣ ਦੇ ਇਸ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੌਕੇ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਇੰਝ ਹੀ ਮੇਰੇ ਚੁੱਤੜ ਚੱਟਦਾ ਰਹੁ! ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਦਾ ਸੇਕ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਏ... ਆਹੋ... ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲ ਕਰਦੇ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆਸੁਖੀ ਦਾ ਇਹ ਬੋਲਡ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜਿਸਮ ਕਰੰਟ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਵੀ ਗਵਾਏ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੀ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕਾਇਆ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸੁਖੀ ਦੀ ਸਰਾਬੋਰ, ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੰਮਾ, ਨਸ਼ੀਲਾ ਅਤੇ ਦਰਦ ਮਿਲਿਆ ਸੁੱਖ ਵਾਲਾ ਹੌਕਾ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਮਰ ਗਈ ਰੱਬਾ! ਕੀ ਜੀਬ ਮਾਰੀ ਏ ਤੂੰ... ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਰੂਹ ਹੀ ਕੰਬ ਗਈ ਆ! ਹਾਏ... ਮਾਰ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜੀਭ... ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟ ਮੈਨੂੰ, ਅੱਜ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚਦੀ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਵਾੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਚੱਟਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਦੇ ਸੇਕ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲਣ ਲੱਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੂਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ ਰਸ ਵਗ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਲੱਗਿਆ।ਸੁਖੀ ਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਸਿੱਧਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਲੋਹੇ ਦੀ ਰਾਡ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਣਿਆ ਅਤੇ ਅੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਮੋਟਾ ਲੰਨ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘੀ ਉਤਰ ਆਈ।
ਸੁਖੀ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਵੀ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਉਸ ਲੋਹੇ ਵਰਗੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਪਣੇ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰਦਿਆਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਣਾ ਅਤੇ ਚੂਪਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਗਰਮ ਲਾਰ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਸਾਵਟ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਘੁੰਮ ਗਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ ਹੀ ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਹੌਕਿਆਂ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਕਿੰਨਾ ਮੋਟਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਏ ਤੇਰਾ ਲੰਨ! ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ ਏ... ਚੁੱਪਦੀ ਰਵਾਂਗੀ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ!"
ਕਰne ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਦਿਆਂ ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਕੋਡਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਾਰੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ 50 ਇੰਚ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਮਾਸਲ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ 50 ਇੰਚ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੱਬਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਚੁੱਤੜ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਏ ਸਨ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਉਭਾਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਦੱਬ ਲੈ ਰੱਜ ਕੇ ਮੇਰੇ 50 ਇੰਚ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ! ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਸੇਕ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਏ... ਹੁਣ ਹੋਰ ਸਬਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਾ ਦੇ ਆਪਣਾ ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਲੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕਰਦੇ ਮੇਰੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਨਣੀ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਸਿੱਧਾ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗਰਮ ਜੂਨੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਹੌਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਦੱਬਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆ ਗਿਆ। ਸੁਖੀ ਦੇ 50 ਇੰਚ ਦੇ ਚੁੱਤੜ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਸ ਹੋਰ ਵੀ ਭੜਕ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਅਤੇ ਹੌਕੇ ਲੈਂਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਸੁਖੀ, ਤੇਰੇ ਇਹ 50 ਇੰਚ ਦੇ ਚੁੱਤੜ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮੋਟੇ ਆ... ਪਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਦੇਖ, ਇਸਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹੋਣਗੇ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 70 ਇੰਚ ਦੇ! ਮਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਮੋਟਾਪਾ ਤੇ ਭਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਵੈਸੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਏ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਜੋ ਕਿ ਬੈੱਡ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਵੇ ਪੁੱਤ... ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਅੰਗ ਪਤਾ ਹੀ ਆ! ਫਿਰ ਅੱਜ ਇਕੱਲੀ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਠੋਕ ਰਿਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵਿੱਚੇ ਹੀ ਲੈ ਲਾ ਫਿਰ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਕਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਂਟੀ ਦੇ 70 ਇੰਚ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਧੱਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਸੱਚੀਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚੁੱਤੜ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਦੇ ਆ! ਆਜਾ ਫਿਰ ਕਰਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਠੋਕ ਤੇ ਨਾਲੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਾਦ ਦੇ ਦੇ!"ਸੁਖੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਬੂ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ, ਕਰਨ ਨੇ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਆਂਟੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਵਸ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਰੋਕਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
"ਨਹੀਂ ਮਾਂ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ ਏ, ਇਸਦੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਝਾਉਣੀ ਆ! ਅੱਜ ਇਸਦਾ ਮਜ਼ਾ ਖਰਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਅੱਜ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਇਸੇ ਦੀ ਚੁਤਾਈ 'ਤੇ ਹੀ ਰਹੂਗਾ।"
ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੇਰੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਸੱਚੀਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਆ! ਅੱਜ ਤਾਂ ਬੱਸ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਰੱਜ ਕੇ ਠੋਕ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਸ ਯਾਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਦੇ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਰੱਜਾ ਕੇ ਸਵਾਦ ਦੇਹ... ਮੈਂ ਖੜ੍ਹੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਰੋਮਾਂਸ ਦੇਖਦੀ ਆਂ!"ਸੁਖੀ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਜਲਨ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਨ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸੇ 'ਤੇ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਤੋਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਿਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਭਰ ਕੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਝਿੜਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਉਏ ਹੈਲੋ! ਬੰਦ ਕਰ ਇਹ ਸਿਆਣਪ! ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਮਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ, ਅੰਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਰੱਖ... ਓਏ ਇਸਨੂੰ ਵੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲਾਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਉੱਠ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣਾ ਆਂ! okk?"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਜ਼ਿੱਦ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਮੰਗ ਦੇਖ ਕੇ ਆਂਟੀ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ। ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਲੈ ਮਾਂ, ਸੁਖੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੰਨ ਨਹੀਂ ਰਹੀ... ਕਹਿੰਦੀ ਆ ਕਿ ਅੰਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਮਜ਼ਾ ਲਵਾਂਗੇ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੀ ਹੋਈ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ।ਆਂਟੀ ਦੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਹੀ ਕਮਰੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧ ਗਈ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਜਲਨ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਫਿਰ ਤੋਂ ਛਾ ਗਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਹਟਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕ-דੂਜੇ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱھ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੁੱਧਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਂਟੀ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਚੂਪਣ ਲੱਗੀ। ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਜਾਨ... ਆਜਾ ਫਿਰ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਰਾ ਰੋਮਾਂਸ ਕਰੀਏ... ਚੱਟ ਲੈ ਮੈਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ!"
ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੇਸਬੀਅਨ ਰੋਮਾਂਸ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਘਸਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕ ਕੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਨਸ਼ੀਲਾ ਹੌਕਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ:ਲੇਸਬੀਅਨ ਰੋਮਾਂਸ ਦੇ ਇਸ ਗਰਮ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਤੋਂ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸਦਾ ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਰਫਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੀ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੋਡਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ 50 ਇੰਚ ਦੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਪੂਰਾ ਉਭਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੌਕੇ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਆਜਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਹੁਣ ਦੇ ਦੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਧੱਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਤਰਸ ਰਹੀ ਆਂ! ਮਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੇਖ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਪਾੜਦਾ ਏ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ, ਕਠੋਰ ਲੰਨ ਫੜ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਚੜ ਰਹੀ ਜੂਨੀ ਦੇ ਮੋਰੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਲੰਨ ਸੁਖੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਚੀਕਵਾਂ ਹੌਕਾ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਮਰ ਗਈ ਰੱਬਾ! ਕੀ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਐ... ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ, ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਠੋਕ ਮੈਨੂੰ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਇਸ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਚੁਤਾਈ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰਮ ਸਾਹਾਂ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ।ਸੁਖੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹੁਣ ਨਖ਼ਰੇ ਅਤੇ ਹਵਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਘਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਹਟਦਿਆਂ ਨਖ਼ਰੇ ਨਾਲ ਨਾਂਹ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਹੌਕੇ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ... ਬੱਸ ਕਰੋ ਜੀ, ਹੁਣ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਾ ਤੜਫਾਓ ਮੈਨੂੰ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ ਹੁਣ ਮਜ਼ਾ, ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਿਆ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦਾ ਇਹ ਨਖ਼ਰਾ ਦੇਖਦਿਆਂ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਸ ਕੇ ਫੜ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"अच्छा ਜੀ! ਹੁਣ ਨਖ਼ਰੇ ਆ ਰਹੇ ਨੇ? ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਦੋਂ ਤਾਂ ਮੂੰਹੋਂ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ... ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਏਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਜਾ!"
ਆਂਟੀ ਵੀ ਕੋਲ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਇਹ ਸਾਰਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਵੇ ਪੁੱਤ, ਛੱਡ ਨਾ ਇਸਨੂੰ... ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਖ਼ਰੇ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਅਸਲੀ ਸਵਾਦ ਤਾਂ ਹੁਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਏ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਨਖ਼ਰਾ ਛੱਡਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਚੱਲ ਫਿਰ... ਜੇ ਮਾਰਨਾ ਈ ਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲ ਕਰਦੇ ਮੈਨੂੰ!"ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਦਰਦ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਸ਼ਾ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਘੁਮਾਈ, ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰੀ, ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਜਿਹੀ ਸਮਾਈਲ () ਦਿੰਦਿਆਂ ਲੰਮਾ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਊਊਊਊਓ... ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਵੀਰੇ! ਕੀ ਸਵਾਦ ਦੇ ਰਿਹੈਂ ਤੂੰ... ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਰੂਹ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਏ! ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਠੋਕਦਾ ਰਹੁ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਦੀ ਉਸ ਸਮਾਈਲ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਦੇਖ ਲਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਇਸ ਯਾਰ ਦੀ ਸਮਾਈਲ ਹੀ ਦੱਸਦੀ ਪਈ ਆ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਮਜ਼ਾ ਆ ਰਿਹਾ ਏ... ਕਰਦੇ ਇਸਦੀ ਅੱਗ ਠੰਢੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਉਸ ਸਮਾਈਲ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਸਪੀਡ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਿਆਂ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਹੌਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ:
"ਲੈ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਤੇਰੇ ਨਖ਼ਰੇ ਦੇਖ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੋਰ ਵੀ ਅੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ... ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਇੰਨੇ ਸੋਹਣੇ ਨਖ਼ਰੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਏ?"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਸਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਏ ਪੁੱਤ... ਇਹਦੇ ਨਖ਼ਰੇ ਹੀ ਤਾਂ ਇਸਦੀ ਅਸਲੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਨੇ! ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਨਖ਼ਰਾ ਕਰ ਲੈ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਰੱਜਾ ਦਿੰਦੇ ਆਂ।"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਚੱਲ ਠੀਕ ਆ ਫਿਰ... ਜੇ ਨਖ਼ਰੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦੇਣੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਇਸ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਬਰਾਬਰ ਕਰਦੇ!"ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਇਹ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੂਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਗਰਮ ਰਸ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਬੂ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਸਪੀਡ ਨੂੰ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਲੈ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਲੈ ਆਪਣੇ ਵੀਰੇ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ... ਅੱਜ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ!"
ਆਂਟੀ ਕੋਲ ਹੀ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਇਸ ਕਾਮੁਕ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਸੁਖੀ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਫੇਰਦਿਆਂ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਬੱਚੀ... ਰੱਜ ਕੇ ਲੈ ਲੈ ਮਜ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵੀਰੇ ਦਾ, ਅੱਜ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਸੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੱਚ ਰਿਹਾ ਏ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਨਖ਼ਰੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਹਵਸ ਭਰੇ ਧੱਕਿਆਂ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਣ ਕਰਦਿਆਂ ਲੰਮਾ ਹੌਕਾ ਲਿਆ।ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਚੁਤਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਹਿੱਲਣ ਤੱਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਬਚੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਢਹਿ ਪਿਆ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਲੰਨ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱઢਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਰਨ ਹੌਕੇ ਲੈਂਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ:
"ਕਿਆ ਬਾਤ ਆ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਢਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਏ ਮੈਨੂੰ! ਬਹੁਤ ਸਵਾਦ ਆਇਆ ਅੱਜ।"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਵੇਖ ਲਾ ਪੁੱਤ, ਵਿਚਾਰੀ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ ਏਂ ਤੂੰ... ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਰੱਖਦਿਆਂ ਹੌਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ... ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਿਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ... ਰੱਬਾ, ਕੀ ਰਾਤ ਸੀ ਇਹ!"ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਨਿਢਾਲ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਸੁਖੀ ਤਾਂ ਵਿਚਾਰੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕ ਗਈ ਏ... ਪਰ ਪੁੱਤ, ਸੱਚੀਂ ਦੱਸਾਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇਸ ਮਾਂ ਦਾ ਵੀ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਏ! ਸੁਖੀ ਦੀ ਚੁਤਾਈ ਦੇਖ-ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਵੀ ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲ ਗਿਆ ਏ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚਿਹਰਾ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਫਿਰ ਕੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਮਾਂ? ਜੇ ਸੁਖੀ ਥੱਕ ਗਈ ਆ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਵੀ ਨੰਬਰ ਲੱਗੂਗਾ! ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣ ਲੱਗਿਆ ਤੈਨੂੰ।"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਚੱਲ ਫਿਰ ਆਜਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਦੇਖ ਲੈ ਮੇਰਾ ਵੀ ਇਹ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਕਰਦੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵੀ ਅੱਗ ਠੰਢੀਆਂਟੀ ਨੇ ਬੈੱਡ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਬਿਨਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚਾਦਰ ਲਪੇਟੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"ਪਰ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਰੁਕ ਪੁੱਤ... ਇੰਨੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਖੇਡਦਿਆਂ ਸਾਡਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਏ। ਤੂੰ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਾਹ ਲਓ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਚਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਆਂ, ਫਿਰ ਮਿਲ ਕੇ ਪੀਂਦੇ ਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਵਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਆਂ!"
ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਨਿਢਾਲ ਪਈ ਸੁਖੀ ਨੇ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਸੱਚੀਂ ਚਾਹ ਦੀ ਬਹੁਤ ਲੋੜ ਆ! ਜਾਹ ਜਲਦੀ ਬਣਾ ਕੇ ਲਿਆ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਾਹ ਬਹਾਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਆਂ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲੇਟ ਕੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗਿਆ।ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ਾਲ ਲਪੇਟ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਅੱਧਾ ਨੰਗਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀਆਂ-ਉੱਚੀਆਂ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ (High Heels) ਪਾ ਲਈਆਂ।
ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਜਾਂਦਿਆਂ ਜਦੋਂ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਦੀ 'ਖੜਕ-ਖੜਕ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਹਿੱਲਦੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਾਲ 70 ਇੰਚ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੀ ਲਚਕ ਨੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਹਵਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜਾਗ੍ਰਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਿਆਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਅਤੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਲ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਦੇਖ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਫੁੱਦੀ ਫਰਫਰਾ ਉੱਠੀ ਆ! ਦੇਖ ਕਿਵੇਂ ਮਟਕਦੀ ਹੋਈ ਜਾ ਰਹੀ ਆ ਰਸੋਈ ਵੱਲ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਉਸ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਹੌਟ ਅੰਦਾਜ਼ ਨੂੰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਹਾਈ ਹੀਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੂਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:"ਬਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਬਰ ਕਰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਚਾਹ ਆਉਣ ਦੇ, ਫਿਰ ਦੇਖੀਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਇਸੇ ਹੀਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ!"ਰਸੋਈ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਜਦੋਂ ਆਂਟੀ ਵਾਪਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਲ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਸਦਾ ਮੇਕਅੱਪ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਸੀ।
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਨਾਨ-ਰਿਮੂਵੇਬਲ ਕਾਜਲ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘੀਆਂ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਡਾਰਕ ਲਿਪਸਟਿਕ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਚੰਨ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਨਹੁੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੰਬੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਨੇਲ ਪਾਲਿਸ਼ ਵੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਆਕਰਸ਼ਕ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸੇ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਮਾਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੈੱਡ ਕੋਲ ਆਈ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦਾ ਇਹ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਦੰਗ ਰਹਿ ਗਏ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਦੇ ਨਹੁੰਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਕਿਆ ਬਾਤ ਆ! ਤੇਰਾ ਇਹ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਏ... ਤੇਰੇ ਲੰਬੇ ਲਾਲ ਨਹੁੰ ਅਤੇ ਡਾਰਕ ਲਿਪਸਟਿਕ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਦੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਨੇ! ਚਾਹ ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੀਵਾਂਗੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਿਪਸਟਿਕ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਲੈਣੀ ਆ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਉਸ ਕਾਤਲਾਨਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਲੈ ਮਾਂ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਫੈਨ ਹੋ ਗਈ ਏ! ਤੇਰੀ ਇਸ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਿਪਸਟਿਕ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦੇਣਾ ਏਂ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਚਾਹ ਦਾ ਟਰੇਅ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਚੱਲੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹ ਪੀ ਲਓ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਇਸ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿਸਾਬ ਕਰਾਂਗੇ!"ਕਰਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਉਸ ਬੇਹੱਦ ਕਾਤਲਾਨਾ, ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼, ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ ਲਿਪਸਟਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲ ਵਾਲੇ ਹਵਸ ਭਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਦਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਸ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੁੱਟਣ ਦੀ ਤੜਫ਼ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਦਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਸ਼ੀਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ:
"ਊਊਓ... ਹੈਲੋ! ਕਿੱਥੇ ਖੋ ਗਿਆ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ? ਅਜੇ ਤਾਂ ਚਾਹ ਪੀਣੀ ਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਇਸ ਮਾਂ ਨਾਲ ਅਸਲੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣੀ ਆ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਵੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਛੱਡ ਵੀਰੇ ਨੂੰ, ਇਹ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਇਸ ਲੁੱਕ 'ਤੇ ਫਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਏ... ਲਿਆ ਫਿਰ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਪੀ ਕੇ ਤਾਕਤ ਬਹਾਲ ਕਰੀਏ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਂਦਿਆਂ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸੀ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।ਕਰਨ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਹਵਸ ਹੋਰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਆਂਟੀ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਫੜਾਇਆ, ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗੁਆਇਆ ਝੱਟ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਾਲ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਲਾਹ ਕੇ ਪਰੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਾਲ ਉਤਰਦਿਆਂ ਹੀ ਆਂਟੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨੰਗਾ, ਗੋਰਾ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਰੀਰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੁੱਧ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ ਲਿਪਸਟਿਕ, ਕਾਜਲ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਨੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਆਂਟੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹਾ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"ਨਾ ਵੇ!
ਹੱਦ ਕਰਦੈਂ ਪੁੱਤ... ਚਾ ਪੀ ਪਹਿਲੋਂ! ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਊਗੀ ਚਾਹ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੱਪ ਪੀ ਲੈਣ ਦੇ ਫਿਰ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੀਂ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਲੈ ਮਾਂ, ਵੀਰੇ ਤੋਂ ਹੁਣ ਸਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ... ਚਾਹ ਭਾਵੇਂ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਇਹ ਨੰਗਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀਰੇ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਰ ਬਲ ਗਈ ਆ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਲੁੱਚੀ ਹੱਸੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਚਾਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੀ ਲਵਾਂਗੇ ਮਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨਾ ਏ!"ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਵਸ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਲੁੱਚੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਚੱਲ ਫਿਰ ਆਜਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਝੁਲਸ ਲਾ ਚਾ! ਮੈਂ ਵੀ ਦੇਖਦੀ ਆਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਇਸ ਲੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀ ਅੱਗ ਏ।"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੀ ਬੈੱਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਕੋਡੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਲਾਲ ਨਹੁੰਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜੀਂ ਬੈਠੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਗੋਰਾ ਤੇ ਨੰਗਾ ਸਰੀਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਕੋਲ ਹੀ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਇਸ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਦ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਹੌਕੇ ਲੈਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਕੀ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਬਣਾਈ ਏ ਤੂੰ! ਦੇਖ ਵੇ ਵੀਰੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਚੁੱਤੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਬੈਠੀ ਆ... ਹੁਣ ਰੁਕ ਨਾ, ਪਾ ਦੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਵਿਚਕਾਰ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਚੜ ਰਹੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇੱਕੋ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ:
"ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਮਾਰ ਧੱਕੇ! ਮਰ ਗਈ ਮੈਂ... ਕੀ ਸਵਾਦ ਦੇ ਰਿਹੈਂ!"ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਡੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਂਟੀ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਉਭਾਰ ਕੇ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਪਾ ਦੇ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਲੰਨ ਅੰਦਰ ਤੱਕ! ਦੇਖ ਲੈ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਲੰਨ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਏ... ਕਰਦੇ ਇਸਦੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢੀ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗਵਾਏ ਆਪਣਾ ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਸਿੱਧਾ ਆਂਟੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਮੋਰੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਅਤੇ ਦੀਪ (deep) ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਜੂਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੰਮੀ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ:
"ਹਾਏ ਰੱਬਾ... ਮਰ ਗਈ ਮੈਂ! ਕੀ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਐ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ... ਹਾਏ ਮਾਂ... ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ ਠੋਕ ਮੈਨੂੰ!"
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਦੀ 'ਛਪ-ਛਪ' ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੌਕਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ। ਸੁਖੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਇਸ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਗਰਮ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਫੇਰਦਿਆਂ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ:
"ਹਾਏ ਵੀਰੇ... ਮਾਰ ਧੱਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ! ਦੇਖ ਕਿਵੇਂ ਚੁੱਤੜ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਆ... ਕੀ ਨਜ਼ਾਰਾ ਏ!"ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਡੇ ਹੋਏ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ 'ਭੋਸੜਾ' ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਚੁਤਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰਨਾਕ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਦੀਪ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਆਂਟੀ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਮਾਰ ਦੇ ਮੈਨੂੰ! ਪਾੜ ਦੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ! ਹਾਏ ਧੱਕੇ... ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਮਾਰ... ਮਰ ਗਈ ਰੱਬਾ, ਕੀ ਸਵਾਦ ਦੇ ਰਿਹੈਂ!"
ਕਮਰੇ ਦੀ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ 'ਛਪ-ਛਪ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਮਾਹੌਲ ਹਿੱਲ ਗਿਆ। ਆਂਟੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ ਰਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗ ਕੇ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਤਾਲਾਬ ਵਾਂਗ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਕੋਲ ਹੀ ਬੈਠੀ ਇਹ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਚੁਤਾਈ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਲਦੀ ਹੋਈ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ:
"ਹਾਏ ਵੀਰੇ! ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ ਠੋਕ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭੋਸੜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਈ! ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਪੀਡ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਜੂਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਧੋਲਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਇਹ ਲੰਮਾ, ਨਸ਼ੀਲਾ ਅਤੇ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੌਕਾ ਕਮਰੇ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਹੱਦ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ। ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਦੀਪ (deep) ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਬੈੱਡ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ 'ਖੜਕ-ਖੜਕ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸੁਖੀ ਕੋਲ ਹੀ ਬੈਠੀ ਇਸ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੁਤਾਈ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਦੇਖ ਕਿਵੇਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਏਂ! ਵੀਰੇ, ਇਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਕੱਢ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਸਪੀਡ ਨੂੰ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਲੈ ਫਿਰ ਮਾਂ! ਲੈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ... ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਤੇਰੀ ਇਸ ਪਾਟੀ ਹੋਈ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣ ਲੱਗਿਆ ਹਾਂ!"ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀ ਇਸ ਬੇਬੱਸ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਤੜਫ਼ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ "ਸ਼ੱਡ ਦੇ ਵੇ ਆਆਆ ਆਆ..." ਨੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕੰਬਣੀ ਅਤੇ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਅੱਗ ਲਾਈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਕਾਬੂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕਠੋਰ ਲੰਨ ਆਂਟੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਗੱਡਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰਜ ਦਾ ਪੂਰਾ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਲੈ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦਾ ਵੀਰਜ! ਰੱਖ ਲੈ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ!"
ਕਰਨ ਦਾ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਅਤੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਵੀਰਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਂਟੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਿਚਕਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਛੁੱਟਣ ਲੱਗਿਆ। ਆਂਟੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਧਾਹ ਮਾਰਦੇ ਵੀਰਜ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਝਰਨਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲੰਮਾ ਹੌਕਾ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਮੇਰੀ ਬੱਚੇਦਾਨੀ! ਮਰ ਗਈ ਮੈਂ... ਕੀ ਸਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਏ!"
ਸੁਖੀ ਕੋਲ ਹੀ ਬੈਠੀ ਇਸ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਚਰਮਸੀਮਾ ਵਾਲੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਚੀਕ ਪਈ:
"ਹਾਏ ਵੀਰੇ! ਕੀ ਕਮਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਏ... ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਨੇ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵੀ ਰੂਹ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਏ!"
ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਾਂ (ਆਂਟੀ) ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ ਪਲਾਂ ਦਾ ਖ਼ੁਮਾਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਘਰ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡੋਲੂ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ:
"ਕੀ ਗੱਲ ਪੁੱਤ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਲਾ ਦਿੱਤੀ... ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਸੁਖੀ ਵੀ ਤਾਂ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਹੋਈ ਕੀ?"
ਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸੀ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕਰීਬ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਹੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਮਾਂ... ਸੁਖੀ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਈ ਐਂ, ਪੂਰੀ ਅੜਬ ਅਤੇ ਤਿੱਖੀ ਆ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ!"
ਕਰਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕਰੀਬ ਜਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਹਵਸ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾ ਕੇ ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਲੁੱਚਾ ਵਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:"ਮਾਂ... ਅੱਜ ਕੰਮ ਸਾਰ ਮੇਰਾ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਇਸ ਬੇਬਾਕ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲਾ ਹੌਕਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿੱਲਾ ਕਰਦਿਆਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"अच्छा...? ਮਤਲਬ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਬਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਏ? ਫਿਰ ਦੇਖ ਕੀ ਰਿਹੈਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲ... ਆਜਾ ਫਿਰ, ਕਰਦੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅੱਗ ਠੰਢੀ!"
ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗਵਾਏ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਂਟੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗਰਮ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਨਾੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉੱਠੀ। ਆਂਟੀ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਚਿੱਤ ਲੇਟਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗੋਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੂਨੀ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:"ਆਜਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਚੁੱਕ ਲਾ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ! ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਇਸ ਮਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕਾਲਜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢ ਪਾਉਣੀ ਏ, ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਲੋ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਆਂਟੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਚੜ ਰਹੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇੱਕੋ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ:
"ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਮਾਰ ਧੱਕੇ! ਭਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ... ਮਰ ਗਈ ਮੈਂ, ਕੀ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇ ਰਿਹੈਂ!"
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਦੇ ਵੱਜਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੌਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਮਾਹੌਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਸਪੀਡ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਂਟੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਚੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਲੰਨ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੀ 'ਛਪ-ਛਪ-ਛਪ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਤੇ ਹੌਕਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ। ਆਂਟੀ ਆਪਣੇ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਮੀਚ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਬੱਸ ਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਮਾਰ ਧੱਕੇ! ਪਾੜ ਦੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ... ਹਾਏ ਮਾਂ, ਕੀ ਅੱਗ ਲਾਈ ਆ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ! ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ ਠੋਕ ਮੈਨੂੰ!"
ਕਰਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਇਸ ਨੰਗੇ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਦੀਪ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਦੇ ਸਾਹ ਉੱਖੜਨ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਰੋਮਾਂਸ ਆਪਣੀ ਚਰਮ ਸੀਮਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਇਹ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਅਤੇ ਬੇਰਹਿਮ ਚੁਦਾਈ ਪੂਰੇ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਤੱਕ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹਾਂ, ਲੰਨ ਦੀ 'ਛਪ-ਛਪ' ਅਤੇ ਬੈੱਡ ਦੇ ਹਿੱਲਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਆਂਟੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਸਦੀ ਬੱਚੇਦਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਦੀ ਇਸ ਜੰਗਲੀ ਚੁਦਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਆਂਟੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਰਨ ਵੀ ਹਫਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹੀ ਢਹਿ ਪਿਆ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਹਵਸ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਗੂੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਸਕੂਨ ਭਰੀ ਨੀਂਦ (ਨੀਂਦਲ) ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ।
ਬਾਹਰੋਂ ਗਵਾਂਢਣ ਸੁਖੀ ਦੀ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਗੂੰਜੀ। ਸੁਖੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ, ਬਿਨਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਏ ਹੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ।ਉਸਨੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਖਾਸ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਰੱਖਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਓਏ ਮਾਂ-ਪੁੱਤੋ! ਸਵੇਰ ਦੀ ਚਾਹ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪੀ ਲਈ ਲੱਗਦੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤਾਂ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰੋਂ ਚਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਗਈ ਸੀ! ਅੰਟੀ ਜ਼ਰਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਉਸ ਚਾ ਦੀ ਚੁਸਕੀ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਕਰਾ ਦੇ... ਨਾਲ ਇੱਕ ਗਲ ਹੋਰ ਸਵੇਰ ਦਾ ਮੂਡ ਬਣਿਆ ਪਿਆ ਏ, ਮੇਰਾ ਵੀ ਕਾਲਜਾ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੇ ਅੱਖ ਮਟਕਾਉਂਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।
ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਮਾਂ ਨੂੰ ਫੜਾ ਕੇ ਅਤੇ ਜਾਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਸੁਖੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਹੀ ਲੁੱਚਾਪਣ ਅਤੇ ਹਵਸ ਚਮਕ ਉੱਠੀ।ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਲਲਚਾਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ:
"ਮਾਂ... ਦੇਖਿਆ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਸੀ? ਸੱਚੀਂ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸੁਖੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਲੈ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਤਾਪ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿਆਂ! ਤੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਵੇਂ ਸੈੱਟ ਕਰੀਏ ਉਸਨੂੰ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਉਸਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਬਰ ਲੈਣੀ ਆਂ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਝਿੜਕਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਟਕਾਈਆਂ, ਫਿਰ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮਟਕਾਉਂਦਿਆਂ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੇ ਲੁੱਚੇ ਪੁੱਤ! ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਉਸ ਸੁਖੀ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਵੱਜੀ ਏ... ਵੈਸੇ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਅੱਗ, ਜਦੋਂ ਵੇਖੋ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਏ। ਪਰ ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਬੈਠੀ ਆ ਨਾ... ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਮੌਕਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਦੇਖੀਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਏ!"
ਚਾਰ ਦਿਨ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਲੈਣ ਲਈ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸਿੱਧਾ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਮਾਹੌਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਬੋਲੀ:"ਭਾਬੀ, ਮੇਰੇ ਸੂਟ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਨਾ? ਨਾਲੇ ਅੱਜ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੈ ਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਮਾਹੌਲ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਏ!"
ਕਰਨ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਹੀ ਨੇੜੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਭਰ ਕੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਆਜਾ ਸੁਖੀ, ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਬੈਠ... ਸੂਟ ਤੇਰੇ ਤਿਆਰ ਪਏ ਨੇ। ਨਾਲੇ ਅੱਜ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤ ਵੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਹ-ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮਟਕਾਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੋਵਾਂ 'ਤੇ ਘੁਮਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੁੱਚੀ ਤੇ ਮੋਟੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:"ਹਾਏ ਵੇ ਸੁਖੀ... ਤੂੰ ਵੀ ਕਮਲੀ ਏ! ਮੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਖਾ ਰਿਹਾ ਏ, ਇਹ ਤਾਂ ਵਿਚਾਰਾ ਬਸ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਪਿਆ ਏ! ਤੇ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਏਂ ਨਾ ਕਿ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਘੂਰਦੈ... ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਦਿਮਾਗ ਵੀ ਉਹੀ ਕੁਝ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਕੇ ਬੈਠੀ ਏਂ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਗੁਪਤ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਫਿਰ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੈ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੂਟਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡੋ... ਬੈਠੋ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੱਸੋ ਅੱਜ ਕਿਹੜੀ-ਕਿਹੜੀ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਏ?"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਖਿੜ-ਖਿੜ ਕੇ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਹੋਰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਟਿਕਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:"ਹਾਏ ਵੇ ਸੁਖੀ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਯਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਿਆਣੀ ਬਣਨ ਲੱਗ ਗਈ ਏਂ... ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੰਗੀ ਕਰਨ ਚੱਲੇ ਹਾਂ, ਬੱਸ ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਹੀ ਤਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ! ਲੈ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੈਸੇ ਦੇ ਦੇ ਅਤੇ ਸੂਟ ਫੜ ਲੈ, ਪਰ ਐਂਵੇਂ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ।"
ਕਰਨ ਕੋਲ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਸ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਂਟੀ ਨੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਸੂਟ ਫੜਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:"ਉੱਠ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਐਵੇਂ ਵਿਹਲਾ ਨਾ ਬੈਠ... ਜਾਹ ਖੇਤ ਦਿਹਾੜੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚਾਹ-ਰੋਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚੋਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਆਹ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਖੀ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਹੋਰ ਮੌਜ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਚਾਹ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਤੁਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਿੱਛੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਂਟੀ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਅਜੇ ਵੀ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਨੂੰ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਛੇੜ ਲਈਆਂ:
"ਆਂਟੀ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤ ਕਰਨ ਵੀ ਨਾ... ਜਦੋਂ ਦੇਖੋ ਮੈਨੂੰ ਘੂਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਏ! ਵੈਸੇ ਹੈ ਬੜਾ ਚਲਾਕ, ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿ ਜਾਂਦਾ ਏ।"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਮਟਕਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਭਰ ਕੇ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ:
"ਛੱਡ ਯਾਰ ਸੁਖੀ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਆਂ... ਜਦੋਂ ਆਉਂਦੀ ਏਂ, haws ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਇਸਦਾ ਦਿਮਾਗ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘੁਮਾ ਦਿੰਦੀ ਏਂ। ਫਿਰ ਵਿਚਾਰਾ ਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇ?"
ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਲਾ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਇਵੇਂ ਹੀ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ, ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਛੇੜਛਾੜ ਕਰਦਿਆਂ ਬੀਤਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰੀ ਕਰਨ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰਾ ਸ਼ਹਿ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਜਦੋਂ ਚਾਹੇ ਇੱਥੇ ਮਜ਼ੇ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗੰਭੀਰ ਜਿਹਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:"ਦੇਖੋ ਅੰਟੀ, ਮੈਂ ਹੱਸਦੀ-ਖੇਡਦੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹਾਂ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੰਗੀ ਕਰਵਾ ਲਵਾਂਗੀ! ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਏ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਬਹੁਤ ਪੱਕੀ ਆਂ।"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਠੰਢਾ ਸਾਹ ਭਰਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਸੁਖੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲੋਂ ਡਰਨ ਲੱਗ ਗਈ ਏਂ! ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਸੌਦਾ ਕਰਨ ਚੱਲੀ ਆਂ... ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧੀ ਵਰਗੀ (ਜਾਂ ਜਿਗਰੀ ਯਾਰ) ਏਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦੀ ਆਂ। ਬੱਸ ਯਾਰ, ਮੁੰਡਾ ਜਵਾਨ ਏ, ਕਈ ਵਾਰ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹੋਂ ਕੁਝ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਏ, ਇਸਨੂੰ ਦਿਲ 'ਤੇ ਨਾ ਲਾਇਆ ਕਰ।"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਟਿਕਾਇਆ, ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:"ਹਾਏ ਸੁਖੀ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਏਂ! ਵਿਆਹ ਲਈ ਵੀ ਤਾਂ ਪੈਸਾ-ਧੇਲਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ, ਉੱਤੋਂ ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਨਖ਼ਰੇ ਕਿਹੜਾ ਘੱਟ ਨੇ... ਪਰ ਸੱਚ ਪੁੱਛੇਂ ਤਾਂ ਇਸਦੀ ਹਵਸ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਵਿਆਹ ਨਾਲ ਇਸਦੀ ਅੱਗ ਬੁੱਝਣੀ ਏ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਫਿਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਾਹੌਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੰਭੀਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਜ਼ਰਾ ਹੋਰ ਮਟਕਾਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੀਟਦਿਆਂ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ:
"ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੀ ਦੱਸ ਸੁਖੀ, ਇੰਨੀ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਅੱਗ ਕਿੱਥੇ ਠੰਡੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਬੈਠੀ ਆ, ਜੇ ਮਾਂ ਆਪ ਹੀ ਇਸਦੀ ਹਰ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਹੀ ਇਸਦਾ ਸਰੀਰ ਠੰਢਾ ਪੈਂਦਾ ਏ... ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬੱਸ ਇਵੇਂ ਹੀ ਬਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਏ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਗੁਪਤ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹੱਸਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੁੱਚੀ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ’ਤੇ ਰੱਖ ਲਏ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:"ਹਾਏ ਆਂਟੀ!
ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਬੋਲ ਰਹੀ ਏਂ?! ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੁੰਡਾ ਵਿਆਹ ਮੰਗਦੈ, ਪਰ ਤું ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਹੀ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ! ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨੇ... ਰੱਬਾ ਤੌਬਾ, ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬਾਰੇ ਇੰਝ ਵੀ ਸੋਚ ਸਕਦੈ?!"ਸੁਖੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਡਰ ਦਾ ਮਿਲਿਆ-ਜੁਲਿਆ ਰੰਗ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਕਾਮੁਕ ਡਰ ਵੀ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਸਵਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੂੜ੍ਹੀ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਖੇਡ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਜ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਭਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:"ਸੁਖੀ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹੀ ਜਵਾਨ ਪੁੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦੀ ਅੱਗ ਮਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਠੰਡੀ ਹੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੋਵੇ... ਤਾਂ ਫਿਰ ਮਾਂ ਲਈ ਨੰਗਾ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ! ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦੀ ਆਂ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਕਰਦੀ ਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਗ਼ਲਤ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਚੁੱਕੇ। ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਰ ਸਕਦੀ ਆਂ... ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਉੱਖੜ ਗਏ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖਿਸਕ ਗਈ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਿਹੀ ਮੱਚ ਗਈ।ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਜਿਹੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੁਖੀ ਤੋਂ ਬੈਠਿਆ ਨਾ ਗਿਆ; ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਬੇਤਾਬ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਚੂਤ 'ਤੇ ਜਾ ਟਿਕਿਆ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਜਿਹੀ ਹਲਚਲ ਅਤੇ ਖੁਰਕ ਮੱਚੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਾਉਂਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਰੱਬਾ... ਆਂਟੀ! ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਏਂ? ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਬਲ ਪਈ ਏ... ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਜਾਨ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਗਈ ਏ!"
ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ। ਆਂਟੀ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਡ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹਵਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੱਸਣ ਅਤੇ ਖੁਰਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲੰਮੇ-ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੇਤਾਬੀ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਆਂਟੀ... ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਏ! ਮੇਥੋਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਬੈਠਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ... ਦੇਖ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤne!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਕਾਮੁਕ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਬੇਤਾਬੀ ਦੇਖ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਇੱਕ ਮੋਟੀ, ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ:"ਨੀ ਤੂੰ ਬੈਠ ਪੁੱਤ, ਐਂਵੇਂ ਹੌਂਸਲਾ ਰੱਖ... ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਚੋਂ ਬੈਂਗਣ ਲਿਆਂਦੀ ਆ, ਤੂੰ ਦੇਖੀਂ ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਸਵਾਦ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰਦਿਆਂ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਕਦਮ ਪੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੁਖੀ ਸਲਵਾਰ ਉੱਤੋਂ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਮਲਦੀ ਹੋਈ ਕੰਬਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਸੁਖੀ ਦਾ ਜਦੋਂ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਪਿਆ ਉਹ ਬੈਂਗਣ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਵਘਾ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:"ਬਕਵਾਸ ਬੰਦ ਕਰ ਆਪਣੀ, ਅੰਟੀ! ਇਹ ਬੈਂਗਣ-ਸ਼ੈਂਗਣ ਤੂੰ ਆਪੇ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਾ... ਮੈਂ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੰਗੀ ਕਰਨ ਨਹੀਂ ਆਈ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਾਮੁਕ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮਟਕਾਇਆ, ਇੱਕ ਮਸਤੀ ਭਰਿਆ, ਲੁੱਚਾ ਤੇ ਮੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹੱਸਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਗੁੱਸੇਖੋਰ ਰਾਣੀ! ਐਂਵੇਂ ਆਹਕ-ਬਾਹਕ ਨਾ ਕਰ... ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਦੀ ਪਈ ਆ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਬੈਂਗਣ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਏ! ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਖੇਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਆਇਆ, ਫਿਰ ਦੇਖੀਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਠੰਢੀ ਹੁੰਦੀ ਏ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਸਰਕਾਇਆ, ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਬੋਲੀ:"ਭਰਾ ਈ ਸਹੀ, ਪਰ ਤੇਰੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਅਤੇ ਜਿਸਮ ਦੀ ਅੱਗ ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਪਈ ਆ, ਸੁਖੀ! ਹੁਣ ਭਰਾ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਥੋੜ੍ਹੀ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਏਸੁਖੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਜ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਮੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹੱਸਿਆ, ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਬੈਂਗਣ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਜੇ ਕਰਨ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਬਣ ਗਿਆ ਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਹ ਬੈਂਗਣ ਹੀ ਸਹੀ... ਮੈਂ ਆਪਸੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਡਿਆਂ (ਛਾਤੀ) 'ਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਆਂ ਕਿ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਬੁੱਝਦੀ ਏ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਨੇ ਉਹ ਬੈਂਗਣ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਮੋਟੀ ਛਾਤੀ (ਮੂੰਮਿਆਂ) ਉੱਪਰ ਘੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਂਟੀ ਨੂੰ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬੈਂਗਣ ਨਾਲ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:"ਹਾਏ ਅੰਟੀ!
ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਬੇਹੂਦਾ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਏਂ?! ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਦਿਲ ਘਬਰਾਉਣ ਲੱਗ ਗਿਐ... ਤੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?"ਪਰ ਆਂਟੀ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਸਤ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੱਤੀਆਂ ਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਛੇੜਨ ਲੱਗੀ।
ਆਂਟੀ ਦੀਆਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਸੁਖੀ ਮੂੰਹੋਂ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ sexy ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਸਮਾਈਲ (ਸੁਹਜ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ) ਦਿੰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਅੰਟੀ... ਤੇਰੀਆਂ ਵੀ ਨਾ, ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਰਹੀ! ਮੂੰਹੋਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੀ ਏਂ, ਪਰ ਆਪ ਦੇਖ ਲੈ ਕੀ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਏਂ... ਵੈਸੇ ਤੇਰਾ ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ ਹੈ ਬੜਾ ਕਾਤਿਲ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਸਤ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ।
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੈਂਗਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ, ਭਾਰੇ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਘੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰੀ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:"ਨੀ ਲੁੱਚੀ ਕੁੜੀਏ, ਹਰਾਮਜ਼ਾਦੀਏ! ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਅਣਖ ਵਾਲੀ ਬਣਦੀ ਏਂ... ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚੀਂ ਇੰਨੀ ਹੀ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਨਾ ਬੈਠੀ ਹੁੰਦੀ! ਤੂੰ ਆਪ ਮੌਜਾਂ ਲੈਣ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਆਈ ਆਂ ਇੱਥੇ... ਫਿਰ ਮੂਹਰੇ ਬਣਦੀ ਕਿਉਂ ਏਂ, ਮੇਰੀ ਲੁੱਚੜੀਏ ਸੋਹਣੀਏ?"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮਟਕਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਾਮੁਕ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਚੋਰੀ ਫੜੀ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਗੋਰਾ-ਚਿੱਟਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਮ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਲਾਲ-ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।ਉसਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤੱਤੇ ਅਤੇ ਦਹਿਕਦੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉਸਦੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਹੌਂਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਹੇਠ ਨੱਪਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਮਿਲੀ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ:
"ਹਾਏ ਰੱਬਾ... ਆਂਟੀ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੱਚ ਕਢਵਾ ਕੇ ਹੀ ਛੱਡਿਆ ਏ... ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੇਰੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੁੱਚੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਮਿਲ ਹੀ ਰਿਹਾ ਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਆਂ?"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਾਲ ਮੂੰਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਸਤ ਤੇ ਕਾਤਿਲਾਨਾ ਨਜ਼ਰ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਮਾਰਦਿਆਂ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਬੋਲਡ ਅਤੇ ਲੁੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਤਰਨਾਕ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਖੇਡ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ।ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ ਬੈਂਗਣ ਨੂੰ ਪਰ੍ਹਾਂ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਜਿਹਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੇਠਾਂ ਨੂੰ ਸਰਕਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਉਹ ਵੱਡੇ, ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਗੋਲ-ਮਟੋਲ ਚੁੱਤੜ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਮਸਤੀ ਭਰੀ, ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਲੈ ਫਿਰ ਆਜਾ, ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀਏ ਸੁਖੀ... ਦੇਖ ਲੈ ਆਪੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਇਹ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੀਵਾਨੇ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪੇ ਆ ਕੇ ਦੇਖ ਲੈ ਤੇ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲੈ, ਕਿ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਬੁਝਦੀ ਆ!"ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਬੋਲਡ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ। ਉਸਦਾ ਖ਼ੂਨ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਬਾਲੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।
ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ, ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਭਾਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਲਵਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਸਰਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਤੇ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਫਿਰ ਆਜਾ ਮੇਰੀ ਧੀ ਰਾਣੀ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਆਜਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ! ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵੀ ਖ਼ੂਨ ਪੂਰਾ ਵਧ ਗਿਆ ਏ... ਜੀ ਸਦਕੇ ਪੁੱਤ, ਆਜਾ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲੈ ਮੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਤੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸਵਾਦ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਹੁਕਮ ਭਰੀ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਕਾਮੁਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਦਾ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖਿੜ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਹੋਰ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਡਾ (Doggy style) ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਉਹ ਭਾਰੇ, ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਮਲਾਈਦਾਰ ਚੁੱਤੜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਉਭਰ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਸਰਕੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਬਣਤਰ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਘੁਮਾ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਸ਼ੀਲੀ, ਮਸਤ ਤੇ ਲੁੱਚੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਸੁਖੀ... ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ! ਮੈਂ ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਡੀ ਹੋ ਗਈ ਆਂ, ਆਜਾ ਤੇ ਦੇਖ ਲੈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦਾ ਅਸਲੀ ਨਜ਼ਾਰਾ!"
ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਸ ਇਸ ਕਦਰ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਕੋਡੀ ਹੋਈ ਆਂਟੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਆਂਟੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਾਰੇ, ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਮਲਾਈਦਾਰ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ।ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਚੱਟਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਗਰਮਾ ਗਿਆ। ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਡ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਉਭਾਰਦਿਆਂ ਲੰਮੇ-ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲਏ ਅਤੇ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਰੱਬਾ... ਮੇਰੀ ਧੀਏ! ਕੀ ਕਾਤਿਲਾਨਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਆ ਤੇਰਾ... ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਠੰਢਾ ਪੈਣ ਲੱਗਿਐ, ਇੰਝ ਹੀ ਚੱਟ ਮੇਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ... ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਮਜ਼ਾ ਆ ਗਿਆ!"
ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਦੇ ਗਰਮ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੇਤਾਬ ਹੋ ਗਈ। ਆਂਟੀ ਦੀ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ।ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਂਟੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਸ਼ੀਲੀ, ਮਸਤ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਆਂਟੀ... ਤੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਹੀ ਕੁਝ ਹੋਰ ਏ! ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦੈ ਮੈਂ ਬੱਸ ਇੱਝ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਰਹਾਂ..."
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਆਂਟੀ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ। ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵੀ ਭੜਕ ਉੱਠੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਚੁੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਰੱਜ-ਰੱਜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗੀ।ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਰਗੜੇ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਦਿਆਂ, ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਕਾਮੁਕ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਹੌਕਿਆਂ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਚੱਟ ਚੱਟ ਮੇਰੀ ਧੀ, ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟ ਮੇਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ... ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵੀ ਹਿੱਕ (ਛਾਤੀ) ਵਿੱਚੋਂ ਸੇਕ ਨਿੱਕਲਣ ਲੱਗਿਆ ਏ! ਹਾਏ... ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਪੁੱਤ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ ਆ ਗਿਆ!"
ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਅਚਾਨਕ ਬਾਹਰੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਕਰਨ ਖੇਤੋਂ ਵਾਪਸ ਘਰ ਆ ਗਿਆ।ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਉੱਡ ਗਏ। ਆਂਟੀ ਨੇ ਫ਼ੌਰਨ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉੱਧਰ ਸੁਖੀ ਵੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਫ਼ੌਰਨ ਪਿੱਛੇ ਹਟੀ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਾਲ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੁਪਾਉਂਦਿਆਂ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਰੱਬਾ... ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ! ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਲਿਆ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਪੁੱਟ ਹੋ ਜਾਣੀ ਆ!"
ਦੋਵੇਂ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀਆਂ-ਜੁਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਹਰੋਂ ਕਰਨ ਦੇ ਬੂਟਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਵਾਲ ਠೀਕ ਕੀਤੇ, ਆਪਣੇ ਦਹਿਕਦੇ ਹੋਏ ਲਾਲ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਤੇ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਂਟੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:"ਚੰਗਾ ਅੰਟੀ... ਮੈਂ ਹੁਣ ਚਲਦੀ ਆਂ! ਜੇ ਕਰਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਹੋ ਜਾਣਾ... ਬਾਕੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਫਿਰ ਕਦੇ ਸਹੀ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵੀ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਪਿਛਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਰਾਹ ਫੜਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਂਟੀ ਹਜੇ ਵੀ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਉਸਦੀ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜਾਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਸੇਕ ਹਜੇ ਵੀ ਠੰਢਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਰਨ ਜਦੋਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਹਾਲਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਰਮ ਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਸੁਖੀ ਤਾਂ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਪਰ ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਚੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫਾ (ਗਲੇ) ਪਾ ਲਿਆ। ਮਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੰਦਰੋਂ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਅਤੇ ਸੇਕ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਇਸ ਅਚਾਨਕ ਜੱਫੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਕੰਬ ਉੱਠੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ:
"ਕੀ ਗੱਲ ਮਾਂ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਹੌਂਕੇ ਕਿਉਂ ਲੈ ਰਹੀ ਏਂ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇੰਨਾ ਗਰਮ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ ਪਿਐ? ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਆ ਕੀ?"
ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਨਸ਼ੀਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਜੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਅਜੇ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕੁਝ ਹੋ ਕੇ ਹਟਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ!
ਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫਾ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਜਿਸਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦਿਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:"ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੋ-ਸੱਚ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ... ਤੇਰਾ ਸਾਹ ਕਿਉਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਐ, ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕਾਹਦੀ ਮਹਿਕ ਆ ਰਹੀ ਆ, ਤੇ ਹੁਣੇ ਇੱਥੋਂ ਸੁਖੀ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਕਿਉਂ ਭੱਜੀ ਆ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦੈ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਤਾਂ ਹੋਇਆ ਏ!"
ਕਰਨ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਇੱਕ ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ, ਕਰਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਛੱਡ ਪੁੱਤ, ਕੀ ਦੱਸਾਂ... ਤੇਰੀ ਇਸ ਸੁਖੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ ਏ! ਇਹ ਆਉਂਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੁੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ... ਫਿਰ ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜ ਨੰਗੇ ਕਰਕੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਕੋਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਇਸ ਕਮੀਨੀ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮੇਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੇ ਰੱਜ-ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟਿਆ ਏ! ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿੱਕਲਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ... ਬੱਸ ਤੂੰ ਆ ਗਿਆ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਸਨੇ ਹੋਰ ਕੀ-ਕੀ ਕਰਨਾ ਸੀ!"
ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਵੀ ਖ਼ੂਨ ਉਬਾਲੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚੁੱਤੜ ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਹਵਸ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦਾਸ਼ੂਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਉੱਠੀ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਤੇ ਕਾਮੁਕ ਚਮਕ ਆ ਗਈ।ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫਾ ਪਾ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਸਤ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਜੇ ਸੁਖੀ ਨੇ ਇਹ ਕਾਰਾ ਕਰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਊਗੀ! ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਏ... ਮੈਂ ਵੀ ਅੱਜ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ, ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਵੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢੀ ਕਰਦਾਸਾਂ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਵੀ ਪੁੱਤ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗੀ।
ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਸ ਇਸ ਕਦਰ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਖੀ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਕਿੱਸਾ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ।ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੋਡਾ ਰਹਿਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪ ਮਾਂ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੋਟੇ ਤੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹੇਠਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਲਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੇ ਕਰਨ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਘੁੰਮਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸਿੱਧਾ ਮਾਂ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟਣ ਲੱਗਿਆ।ਸੁਖੀ ਅਜੇ ਘਰ ਗਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਚੋਰੀ-ਚੋਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਖਿੜਕੀ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਦਰ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੇ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਸੁਖੀ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਉਭਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਅਚਾਨਕ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਈ ਇੱਕ ਕੱਚ ਦੀ ਬੋਤਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਜਾ ਵੱਜਿਆ। ਬੋਤਲ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਿਆਂ ਹੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਛਣਕ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਕੱਚ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਦੇ ਉੱਡ ਹੋਸ਼ ਉੱਡ ਗਏ।
ਮਾਂ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਹਟਾਇਆ ਅਤੇ ਕਾਹਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਡਰਪੋਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਵੇ ਪੁੱਤ... ਇਹ ਕਾਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਆ? ਬਾਹਰ ਦੇਖ ਜਾ ਕੇ, ਕੌਣ ਆ ਵੇਖੀਂ ਜ਼ਰਾ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸੈਕਿੰਡ ਗਵਾਏ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਭੱਜਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕੇ ਕਿ ਬਾਹਰ ਕੌਣ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਜਦੋਂ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਉੱਥੋਂ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਪਰ ਘਬਰਾਹਟ ਕਾਰਨ ਉਹ ਫੜੀ ਗਈ। ਕਰਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਬਾਹ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਸਿੱਧਾ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਆਇਆ।ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਲੈ ਬੋਲ... ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਏਗੀਂ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਮੈਂ ਚੱਲੀ ਆਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਸੀ! ਮਾਂ, ਦੇਖੋ ਸਾਡੀ ਸੁਖੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ... ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ!"
ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤੀ, ਲੁੱਚੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੀ ਹੋਈ ਸੁਖੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਰਾਣੀ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੱਚੀਂ ਕਮਲੀ ਨਿਕਲੀ! ਘਰ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰਾਮਾ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸਾਡਾ ਤਮਾਸ਼ਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ... ਲੱਗਦੈ ਤੇਰੀ ਵੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕੀ ਪਈ ਆ, ਤਾਹੀਓਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਗਿਆ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਸੁਖੀ ਦੀ ਬਾਹ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਭਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਹਾਂ ਮਾਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਕਹਿ ਰਹੀ ਏਂ... ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਹੀ ਲਿਆ ਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅੱਜ ਇਸਦੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਸੇਵਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਆਸੁਖੀ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਜਿਹੀ ਨਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਬਾਹ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਅਤੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾਉਣ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਰੌਂਸੇ ਜਿਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਅੰਟੀ, ਤੇਰੇ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਲੈ... ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਐਂਵੇ ਹੀ ਦੇਖਣ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹੈ! ਮੈਂ ਐਵੇਂ ਬਦਨਾਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣੇ ਜਾਣ ਦੇ... okk?"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਲੈ ਹੁਣ ਨਖ਼ਰੇ ਨਾ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ! ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਦੇਖ ਹੀ ਲਿਆ ਏ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਸ਼ਰਮ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ... ਕਰਨ ਵੀ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਹੀ ਆ, ਇਸ ਤੋਂ ਕੀ ਡਰਨਾ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੋਮਾਂਚਕ ਅਤੇ ਲੁੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੀ ਇਸ ਬੋਲਡ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਰਤ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਹੱਸ ਪਏ।ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੱਸੀ ਰੋਕਦਿਆਂ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ:
"अच्छा ਜੀ! ਮਤਲਬ ਇਕੱਲਾ ਹੱਥ ਹੀ ਪਾਉਣਾ ਏਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ... ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਫਿਰ ਦੇਖ ਲੈਂਦੇ ਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੀਏ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਬੱਸ, ਹੁਣ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਖ਼ਰੇ ਨਾ ਕਰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਓਂ ਲੱਗੀ ਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਮਜ਼ਾ ਲੈ, ਸ਼ਰਮਾਉਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ!"
ਆਂਟੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਨਖ਼ਰਕਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਅਸਲੀ ਹਵਸ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਹੁਣ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ਾ ਭਰਦਿਆਂ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:"ਧੱਕਾ ਨਹੀਂ... ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਅਸਲੀ ਧੱਕੇ ਚਾਹੀਦੇ ਆ, ਤੇਰੇ ਉਸ ਮੋਟੇ ਬੁੱਗੇ (ਲੰਨ) ਦੇ! ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਆ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ!"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੰਦੀ ਅਤੇ ਰੱਜ ਕੇ ਕਾਮੁਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖਿਸਕ ਗਈ। ਕਰਨ ਦਾ ਲੰਨ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਘੇਰਾ ਤੋੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਵੀ ਗਵਾਏ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।
ਮਾਂ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਦੇ ਦੇ ਆਪਣੀ ਇਸ ਯਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਧੱਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਤਰਸ ਰਹੀ ਆ!"
ਆਂਟੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੇ ਕਰੰਟ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਦੀ ਵੀ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਅੰਦਰ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਭੱਜਿਆ।ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ।ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗਰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਵੀ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਸੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੁਣ ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਸ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੀ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੋਡਾ ਕੀਤਾ ਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਪੂਰੇ ਉੱਘੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭਾਵੇਂ ਸੁਖੀ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਥੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀ ਜੂਨੀ ਅਤੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿੱਸਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗਾ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ।
ਕਰਨ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਨਾ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੋਕੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਰੱਜ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਚੁਤੜਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।ਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੀ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੋਡਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਮਾਸਲ ਚੁੱਤੜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਰਨ ਤੋਂ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਸਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਚੱਟਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਗਿਆ।
ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੀ ਮਾਲਸ਼ ਅਤੇ ਚੱਟਣ ਦੇ ਇਸ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੌਕੇ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਇੰਝ ਹੀ ਮੇਰੇ ਚੁੱਤੜ ਚੱਟਦਾ ਰਹੁ! ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਦਾ ਸੇਕ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਏ... ਆਹੋ... ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲ ਕਰਦੇ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆਸੁਖੀ ਦਾ ਇਹ ਬੋਲਡ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜਿਸਮ ਕਰੰਟ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਵੀ ਗਵਾਏ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੀ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕਾਇਆ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸੁਖੀ ਦੀ ਸਰਾਬੋਰ, ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੰਮਾ, ਨਸ਼ੀਲਾ ਅਤੇ ਦਰਦ ਮਿਲਿਆ ਸੁੱਖ ਵਾਲਾ ਹੌਕਾ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਮਰ ਗਈ ਰੱਬਾ! ਕੀ ਜੀਬ ਮਾਰੀ ਏ ਤੂੰ... ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਰੂਹ ਹੀ ਕੰਬ ਗਈ ਆ! ਹਾਏ... ਮਾਰ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜੀਭ... ਰੱਜ ਕੇ ਚੱਟ ਮੈਨੂੰ, ਅੱਜ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚਦੀ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਵਾੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਚੱਟਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਦੇ ਸੇਕ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲਣ ਲੱਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੂਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ ਰਸ ਵਗ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਲੱਗਿਆ।
ਸੁਖੀ ਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਸਿੱਧਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਲੋਹੇ ਦੀ ਰਾਡ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਣਿਆ ਅਤੇ ਅੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਮੋਟਾ ਲੰਨ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘੀ ਉਤਰ ਆਈ।ਸੁਖੀ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਵੀ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਉਸ ਲੋਹੇ ਵਰਗੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਪਣੇ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰਦਿਆਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਣਾ ਅਤੇ ਚੂਪਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਗਰਮ ਲਾਰ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਸਾਵਟ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਘੁੰਮ ਗਿਆ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ ਹੀ ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਹੌਕਿਆਂ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਕਿੰਨਾ ਮੋਟਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਏ ਤੇਰਾ ਲੰਨ! ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ ਏ... ਚੁੱਪਦੀ ਰਵਾਂਗੀ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ!"
ਕਰne ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਦਿਆਂ ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਸੁਖੀ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਕੋਡਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਾਰੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ 50 ਇੰਚ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਮਾਸਲ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ 50 ਇੰਚ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੱਬਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਚੁੱਤੜ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਏ ਸਨ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਉਭਾਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਦੱਬ ਲੈ ਰੱਜ ਕੇ ਮੇਰੇ 50 ਇੰਚ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ! ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਸੇਕ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਏ... ਹੁਣ ਹੋਰ ਸਬਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਾ ਦੇ ਆਪਣਾ ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਲੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕਰਦੇ ਮੇਰੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਨਣੀ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਸਿੱਧਾ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗਰਮ ਜੂਨੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਹੌਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਦੱਬਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆ ਗਿਆ। ਸੁਖੀ ਦੇ 50 ਇੰਚ ਦੇ ਚੁੱਤੜ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਸ ਹੋਰ ਵੀ ਭੜਕ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਅਤੇ ਹੌਕੇ ਲੈਂਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਸੁਖੀ, ਤੇਰੇ ਇਹ 50 ਇੰਚ ਦੇ ਚੁੱਤੜ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮੋਟੇ ਆ... ਪਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਦੇਖ, ਇਸਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹੋਣਗੇ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 70 ਇੰਚ ਦੇ! ਮਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਮੋਟਾਪਾ ਤੇ ਭਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਵੈਸੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਏ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਜੋ ਕਿ ਬੈੱਡ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਵੇ ਪੁੱਤ... ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਅੰਗ ਪਤਾ ਹੀ ਆ! ਫਿਰ ਅੱਜ ਇਕੱਲੀ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਠੋਕ ਰਿਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵਿੱਚੇ ਹੀ ਲੈ ਲਾ ਫਿਰ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਕਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਂਟੀ ਦੇ 70 ਇੰਚ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਧੱਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਸੱਚੀਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚੁੱਤੜ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਦੇ ਆ! ਆਜਾ ਫਿਰ ਕਰਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਠੋਕ ਤੇ ਨਾਲੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਾਦ ਦੇ ਦੇ!"
ਸੁਖੀ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਬੂ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ, ਕਰਨ ਨੇ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਆਂਟੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਵਸ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਰੋਕਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:"ਨਹੀਂ ਮਾਂ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ ਏ, ਇਸਦੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਝਾਉਣੀ ਆ! ਅੱਜ ਇਸਦਾ ਮਜ਼ਾ ਖਰਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਅੱਜ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਇਸੇ ਦੀ ਚੁਤਾਈ 'ਤੇ ਹੀ ਰਹੂਗਾ।"
ਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੇਰੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਸੱਚੀਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਆ! ਅੱਜ ਤਾਂ ਬੱਸ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਰੱਜ ਕੇ ਠੋਕ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਸ ਯਾਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਦੇ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਰੱਜਾ ਕੇ ਸਵਾਦ ਦੇਹ... ਮੈਂ ਖੜ੍ਹੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਰੋਮਾਂਸ ਦੇਖਦੀ ਆਂ!"
ਸੁਖੀ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਜਲਨ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਨ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸੇ 'ਤੇ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਤੋਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਿਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਭਰ ਕੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਝਿੜਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:"ਉਏ ਹੈਲੋ! ਬੰਦ ਕਰ ਇਹ ਸਿਆਣਪ! ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਮਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ, ਅੰਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਰੱਖ... ਓਏ ਇਸਨੂੰ ਵੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲਾਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਉੱਠ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣਾ ਆਂ! okk?"
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਜ਼ਿੱਦ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਮੰਗ ਦੇਖ ਕੇ ਆਂਟੀ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ। ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਲੈ ਮਾਂ, ਸੁਖੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੰਨ ਨਹੀਂ ਰਹੀ... ਕਹਿੰਦੀ ਆ ਕਿ ਅੰਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਮਜ਼ਾ ਲਵਾਂਗੇ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੀ ਹੋਈ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ।
ਆਂਟੀ ਦੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਹੀ ਕਮਰੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧ ਗਈ। ਸੁਖੀ ਦੀ ਜਲਨ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਫਿਰ ਤੋਂ ਛਾ ਗਿਆ।ਸੁਖੀ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਹਟਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕ-דੂਜੇ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱھ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੁੱਧਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਂਟੀ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਚੂਪਣ ਲੱਗੀ। ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਜਾਨ... ਆਜਾ ਫਿਰ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਰਾ ਰੋਮਾਂਸ ਕਰੀਏ... ਚੱਟ ਲੈ ਮੈਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ!"
ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੇਸਬੀਅਨ ਰੋਮਾਂਸ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਘਸਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕ ਕੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਨਸ਼ੀਲਾ ਹੌਕਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ:ਲੇਸਬੀਅਨ ਰੋਮਾਂਸ ਦੇ ਇਸ ਗਰਮ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮੁਕ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰਨ ਤੋਂ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸਦਾ ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਰਫਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੀ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੋਡਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ 50 ਇੰਚ ਦੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਪੂਰਾ ਉਭਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੌਕੇ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਆਜਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਹੁਣ ਦੇ ਦੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਧੱਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਤਰਸ ਰਹੀ ਆਂ! ਮਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੇਖ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਪਾੜਦਾ ਏ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ, ਕਠੋਰ ਲੰਨ ਫੜ ਕੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਚੜ ਰਹੀ ਜੂਨੀ ਦੇ ਮੋਰੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਲੰਨ ਸੁਖੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਚੀਕਵਾਂ ਹੌਕਾ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਮਰ ਗਈ ਰੱਬਾ! ਕੀ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਐ... ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ, ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਠੋਕ ਮੈਨੂੰ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਇਸ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਚੁਤਾਈ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰਮ ਸਾਹਾਂ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ।
ਸੁਖੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹੁਣ ਨਖ਼ਰੇ ਅਤੇ ਹਵਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਘਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਹਟਦਿਆਂ ਨਖ਼ਰੇ ਨਾਲ ਨਾਂਹ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਹੌਕੇ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:"ਹਾਏ... ਬੱਸ ਕਰੋ ਜੀ, ਹੁਣ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਾ ਤੜਫਾਓ ਮੈਨੂੰ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ ਹੁਣ ਮਜ਼ਾ, ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਿਆ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦਾ ਇਹ ਨਖ਼ਰਾ ਦੇਖਦਿਆਂ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਸ ਕੇ ਫੜ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"अच्छा ਜੀ! ਹੁਣ ਨਖ਼ਰੇ ਆ ਰਹੇ ਨੇ? ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਦੋਂ ਤਾਂ ਮੂੰਹੋਂ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ... ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਏਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਜਾ!"
ਆਂਟੀ ਵੀ ਕੋਲ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਇਹ ਸਾਰਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਲੈ ਵੇ ਪੁੱਤ, ਛੱਡ ਨਾ ਇਸਨੂੰ... ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਖ਼ਰੇ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਅਸਲੀ ਸਵਾਦ ਤਾਂ ਹੁਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਏ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਨਖ਼ਰਾ ਛੱਡਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਚੱਲ ਫਿਰ... ਜੇ ਮਾਰਨਾ ਈ ਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲ ਕਰਦੇ ਮੈਨੂੰ!"
ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਦਰਦ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਸ਼ਾ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਘੁਮਾਈ, ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰੀ, ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਜਿਹੀ ਸਮਾਈਲ () ਦਿੰਦਿਆਂ ਲੰਮਾ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:"ਊਊਊਊਓ... ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਵੀਰੇ! ਕੀ ਸਵਾਦ ਦੇ ਰਿਹੈਂ ਤੂੰ... ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਰੂਹ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਏ! ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਠੋਕਦਾ ਰਹੁ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਦੀ ਉਸ ਸਮਾਈਲ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਦੇਖ ਲਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਇਸ ਯਾਰ ਦੀ ਸਮਾਈਲ ਹੀ ਦੱਸਦੀ ਪਈ ਆ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਮਜ਼ਾ ਆ ਰਿਹਾ ਏ... ਕਰਦੇ ਇਸਦੀ ਅੱਗ ਠੰਢੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਉਸ ਸਮਾਈਲ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਸਪੀਡ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਿਆਂ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਹੌਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖੀ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ:"ਲੈ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਤੇਰੇ ਨਖ਼ਰੇ ਦੇਖ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੋਰ ਵੀ ਅੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ... ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਇੰਨੇ ਸੋਹਣੇ ਨਖ਼ਰੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਏ?"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਸਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਏ ਪੁੱਤ... ਇਹਦੇ ਨਖ਼ਰੇ ਹੀ ਤਾਂ ਇਸਦੀ ਅਸਲੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਨੇ! ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਨਖ਼ਰਾ ਕਰ ਲੈ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਰੱਜਾ ਦਿੰਦੇ ਆਂ।"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਬੋਲੀ:
"ਚੱਲ ਠੀਕ ਆ ਫਿਰ... ਜੇ ਨਖ਼ਰੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦੇਣੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਇਸ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਬਰਾਬਰ ਕਰਦੇ!"
ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਇਹ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੂਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਗਰਮ ਰਸ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਬੂ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਸਪੀਡ ਨੂੰ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਲੈ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਲੈ ਆਪਣੇ ਵੀਰੇ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ... ਅੱਜ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ!"
ਆਂਟੀ ਕੋਲ ਹੀ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਇਸ ਕਾਮੁਕ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਸੁਖੀ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਫੇਰਦਿਆਂ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਬੱਚੀ... ਰੱਜ ਕੇ ਲੈ ਲੈ ਮਜ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵੀਰੇ ਦਾ, ਅੱਜ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਸੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੱਚ ਰਿਹਾ ਏ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਨਖ਼ਰੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਹਵਸ ਭਰੇ ਧੱਕਿਆਂ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਣ ਕਰਦਿਆਂ ਲੰਮਾ ਹੌਕਾ ਲਿਆ।
ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਚੁਤਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਖੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਹਿੱਲਣ ਤੱਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਬਚੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਢਹਿ ਪਿਆ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਲੰਨ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱઢਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਰਨ ਹੌਕੇ ਲੈਂਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ:
"ਕਿਆ ਬਾਤ ਆ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਢਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਏ ਮੈਨੂੰ! ਬਹੁਤ ਸਵਾਦ ਆਇਆ ਅੱਜ।"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਸਤੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਵੇਖ ਲਾ ਪੁੱਤ, ਵਿਚਾਰੀ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ ਏਂ ਤੂੰ... ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਰੱਖਦਿਆਂ ਹੌਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ... ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਿਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ... ਰੱਬਾ, ਕੀ ਰਾਤ ਸੀ ਇਹ!"
ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਨਿਢਾਲ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:"ਸੁਖੀ ਤਾਂ ਵਿਚਾਰੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕ ਗਈ ਏ... ਪਰ ਪੁੱਤ, ਸੱਚੀਂ ਦੱਸਾਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇਸ ਮਾਂ ਦਾ ਵੀ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਏ! ਸੁਖੀ ਦੀ ਚੁਤਾਈ ਦੇਖ-ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਵੀ ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲ ਗਿਆ ਏ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚਿਹਰਾ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਫਿਰ ਕੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਮਾਂ? ਜੇ ਸੁਖੀ ਥੱਕ ਗਈ ਆ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਵੀ ਨੰਬਰ ਲੱਗੂਗਾ! ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣ ਲੱਗਿਆ ਤੈਨੂੰ।"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਚੱਲ ਫਿਰ ਆਜਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਦੇਖ ਲੈ ਮੇਰਾ ਵੀ ਇਹ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਕਰਦੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵੀ ਅੱਗ ਠੰਢੀਆਂਟੀ ਨੇ ਬੈੱਡ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਬਿਨਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚਾਦਰ ਲਪੇਟੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"ਪਰ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਰੁਕ ਪੁੱਤ... ਇੰਨੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਖੇਡਦਿਆਂ ਸਾਡਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਏ। ਤੂੰ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਾਹ ਲਓ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਚਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਆਂ, ਫਿਰ ਮਿਲ ਕੇ ਪੀਂਦੇ ਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਵਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਆਂ!"
ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਨਿਢਾਲ ਪਈ ਸੁਖੀ ਨੇ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਹੌਕਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਸੱਚੀਂ ਚਾਹ ਦੀ ਬਹੁਤ ਲੋੜ ਆ! ਜਾਹ ਜਲਦੀ ਬਣਾ ਕੇ ਲਿਆ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਾਹ ਬਹਾਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਆਂ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲੇਟ ਕੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗਿਆ।
ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ਾਲ ਲਪੇਟ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਅੱਧਾ ਨੰਗਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀਆਂ-ਉੱਚੀਆਂ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ (High Heels) ਪਾ ਲਈਆਂ।ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਜਾਂਦਿਆਂ ਜਦੋਂ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਦੀ 'ਖੜਕ-ਖੜਕ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਹਿੱਲਦੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਾਲ 70 ਇੰਚ ਦੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੀ ਲਚਕ ਨੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦੀ ਹਵਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜਾਗ੍ਰਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖੀ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਿਆਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਂਟੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਅਤੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਲ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਦੇਖ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਫੁੱਦੀ ਫਰਫਰਾ ਉੱਠੀ ਆ! ਦੇਖ ਕਿਵੇਂ ਮਟਕਦੀ ਹੋਈ ਜਾ ਰਹੀ ਆ ਰਸੋਈ ਵੱਲ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਉਸ ਕਾਮੁਕ ਅਤੇ ਹੌਟ ਅੰਦਾਜ਼ ਨੂੰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਹਾਈ ਹੀਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੂਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:"ਬਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਬਰ ਕਰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਚਾਹ ਆਉਣ ਦੇ, ਫਿਰ ਦੇਖੀਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਇਸੇ ਹੀਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ!"
ਰਸੋਈ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਜਦੋਂ ਆਂਟੀ ਵਾਪਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਲ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਸਦਾ ਮੇਕਅੱਪ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕ ਸੀ।ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਨਾਨ-ਰਿਮੂਵੇਬਲ ਕਾਜਲ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘੀਆਂ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਡਾਰਕ ਲਿਪਸਟਿਕ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਚੰਨ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਨਹੁੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੰਬੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਨੇਲ ਪਾਲਿਸ਼ ਵੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਆਕਰਸ਼ਕ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸੇ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਮਾਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੈੱਡ ਕੋਲ ਆਈ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦਾ ਇਹ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਦੰਗ ਰਹਿ ਗਏ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਦੇ ਨਹੁੰਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਕਿਆ ਬਾਤ ਆ! ਤੇਰਾ ਇਹ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਏ... ਤੇਰੇ ਲੰਬੇ ਲਾਲ ਨਹੁੰ ਅਤੇ ਡਾਰਕ ਲਿਪਸਟਿਕ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਦੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਨੇ! ਚਾਹ ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੀਵਾਂਗੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਿਪਸਟਿਕ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਲੈਣੀ ਆ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਉਸ ਕਾਤਲਾਨਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ:
"ਲੈ ਮਾਂ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਫੈਨ ਹੋ ਗਈ ਏ! ਤੇਰੀ ਇਸ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਿਪਸਟਿਕ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦੇਣਾ ਏਂ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਚਾਹ ਦਾ ਟਰੇਅ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਚੱਲੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹ ਪੀ ਲਓ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਇਸ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿਸਾਬ ਕਰਾਂਗੇ!"
ਕਰਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਉਸ ਬੇਹੱਦ ਕਾਤਲਾਨਾ, ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼, ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ ਲਿਪਸਟਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲ ਵਾਲੇ ਹਵਸ ਭਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਦਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਸ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੁੱਟਣ ਦੀ ਤੜਫ਼ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।ਕਰਨ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਦਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਸ਼ੀਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ:
"ਊਊਓ... ਹੈਲੋ! ਕਿੱਥੇ ਖੋ ਗਿਆ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ? ਅਜੇ ਤਾਂ ਚਾਹ ਪੀਣੀ ਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਇਸ ਮਾਂ ਨਾਲ ਅਸਲੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣੀ ਆ!"
ਸੁਖੀ ਨੇ ਵੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਛੱਡ ਵੀਰੇ ਨੂੰ, ਇਹ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਇਸ ਲੁੱਕ 'ਤੇ ਫਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਏ... ਲਿਆ ਫਿਰ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਦੋਵੇਂ ਜਣੀਆਂ ਪੀ ਕੇ ਤਾਕਤ ਬਹਾਲ ਕਰੀਏ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਂਦਿਆਂ ਇੱਕ ਲੁੱਚੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸੀ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਕਰਨ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਹਵਸ ਹੋਰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਆਂਟੀ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਫੜਾਇਆ, ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗੁਆਇਆ ਝੱਟ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਾਲ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਲਾਹ ਕੇ ਪਰੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।ਸ਼ਾਲ ਉਤਰਦਿਆਂ ਹੀ ਆਂਟੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨੰਗਾ, ਗੋਰਾ ਅਤੇ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਰੀਰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੁੱਧ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ ਲਿਪਸਟਿਕ, ਕਾਜਲ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਨੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਆਂਟੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹਾ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਬੋਲੀ:
"ਨਾ ਵੇ!
ਹੱਦ ਕਰਦੈਂ ਪੁੱਤ... ਚਾ ਪੀ ਪਹਿਲੋਂ! ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਊਗੀ ਚਾਹ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੱਪ ਪੀ ਲੈਣ ਦੇ ਫਿਰ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੀਂ!"ਸੁਖੀ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਲੈ ਮਾਂ, ਵੀਰੇ ਤੋਂ ਹੁਣ ਸਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ... ਚਾਹ ਭਾਵੇਂ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਇਹ ਨੰਗਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀਰੇ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਰ ਬਲ ਗਈ ਆ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਲੁੱਚੀ ਹੱਸੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਚਾਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੀ ਲਵਾਂਗੇ ਮਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨਾ ਏ!"
ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਆਂਟੀ ਨੇ ਵੀ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਵਸ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਲੁੱਚੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:"ਚੱਲ ਫਿਰ ਆਜਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਝੁਲਸ ਲਾ ਚਾ! ਮੈਂ ਵੀ ਦੇਖਦੀ ਆਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਇਸ ਲੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀ ਅੱਗ ਏ।"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਆਂਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੀ ਬੈੱਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਕੋਡੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਲਾਲ ਨਹੁੰਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜੀਂ ਬੈਠੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਗੋਰਾ ਤੇ ਨੰਗਾ ਸਰੀਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਕੋਲ ਹੀ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਇਸ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਦ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਹੌਕੇ ਲੈਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਕੀ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਬਣਾਈ ਏ ਤੂੰ! ਦੇਖ ਵੇ ਵੀਰੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਚੁੱਤੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਬੈਠੀ ਆ... ਹੁਣ ਰੁਕ ਨਾ, ਪਾ ਦੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਵਿਚਕਾਰ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਚੜ ਰਹੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇੱਕੋ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ:
"ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਮਾਰ ਧੱਕੇ! ਮਰ ਗਈ ਮੈਂ... ਕੀ ਸਵਾਦ ਦੇ ਰਿਹੈਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਡੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਂਟੀ ਆਪਣੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਉਭਾਰ ਕੇ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:"ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ... ਪਾ ਦੇ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਲੰਨ ਅੰਦਰ ਤੱਕ! ਦੇਖ ਲੈ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਲੰਨ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਏ... ਕਰਦੇ ਇਸਦੀ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢੀ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗਵਾਏ ਆਪਣਾ ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਸਿੱਧਾ ਆਂਟੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਮੋਰੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਅਤੇ ਦੀਪ (deep) ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਜੂਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੰਮੀ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ:
"ਹਾਏ ਰੱਬਾ... ਮਰ ਗਈ ਮੈਂ! ਕੀ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਐ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ... ਹਾਏ ਮਾਂ... ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ ਠੋਕ ਮੈਨੂੰ!"
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਦੀ 'ਛਪ-ਛਪ' ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੌਕਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ। ਸੁਖੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਇਸ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਗਰਮ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਫੇਰਦਿਆਂ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ:
"ਹਾਏ ਵੀਰੇ... ਮਾਰ ਧੱਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ! ਦੇਖ ਕਿਵੇਂ ਚੁੱਤੜ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਆ... ਕੀ ਨਜ਼ਾਰਾ ਏ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਡੇ ਹੋਏ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ 'ਭੋਸੜਾ' ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਚੁਤਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।ਕਰਨ ਨੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰਨਾਕ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਦੀਪ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਆਂਟੀ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ:
"ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਮਾਰ ਦੇ ਮੈਨੂੰ! ਪਾੜ ਦੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ! ਹਾਏ ਧੱਕੇ... ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਮਾਰ... ਮਰ ਗਈ ਰੱਬਾ, ਕੀ ਸਵਾਦ ਦੇ ਰਿਹੈਂ!"
ਕਮਰੇ ਦੀ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ 'ਛਪ-ਛਪ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਮਾਹੌਲ ਹਿੱਲ ਗਿਆ। ਆਂਟੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ ਰਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗ ਕੇ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਤਾਲਾਬ ਵਾਂਗ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਖੀ ਕੋਲ ਹੀ ਬੈਠੀ ਇਹ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਚੁਤਾਈ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਲਦੀ ਹੋਈ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ:
"ਹਾਏ ਵੀਰੇ! ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ ਠੋਕ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭੋਸੜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਈ! ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਪੀਡ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਜੂਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਧੋਲਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਇਹ ਲੰਮਾ, ਨਸ਼ੀਲਾ ਅਤੇ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੌਕਾ ਕਮਰੇ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਹੱਦ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ। ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਦੀਪ (deep) ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਂਟੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਬੈੱਡ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ 'ਖੜਕ-ਖੜਕ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।ਸੁਖੀ ਕੋਲ ਹੀ ਬੈਠੀ ਇਸ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੁਤਾਈ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ:
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਦੇਖ ਕਿਵੇਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਏਂ! ਵੀਰੇ, ਇਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਕੱਢ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਭਾਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਸਪੀਡ ਨੂੰ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਲੈ ਫਿਰ ਮਾਂ! ਲੈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ... ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਤੇਰੀ ਇਸ ਪਾਟੀ ਹੋਈ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣ ਲੱਗਿਆ ਹਾਂ!"
ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀ ਇਸ ਬੇਬੱਸ, ਨਸ਼ੀਲੀ ਅਤੇ ਤੜਫ਼ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ "ਸ਼ੱਡ ਦੇ ਵੇ ਆਆਆ ਆਆ..." ਨੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕੰਬਣੀ ਅਤੇ ਹਾਈ ਹੀਲਜ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਅੱਗ ਲਾਈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਕਾਬੂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ।ਕਰਨ ਨੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੁੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕਠੋਰ ਲੰਨ ਆਂਟੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਗੱਡਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰਜ ਦਾ ਪੂਰਾ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
"ਹਾਏ ਮਾਂ... ਲੈ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦਾ ਵੀਰਜ! ਰੱਖ ਲੈ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ!"
ਕਰਨ ਦਾ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਅਤੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਵੀਰਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਂਟੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਿਚਕਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਛੁੱਟਣ ਲੱਗਿਆ। ਆਂਟੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਧਾਹ ਮਾਰਦੇ ਵੀਰਜ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਝਰਨਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲੰਮਾ ਹੌਕਾ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਮੇਰੀ ਬੱਚੇਦਾਨੀ! ਮਰ ਗਈ ਮੈਂ... ਕੀ ਸਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਏ!"
ਸੁਖੀ ਕੋਲ ਹੀ ਬੈਠੀ ਇਸ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਚਰਮਸੀਮਾ ਵਾਲੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਚੀਕ ਪਈ:
"ਹਾਏ ਵੀਰੇ! ਕੀ ਕਮਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਏ... ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਨੇ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵੀ ਰੂਹ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਏ!"
Last edited:
ਕਰਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਪਲਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਕਿ ਹੁਣ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਰੁਟੀਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ ਕਿਤੇ ਬਾਹਰ ਘੁੰਮਣ ਚੱਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਮਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣ ਗਿਆ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਮਜ਼ਾ ਆਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸਵਾਦ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਹੁਸਾਰੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਰਾਤਾਂ ਕੱਟਣ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ।ਸਵੇਰੇ ਤੜके ਹੀ ਸ਼ਿਮਲੇ ਜਾਣ ਲਈ ਗੱਡੀ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਸਫ਼ਰ 'ਤੇ ਤੁਰਨ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਆਪਣਾ ਸਾਮਾਨ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਂਟੀ (ਮਾਂ) ਨੇ ਕਰਨ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਪੁੱਤ, ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਮਲੇ ਘੁੰਮਣ ਹੋ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ (ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ) ਦਾ ਪੂਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੀਂ... ਕਿਤੇ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀਆਂ ਨਾ ਛੱਡ ਦੇਈਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਦਿਲ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਉਧਰ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਅਤੇ ਜੈਕਟਾਂ ਪਾ ਕੇ ਗੱਡੀ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਚੱਲ ਫਿਰ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ... ਵੀਰਾ ਸਾਡਾ ਪੂਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੂਗਾ, ਉੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵੀਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਗਰਮੀ ਲਵਾਂਗੇ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਸਫ਼ਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"ਆਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪਤਾ ਏ ਪੁੱਤ... ਕਿਹੜੀ ਗਰਮੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਏਂ ਤੂੰ!"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਗੱਡੀ ਦੀ ਖਿड़की ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਬੋਲੀ:
"ਜਾਓ ਫਿਰ, ਜਾ ਕੇ ਮਾਣੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ... ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ, ਜਿਹੜੀ ਗਰਮੀ ਦੀ ਅੱਗ ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਬਾਲਣੀ ਆ, ਉਹਦਾ ਸੇਕ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਖਿੜ-ਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਨੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਗੱਡੀ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਕਰਨ ਨੇ ਗੱਡੀ ਨੂੰ ਸਟਾਰਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਰੰਗੀਨ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਮਜ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਮਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣ ਗਿਆ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਮਜ਼ਾ ਆਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸਵਾਦ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਹੁਸਾਰੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਰਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਰਾਤਾਂ ਕੱਟਣ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ।ਸਵੇਰੇ ਤੜके ਹੀ ਸ਼ਿਮਲੇ ਜਾਣ ਲਈ ਗੱਡੀ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਸਫ਼ਰ 'ਤੇ ਤੁਰਨ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਆਪਣਾ ਸਾਮਾਨ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਂਟੀ (ਮਾਂ) ਨੇ ਕਰਨ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
"ਪੁੱਤ, ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਮਲੇ ਘੁੰਮਣ ਹੋ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ (ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ) ਦਾ ਪੂਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੀਂ... ਕਿਤੇ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀਆਂ ਨਾ ਛੱਡ ਦੇਈਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਦਿਲ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਉਧਰ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਅਤੇ ਜੈਕਟਾਂ ਪਾ ਕੇ ਗੱਡੀ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਸੁਖੀ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਚੱਲ ਫਿਰ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ... ਵੀਰਾ ਸਾਡਾ ਪੂਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੂਗਾ, ਉੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵੀਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਗਰਮੀ ਲਵਾਂਗੇ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਸਫ਼ਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
"ਆਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪਤਾ ਏ ਪੁੱਤ... ਕਿਹੜੀ ਗਰਮੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਏਂ ਤੂੰ!"ਆਂਟੀ ਨੇ ਗੱਡੀ ਦੀ ਖਿड़की ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਬੋਲੀ:
"ਜਾਓ ਫਿਰ, ਜਾ ਕੇ ਮਾਣੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਠੰਢ... ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ, ਜਿਹੜੀ ਗਰਮੀ ਦੀ ਅੱਗ ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਬਾਲਣੀ ਆ, ਉਹਦਾ ਸੇਕ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ!"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਖਿੜ-ਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਨੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਗੱਡੀ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਕਰਨ ਨੇ ਗੱਡੀ ਨੂੰ ਸਟਾਰਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਰੰਗੀਨ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਮਜ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
nice 🔥 Read Next Hot Story →
Discover more exclusive stories