ਸਵੇਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਭੂਆ ਜੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਪੱਠੇ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਧ ਦੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਨੇਰਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਰਨ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਭੂਆ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵਿਹਲੇ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਕਰਨ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਪਿੱਛੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਭੂਆ ਜੀ ਇਕਦਮ ਘਬਰਾ ਗਏ ਅਤੇ ਬੋਲੇ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਮੈਂ ਮਰਗੀ! ਕੌਣ ਐ... ਛੱਡ ਮੈਨੂੰ!"
ਪਰ ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਲੂਣ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਟਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਮਾਹੌਲ ਇਕਦਮ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕਰਨ ਦੀ ਪਕੜ ਇੰਨੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਹਰਖ ਹਵਾ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ-ਖੜ੍ਹੇ ਕਰਨ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।ਪਿੰਡ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਭੂਆ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜਕੜਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਗਵਾਏ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਤਾਣ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਹੋ-ਸਾਹ ਹੁੰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਵੇ ਕਰਨ... ਹਟ ਜਾ ਕਮਲਿਆ! ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਊ... ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏਂ ਤੂੰ!"
ਪਰ ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਾ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲੂੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੰਗ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਅਤੇ ਵਾੜੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਿੱਚਕਾਰ ਤਬੜਤੋਰ ਧੱਕਿਆਂ ਦਾ ਦੌਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਰਨ ਦੀ ਹਰ ਕਰਾਰੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ —
"ਆਹ੍ਹਾਹ... ਹਾਏ ਵੇ ਮਰਗੀ... ਹੌਲੀ ਮਾਰ... ਓਏ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਏਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇਸ ਜੰਗਲੀ ਚੁਦਾਈ ਨਾਲ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਅਤੇ ਹੌਂਕਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਦੀ ਰੰਗੀਨੀ ਇਸ ਦੇਸੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਅਤੇ ਘੂਰਦਿਆਂ ਹੋਏ ਕਿਹਾ:
"ਰਾਤ ਤੈਨੂੰ ਰੱਜ ਨੀ ਆਇਆ ਕੰਜਰਾ! ਹਾਲੇ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਤੂੰ ਫਿਰ ਮਗر ਆ ਗਿਆ ਏਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਰਾਤ ਵਾਲਾ ਸਵਾਦ ਹੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਲਾਡ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਰਲੇ-ਮਿਲੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਘਸੁੰਨ ਮਾਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹੱਤ ਤੇਰੀ ਕੰਜਰਾ! ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਧਰਨਾ... ਹਰ ਵେਲੇ ਬੱਸ ਇਹੀ ਗੰਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਸੁੱਝਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ!"
ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਧੱਕਦਿਆਂਕਰਨ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱઢ ਕੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਪਿੱਛੇ ਭੂਆ ਜੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਕੌਡੀ ਹੋਈ ਹਾਲੇ ਵੀ ਸਾਹੋ-ਸਾਹ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਪੀਲੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਬੁੜਬੁੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ:
"ਕੰਜਰ... ਕੁੱਤਾ... ਹਰਾਮਜ਼ਾਦਾ... ਕਮੀਨਾ! ਹੁਣੇ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਕਿਹੜੀ ਆਫ਼ਤ ਆ ਗਈ ਜਿਹੜਾ ਅਚਾਨਕ ਭੱਜ ਗਿਆ!"
ਭੂਆ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੈਰ ਪਟਕਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਝਾੜਨ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਉਸ ਗਰਮਾ-ਗਰਮ ਚੁਦਾਈ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਬੁੜਬੁੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ— "ਕੰਜਰ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਆਪ ਖਿਸਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਬੇਜ਼ੁਬਾਨ ਡੰਗਰ ਕਿਹੜਾ ਭੁੱਖੇ ਮਰਦੇ ਆ!"
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢਦਿਆਂ ਤੂੜੀ ਵਾਲੀ ਟੋਕਰੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅੱਗੇ ਧੜਾਧੜ ਕੱਖ (ਤੂੜੀ ਅਤੇ ਪੱਠੇ) ਸੁੱਟਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਪੱਠੇ ਪਾਉਂਦੇ ਵਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੇ ਹੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ:
"ਸਾਲਾ, ਜਦੋਂ ਮਰਜ਼ੀ ਮੂਡ ਬਣਾ ਕੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ... ਅਜੇ ਤਾਂ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਠੰਢੀ ਹੋਈ!"ਭੂਆ ਜੀ ਡੰਗਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਟਾਇਲਟ ਵੱਲ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਭਿੜਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਅਚਾਨਕ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲਿਆ।
ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਚੀਖ ਨਿਕਲ ਗਈ —
"ਬਾਊਂ... ਊਈਂ! ਕੰਜਰ... ਕੌਣ ਵੇ? ਛੱਡ ਮੈਨੂੰ!"
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਜਦੋਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਚਮਕ ਲਈ ਮਾਰਦਾ ਮਾਰਦਾ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਪੀਲੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਦੇ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਗੁਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ:
"ਸਾੜਿਆ ਵੇ ਕੰਜਰਾ! ਤੂੰ ਬਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਨਾ? ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ! ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਜਾਨ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਸੀ!"ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਸਿਖ਼ਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਪੀਲੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਧੜਾਧੜ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਦੱਸ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਥੱਪੜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ — "ਛਾੜ... ਛਾੜ... ਛਾੜ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਥੱਪੜਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਹੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਭੂਆ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੌਂਕਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ:
"ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਜਾਣਿਆ! ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਨੰਗੀ ਕੌਡੀ ਕਰਕੇ ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਆਇਆ ਸੀ? ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਬੱਸ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣੀ ਆਂ, ਮੇਰੀ ਸੋਧਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ! ਉੱਥੇ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਭੱਜਣਾ ਪਿਆ... ਪਰ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਟਾਇਲਟ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਕੋਈ ਦੇਖਦਾ, ਹੁਣ ਕਸਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ!"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢਦਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਛੁਡਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸਖ਼ਤ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ:
"ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਾਰਤ! ਹੁਣ ਚੱਲ ਪੁੱਤ, ਨਿਕਲ ਇੱਥੋਂ... ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਡਰਾਮਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ!"
ਪਰ ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਮੰਨਣਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਹੁਣ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਕਸਰ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ!"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਘੂਰ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਸ਼ਰਮ ਕਰ, ਕੰਜਰਾ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਆਂ... ਕੋਈ ਬਾਹਰੋਂ ਆਈ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ! ਤੈਨੂੰ ਤਾਹਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਏਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਨ ਦਾ!"
ਪਰ ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਨਾ ਮਨਾਇਆ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਰਿਸ਼ਤਾ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਜ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ! ਹੁਣ ਤਾਂ ਬੱਸ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਵਾਦ ਲਵੋ।"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੋਢਾ ਮਰੋੜਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਰਲੇ-ਮਿਲੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਲੁੱਚਾਆਆ... ਬੜਾ ਕੰਜਰ ਆਂ ਤੂੰ! ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ ਤੈਂ!"
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਹਾਸੋ-ਹੀਣੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ੀਲੀ ਚਮਕ ਸਾਫ਼ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮੁਕਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਢਿੱਲਾ ਕਰਦਿਆਂ ਟਾਇਲਟ ਦੀ ਕੰਧ ਵੱਲ ਮੂਧੇ ਮੂੰਹ ਕੌਡੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਰੀ ਅਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈ ਗਾਡ ਕਰਨ ਵੱਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਾਹੋ-ਸਾਹ ਹੁੰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਲੈ ਫਿਰ ਆਜਾ ਕੰਜਰਾ... ਜੋ ਕਰਨਾ ਏਂ ਛੇਤੀ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਊ!"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕੰਧ ਵੱਲ ਕੌਡੀ ਹੋਦਿਆਂ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਨ ਅਚਾਨਕ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਇੱਧਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਭੂਆ ਜੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਨ ਕਿੱਧਰ ਧਿਆਨ ਲਾਈ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਪਰ ਕਰਾਰੀ ਜਿਹੀ ਚਪੇੜ ਜੜ ਦਿੱਤੀ — "ਛਾੜ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਭੂਆ ਜੀ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢਦਿਆਂ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਕਿੱਥੇ ਧਿਆਨ ਆ ਤੇਰਾ, ਕੰਜਰਾ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਖੜ੍ਹੀ ਆਂ, ਤੂੰ ਉੱਧਰ ਕਿਹੜੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਐਂ? ਕਰ ਲੈ ਜੋ ਕਰਨਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲੈਣੇ ਆਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗਵਾਏ ਆਪਣਾ ਲੰੂਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੰਗ ਗਾਡ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਟਾਇਲਟ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ।ਟਾਇਲਟ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕੌਡੀ ਹੋਈ ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੋੜਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਰਮ-ਨਰਮ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।
ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ — "ਆਹ੍ਹਾਹ..."
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਸੱਜੀ ਲੱਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਟਾਇਲਟ ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੱਤ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਗਵਾਏ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲੂੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਤਬੜਤੋਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਇਸ ਇਕ ਲੱਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜੰਗਲੀ ਚੁਦਾਈ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਨਿਕਲਿਆ — "ਹਾਏ ਵੇ ਮਰਗੀ... ਪੁੱਤ, ਆਹ ਕਿਹੜਾ ਤਰੀਕਾ ਕੱਢ ਲਿਆ... ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ, ਹਾਏ ਮਾਂ!"ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਟਾਇਲਟ ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਖੜ੍ਹੀ ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਹੌਂਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਫਿਰ ਸਟਾਈਲ ਵੀ ਤਾਂ ਵੇਖੋ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ... ਜਦੋਂ ਚੀਜ਼ ਇੰਨੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਵਾਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਟਾਈਲ ਵੀ ਫਿਰ ਦੇਸੀ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੂੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੰਗ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਟਾਇਲਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਖਿਆ ਰਿਹਾ।ਭੂਆ ਜੀ ਟਾਇਲਟ ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਕਰਾਰੇ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਾਹੋ-ਸਾਹ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਨਹਾਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਲੰਬੇ-ਲੰਬੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਵੇ... ਹਾਏ ਮਰਗੀ... ਓਏ ਆਹ੍ਹਾਹ...!"
ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਾਹ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੌਂਕਦਿਆਂ ਹੋਏ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ:
"ਹੋਏ ਵੇ ਕੰਜਰਾ... ਕਦੇ ਉਹ ਵੀ ਵੇਲਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮੂਹਰੇ ਆਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂਹਰੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਨੋਂ ਵੀ ਸੰਗਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ... ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਲਾਜ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ... ਤੇ ਅੱਜ ਦੇਖ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੀ ਕਰਕੇ ਕੌਡੀ ਕਰੀ ਬੈਠਾ ਏਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੋਰ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਜ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸਵਾਦ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ... ਹੁਣ ਸੰਗਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਬੱਸ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੈ!"ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਸੱਤਵੇਂ ਆਸਮਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਇਸ ਕਾਮੁਕ ਬੋਲ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਓ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਸੱਜੀ ਲੱਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਟਕਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਲੂੰਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੰਗ ਅਤੇ ਗਰਮ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁਬਾਉਂਦਿਆਂ ਤਬੜਤੋਰ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਟਾਇਲਟ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ "ਛਪ-ਛਪ" ਅਤੇ "ਧੜ-ਧੜ" ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀਆਂ। ਹਰ ਕਰਾਰੇ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮਰਗੀ... ਹਾਂ ਪੁੱਤ... ਚੋਦ ਦੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ! ਆਹ੍ਹਾਹ... ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ... ਹਾਏ ਮਾਂ, ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ!"ਕਰਨ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅੰਤਿਮ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਤੇਜ਼ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਝੜ ਗਏ। ਕਰਨ ਦਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੰਗ ਚਿੱਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉੱਤਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕੁਝ ਪਲ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਹ ਲਏ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਜੱਫੀ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਟਿਕਾਣੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਫੇਰਦਿਆਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿਚਕਚਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਏ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ:
"ਪੁੱਤ... ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੁੱਛਾਂ? ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਟਾਇਲਟ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਸੀ... ਕੀ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵਾਂ? ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੌਂ ਜਾਣਗੇ... ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਰੱਜ ਕੇ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗੇ... ਬੋਲ, ਮੰਜ਼ੂਰ ਆ?"ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਏ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਇਸੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ! ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸੌਂਦਿਆਂ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖੂੰਗਾ, ਬੱਸ ਤੁਸੀਂ ਆਪੇ ਹੀ ਆ ਜਾਇਓ... ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਕੋਈ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ!"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰਿਆ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲੇ:
"ਚੱਲ ਠੀਕ ਆ ਫਿਰ... ਹੁਣ ਆਪਾਂ ਬਾਹਰ ਚੱਲੀਏ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਜਾਊ ਕਿ ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।"
ਪਰ ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਨੀਵਾਂ ਪੈ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ:
"ਪੁੱਤ... ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸੀ... ਜਿਹੜੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ ਹਾਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ?"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਕਰਨ ਦਾ ਇਹ ਜਵਾਬ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਰਾਹਤ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਗਲ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸੇ-ਖੇਡਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਸੱਚੀਂ ਪੁੱਤ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹੱਕ ਦੇਂਦਾ? ਬੱਸ ਇਹੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਮੈਂ... ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਲੁੱਚਾ-ਪੁੱਚਾ ਕਰ ਲਈਏ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਇਹ ਆਦਰ ਅਤੇ ਮਾਣ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਹੋਰ ਵੀ ਬਲੂਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭੂਆ ਹੋ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ... ਤੁਹਾਡਾ ਹਰ ਹੱਕ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਚੱਲੋ ਬਾਹਰ ਚੱਲੀਏ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਜਾਣਾ।"
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਜਿਹੀ ਰੌਣਕ ਲਿਆਂਦੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਕੇ ਟਾਇਲਟ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਵਾੜੇ ਵੱਲ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਪਸ਼ੂ ਅਜੇ ਵੀ ਹਲਕੇ-ਹਲਕੇ ਮੂੰਹ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਝੁਕਾ ਲਈ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਛੱਡ ਪੁੱਤ... ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਮੂਹਰੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ ਆ... ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਐਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਰੀ ਠੋਡੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਫੜ ਕੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਕੋਈ ਨੀ ਭੂਆ ਜੀ... ਇਹੀ ਸੰਗ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਹਿਣਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਿਓ ਨਾ!"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਠੀਕ ਕਰ ਲਏ ਸਨ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਲਾਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਦਮ ਪੁੱਟ ਕੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਮੁੜੇ ਹੀ ਸਨ ਕਿ ਕਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਅਚਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਅਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈ ਗਾਡ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੋਲਾਈ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗਿਆ। ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੌਂਕਦਿਆਂ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਮੋਢਾ ਮਾਰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਵੇ ਬੇਸ਼ਰਮਾ... ਹੁਣੇ ਤਾਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਨੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ! ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਆਂ ਛੱਡ... ਕੋਈ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਊ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਸੱਚੀਂ ਸੰਗ ਲੱਗਣ ਡਾਢੀ ਲੱਗ ਗਈ ਆ!"
ਪਰ ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਾ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਸੰਗਣ ਦਿਓ ਭੂਆ ਜੀ... ਇਹ ਗਹਿਣਾ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ!"ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਇੰਨਾ ਵਧ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸਲਵਾਰ ਉੱਤੋਂ ਹੀ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਚੁਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਲਣਾ ਅਤੇ ਪੁੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੇ ਘੁੱਟ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸੰਗ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈ ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟਦਿਆਂ ਸਾਹੋ-ਸਾਹ ਹੋ ਕੇ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਕਿਹਾ:
"ਬਾਊਂ... ਮੈਂ ਮਰਜਾਂ! ਵੇ ਲੁੱਚਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦਾ... ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੰਗ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ! ਬੱਸ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਲੁੱਚਪੁਣਾ ਹੀ ਸੁੱਝਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਈ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਲੁੱਚੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਜਿਹੀ ਹਾਸੀ ਆ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲ਼ੀ ਜਿਹੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਿਆਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਟਾਇਲਟ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਏ ਅਤੇ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਕਦਮ ਪੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਭੂਆ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵਿਹਲੇ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਕਰਨ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਪਿੱਛੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਭੂਆ ਜੀ ਇਕਦਮ ਘਬਰਾ ਗਏ ਅਤੇ ਬੋਲੇ:
"ਹਾਏ ਨੀ ਮੈਂ ਮਰਗੀ! ਕੌਣ ਐ... ਛੱਡ ਮੈਨੂੰ!"
ਪਰ ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਲੂਣ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਟਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਮਾਹੌਲ ਇਕਦਮ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕਰਨ ਦੀ ਪਕੜ ਇੰਨੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਹਰਖ ਹਵਾ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ-ਖੜ੍ਹੇ ਕਰਨ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।ਪਿੰਡ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਭੂਆ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜਕੜਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਗਵਾਏ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਤਾਣ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਹੋ-ਸਾਹ ਹੁੰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਵੇ ਕਰਨ... ਹਟ ਜਾ ਕਮਲਿਆ! ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਊ... ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏਂ ਤੂੰ!"
ਪਰ ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਾ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲੂੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੰਗ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਅਤੇ ਵਾੜੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਿੱਚਕਾਰ ਤਬੜਤੋਰ ਧੱਕਿਆਂ ਦਾ ਦੌਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਰਨ ਦੀ ਹਰ ਕਰਾਰੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ —
"ਆਹ੍ਹਾਹ... ਹਾਏ ਵੇ ਮਰਗੀ... ਹੌਲੀ ਮਾਰ... ਓਏ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਏਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇਸ ਜੰਗਲੀ ਚੁਦਾਈ ਨਾਲ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਅਤੇ ਹੌਂਕਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਦੀ ਰੰਗੀਨੀ ਇਸ ਦੇਸੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਅਤੇ ਘੂਰਦਿਆਂ ਹੋਏ ਕਿਹਾ:
"ਰਾਤ ਤੈਨੂੰ ਰੱਜ ਨੀ ਆਇਆ ਕੰਜਰਾ! ਹਾਲੇ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਤੂੰ ਫਿਰ ਮਗر ਆ ਗਿਆ ਏਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਰਾਤ ਵਾਲਾ ਸਵਾਦ ਹੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਲਾਡ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਰਲੇ-ਮਿਲੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਘਸੁੰਨ ਮਾਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਹੱਤ ਤੇਰੀ ਕੰਜਰਾ! ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਧਰਨਾ... ਹਰ ਵେਲੇ ਬੱਸ ਇਹੀ ਗੰਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਸੁੱਝਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ!"
ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਧੱਕਦਿਆਂਕਰਨ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱઢ ਕੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਪਿੱਛੇ ਭੂਆ ਜੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਕੌਡੀ ਹੋਈ ਹਾਲੇ ਵੀ ਸਾਹੋ-ਸਾਹ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਪੀਲੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਬੁੜਬੁੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ:
"ਕੰਜਰ... ਕੁੱਤਾ... ਹਰਾਮਜ਼ਾਦਾ... ਕਮੀਨਾ! ਹੁਣੇ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਚੁੱਤੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਕਿਹੜੀ ਆਫ਼ਤ ਆ ਗਈ ਜਿਹੜਾ ਅਚਾਨਕ ਭੱਜ ਗਿਆ!"
ਭੂਆ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੈਰ ਪਟਕਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਝਾੜਨ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਉਸ ਗਰਮਾ-ਗਰਮ ਚੁਦਾਈ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਬੁੜਬੁੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ— "ਕੰਜਰ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਆਪ ਖਿਸਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਬੇਜ਼ੁਬਾਨ ਡੰਗਰ ਕਿਹੜਾ ਭੁੱਖੇ ਮਰਦੇ ਆ!"
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢਦਿਆਂ ਤੂੜੀ ਵਾਲੀ ਟੋਕਰੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅੱਗੇ ਧੜਾਧੜ ਕੱਖ (ਤੂੜੀ ਅਤੇ ਪੱਠੇ) ਸੁੱਟਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਪੱਠੇ ਪਾਉਂਦੇ ਵਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੇ ਹੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ:
"ਸਾਲਾ, ਜਦੋਂ ਮਰਜ਼ੀ ਮੂਡ ਬਣਾ ਕੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ... ਅਜੇ ਤਾਂ ਚੁੱਤੜਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਠੰਢੀ ਹੋਈ!"ਭੂਆ ਜੀ ਡੰਗਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਟਾਇਲਟ ਵੱਲ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਭਿੜਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਅਚਾਨਕ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲਿਆ।
ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਚੀਖ ਨਿਕਲ ਗਈ —
"ਬਾਊਂ... ਊਈਂ! ਕੰਜਰ... ਕੌਣ ਵੇ? ਛੱਡ ਮੈਨੂੰ!"
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਜਦੋਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਚਮਕ ਲਈ ਮਾਰਦਾ ਮਾਰਦਾ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਪੀਲੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਦੇ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਗੁਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ:
"ਸਾੜਿਆ ਵੇ ਕੰਜਰਾ! ਤੂੰ ਬਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਨਾ? ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ! ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਜਾਨ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਸੀ!"ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਸਿਖ਼ਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਪੀਲੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਧੜਾਧੜ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਦੱਸ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਥੱਪੜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ — "ਛਾੜ... ਛਾੜ... ਛਾੜ!"
ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਥੱਪੜਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਹੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਭੂਆ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੌਂਕਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ:
"ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਜਾਣਿਆ! ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਨੰਗੀ ਕੌਡੀ ਕਰਕੇ ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਆਇਆ ਸੀ? ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਬੱਸ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣੀ ਆਂ, ਮੇਰੀ ਸੋਧਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ! ਉੱਥੇ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਭੱਜਣਾ ਪਿਆ... ਪਰ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਟਾਇਲਟ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਕੋਈ ਦੇਖਦਾ, ਹੁਣ ਕਸਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ!"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢਦਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਛੁਡਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸਖ਼ਤ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ:
"ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਾਰਤ! ਹੁਣ ਚੱਲ ਪੁੱਤ, ਨਿਕਲ ਇੱਥੋਂ... ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਡਰਾਮਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ!"
ਪਰ ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਮੰਨਣਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਹੁਣ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਕਸਰ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ!"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਘੂਰ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਸ਼ਰਮ ਕਰ, ਕੰਜਰਾ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਆਂ... ਕੋਈ ਬਾਹਰੋਂ ਆਈ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ! ਤੈਨੂੰ ਤਾਹਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਏਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਨ ਦਾ!"
ਪਰ ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਨਾ ਮਨਾਇਆ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਰਿਸ਼ਤਾ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਜ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ! ਹੁਣ ਤਾਂ ਬੱਸ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਵਾਦ ਲਵੋ।"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੋਢਾ ਮਰੋੜਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਰਲੇ-ਮਿਲੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਲੁੱਚਾਆਆ... ਬੜਾ ਕੰਜਰ ਆਂ ਤੂੰ! ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ ਤੈਂ!"
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਹਾਸੋ-ਹੀਣੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ੀਲੀ ਚਮਕ ਸਾਫ਼ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮੁਕਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਢਿੱਲਾ ਕਰਦਿਆਂ ਟਾਇਲਟ ਦੀ ਕੰਧ ਵੱਲ ਮੂਧੇ ਮੂੰਹ ਕੌਡੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਰੀ ਅਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈ ਗਾਡ ਕਰਨ ਵੱਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਾਹੋ-ਸਾਹ ਹੁੰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਲੈ ਫਿਰ ਆਜਾ ਕੰਜਰਾ... ਜੋ ਕਰਨਾ ਏਂ ਛੇਤੀ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਊ!"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕੰਧ ਵੱਲ ਕੌਡੀ ਹੋਦਿਆਂ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਨ ਅਚਾਨਕ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਇੱਧਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਭੂਆ ਜੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਨ ਕਿੱਧਰ ਧਿਆਨ ਲਾਈ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਪਰ ਕਰਾਰੀ ਜਿਹੀ ਚਪੇੜ ਜੜ ਦਿੱਤੀ — "ਛਾੜ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਭੂਆ ਜੀ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢਦਿਆਂ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਕਿੱਥੇ ਧਿਆਨ ਆ ਤੇਰਾ, ਕੰਜਰਾ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਖੜ੍ਹੀ ਆਂ, ਤੂੰ ਉੱਧਰ ਕਿਹੜੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਐਂ? ਕਰ ਲੈ ਜੋ ਕਰਨਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲੈਣੇ ਆਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਗਵਾਏ ਆਪਣਾ ਲੰੂਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੰਗ ਗਾਡ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਟਾਇਲਟ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ।ਟਾਇਲਟ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕੌਡੀ ਹੋਈ ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੋੜਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਰਮ-ਨਰਮ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।
ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ — "ਆਹ੍ਹਾਹ..."
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਸੱਜੀ ਲੱਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਟਾਇਲਟ ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੱਤ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਕਰਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਗਵਾਏ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਲੂੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਤਬੜਤੋਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਇਸ ਇਕ ਲੱਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜੰਗਲੀ ਚੁਦਾਈ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਨਿਕਲਿਆ — "ਹਾਏ ਵੇ ਮਰਗੀ... ਪੁੱਤ, ਆਹ ਕਿਹੜਾ ਤਰੀਕਾ ਕੱਢ ਲਿਆ... ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ, ਹਾਏ ਮਾਂ!"ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਟਾਇਲਟ ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਖੜ੍ਹੀ ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਹੌਂਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਫਿਰ ਸਟਾਈਲ ਵੀ ਤਾਂ ਵੇਖੋ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ... ਜਦੋਂ ਚੀਜ਼ ਇੰਨੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਵਾਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਟਾਈਲ ਵੀ ਫਿਰ ਦੇਸੀ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੂੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੰਗ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਟਾਇਲਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਗਰਮ-ਗਰਮ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਖਿਆ ਰਿਹਾ।ਭੂਆ ਜੀ ਟਾਇਲਟ ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਕਰਾਰੇ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਾਹੋ-ਸਾਹ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਨਹਾਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਲੰਬੇ-ਲੰਬੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਨਿਕਲਿਆ:
"ਹਾਏ ਵੇ... ਹਾਏ ਮਰਗੀ... ਓਏ ਆਹ੍ਹਾਹ...!"
ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਾਹ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੌਂਕਦਿਆਂ ਹੋਏ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ:
"ਹੋਏ ਵੇ ਕੰਜਰਾ... ਕਦੇ ਉਹ ਵੀ ਵੇਲਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮੂਹਰੇ ਆਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂਹਰੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਨੋਂ ਵੀ ਸੰਗਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ... ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਲਾਜ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ... ਤੇ ਅੱਜ ਦੇਖ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੀ ਕਰਕੇ ਕੌਡੀ ਕਰੀ ਬੈਠਾ ਏਂ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੋਰ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਜ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸਵਾਦ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ... ਹੁਣ ਸੰਗਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਬੱਸ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੈ!"ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਸੱਤਵੇਂ ਆਸਮਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਇਸ ਕਾਮੁਕ ਬੋਲ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਓ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਸੱਜੀ ਲੱਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਟਕਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਟੇ ਲੂੰਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੰਗ ਅਤੇ ਗਰਮ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁਬਾਉਂਦਿਆਂ ਤਬੜਤੋਰ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਟਾਇਲਟ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ "ਛਪ-ਛਪ" ਅਤੇ "ਧੜ-ਧੜ" ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀਆਂ। ਹਰ ਕਰਾਰੇ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ:
"ਹਾਏ ਵੇ ਮਰਗੀ... ਹਾਂ ਪੁੱਤ... ਚੋਦ ਦੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ! ਆਹ੍ਹਾਹ... ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ... ਹਾਏ ਮਾਂ, ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ!"ਕਰਨ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅੰਤਿਮ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਤੇਜ਼ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਝੜ ਗਏ। ਕਰਨ ਦਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੰਗ ਚਿੱਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉੱਤਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕੁਝ ਪਲ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਹ ਲਏ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਜੱਫੀ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਟਿਕਾਣੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਫੇਰਦਿਆਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿਚਕਚਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਏ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ:
"ਪੁੱਤ... ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੁੱਛਾਂ? ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਟਾਇਲਟ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਸੀ... ਕੀ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵਾਂ? ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੌਂ ਜਾਣਗੇ... ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਰੱਜ ਕੇ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗੇ... ਬੋਲ, ਮੰਜ਼ੂਰ ਆ?"ਕਰਨ ਨੇ ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਏ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਇਸੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ! ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸੌਂਦਿਆਂ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖੂੰਗਾ, ਬੱਸ ਤੁਸੀਂ ਆਪੇ ਹੀ ਆ ਜਾਇਓ... ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਕੋਈ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ!"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰਿਆ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲੇ:
"ਚੱਲ ਠੀਕ ਆ ਫਿਰ... ਹੁਣ ਆਪਾਂ ਬਾਹਰ ਚੱਲੀਏ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਜਾਊ ਕਿ ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।"
ਪਰ ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਨੀਵਾਂ ਪੈ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ:
"ਪੁੱਤ... ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸੀ... ਜਿਹੜੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ ਹਾਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ?"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਕਰਨ ਦਾ ਇਹ ਜਵਾਬ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਰਾਹਤ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਗਲ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸੇ-ਖੇਡਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਸੱਚੀਂ ਪੁੱਤ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹੱਕ ਦੇਂਦਾ? ਬੱਸ ਇਹੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਮੈਂ... ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਲੁੱਚਾ-ਪੁੱਚਾ ਕਰ ਲਈਏ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਇਹ ਆਦਰ ਅਤੇ ਮਾਣ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਹੋਰ ਵੀ ਬਲੂਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ!"
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਭੂਆ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭੂਆ ਹੋ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ... ਤੁਹਾਡਾ ਹਰ ਹੱਕ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਚੱਲੋ ਬਾਹਰ ਚੱਲੀਏ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਜਾਣਾ।"
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਜਿਹੀ ਰੌਣਕ ਲਿਆਂਦੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਕੇ ਟਾਇਲਟ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਵਾੜੇ ਵੱਲ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਪਸ਼ੂ ਅਜੇ ਵੀ ਹਲਕੇ-ਹਲਕੇ ਮੂੰਹ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਝੁਕਾ ਲਈ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਛੱਡ ਪੁੱਤ... ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਮੂਹਰੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ ਆ... ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਐਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ।"
ਕਰਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਰੀ ਠੋਡੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਫੜ ਕੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਕੋਈ ਨੀ ਭੂਆ ਜੀ... ਇਹੀ ਸੰਗ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਹਿਣਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਿਓ ਨਾ!"ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਠੀਕ ਕਰ ਲਏ ਸਨ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਲਾਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਦਮ ਪੁੱਟ ਕੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਮੁੜੇ ਹੀ ਸਨ ਕਿ ਕਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਅਚਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਅਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈ ਗਾਡ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੋਲਾਈ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗਿਆ। ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੌਂਕਦਿਆਂ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਮੋਢਾ ਮਾਰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ:
"ਵੇ ਬੇਸ਼ਰਮਾ... ਹੁਣੇ ਤਾਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਨੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ! ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਆਂ ਛੱਡ... ਕੋਈ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਊ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਸੱਚੀਂ ਸੰਗ ਲੱਗਣ ਡਾਢੀ ਲੱਗ ਗਈ ਆ!"
ਪਰ ਕਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਾ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
"ਸੰਗਣ ਦਿਓ ਭੂਆ ਜੀ... ਇਹ ਗਹਿਣਾ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ!"ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਇੰਨਾ ਵਧ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸਲਵਾਰ ਉੱਤੋਂ ਹੀ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਚੁਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਲਣਾ ਅਤੇ ਪੁੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੇ ਘੁੱਟ ਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸੰਗ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈ ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟਦਿਆਂ ਸਾਹੋ-ਸਾਹ ਹੋ ਕੇ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਕਿਹਾ:
"ਬਾਊਂ... ਮੈਂ ਮਰਜਾਂ! ਵੇ ਲੁੱਚਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦਾ... ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੰਗ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ! ਬੱਸ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਲੁੱਚਪੁਣਾ ਹੀ ਸੁੱਝਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਈ!"
ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਲੁੱਚੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਜਿਹੀ ਹਾਸੀ ਆ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲ਼ੀ ਜਿਹੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਿਆਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਟਾਇਲਟ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਏ ਅਤੇ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਕਦਮ ਪੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਹੋਵੇ।
Last edited:
