ਚੌਥਾ ਭਾਗ
(ਹਨੀ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨੀ)
ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਭਾਰ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਗਰਮ ਪੱਟਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼। ਉਸ ਦੇ ਪੱਟਾਂ ਦਾ ਪਿਛਲਾ ਪਾਸਾ ਯਾਨੀ ਉਸਦੀ ਗਾਂਡਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ’ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਹਲਕਾ ਸਪਰਸ਼ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ—ਗਰਮ, ਨਰਮ, ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਰਾਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਅਟਕ ਗਿਆ।
ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਟੇਬਲ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਖ਼ਤੀ। ਉਹ ਦੁਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਮੁੱਠ ਮਾਰੀ ਸੀ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਇੰਨਾ ਸਖ਼ਤ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ। ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਟੱਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ—ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਦਾ, ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਮਜ਼ਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸ਼ਰਮ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਭੁੱਖ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ—ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਮੰਮੀ ਨੇ ਫੋਨ ’ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਸੀ। ਪਿਓ ਦੀ ਦੁਕਾਨ, ਭੈਣ, ਭਰਾ… ਸਭ ਕੁਝ ਦੂਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਗਰਮ ਤੇਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੀ।
ਰੋਜ਼ੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ’ਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ—ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਅਨਾੜੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਛੋਹ ’ਤੇ ਹੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ।
ਉਸ ਨੇ ਤੇਲ ਲਿਆ। ਗਰਮ ਤੇਲ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ। ਮੋਢਿਆਂ ’ਤੇ ਦਬਾਅ। ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ। ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਘੁਮਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਛੋਹ ’ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੇਠਾਂ ਹੋਰ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਬਾਅ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੁਖ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਮਜ਼ਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ—ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ? ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਹਲਕਾ ਸਪਰਸ਼ ਹਰ ਵਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਲਦੀ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜੋਰ-ਜੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆਵੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਰਮ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਰੋਜ਼ੀ ਉੱਪਰੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਗਰਦਨ, ਮੋਢੇ, ਪਿੱਠ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਫਿਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਤੇਲ ਦੀ ਚਿਕਨਾਹਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫਿਸਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਸਖ਼ਤ ਦਬਾਅ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ ਸਪਰਸ਼। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਬਦੀਆਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਝਟਕਾ ਮਾਰਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਨਿਕਲੇ।
ਮੇਰਾ ਮਨ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ—“ਇਹ ਅਸਲ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ’ਤੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ… ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ… ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।” ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀ ਗਰਮੀ ਆ ਗਈ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ ਜਾਂ ਸ਼ਰਮ।
ਰੋਜ਼ੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਲੈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ—“ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਬਿਲਕੁਲ ਕੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਛੋਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਲਗਾਤਾਰ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਪਰੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ। ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦਾ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿਘਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਤੇਜਨਾ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ’ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੇਠਾਂ ਦੁਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੁਖ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਰ ਤੱਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠੀ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਹੋਰ ਦਬਣ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਹੋਰ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇ।
ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਲੇਟਿਆ ਰਿਹਾ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰੋਜ਼ੀ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ—ਉੱਪਰੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ, ਐਂਡ ਤੋਂ ਐਂਡ ਤੱਕ। ਹਰ ਇੰਚ। ਹਰ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ। ਹਰ ਸਪਰਸ਼।
ਮੈਂ ਉਸ ਪਲ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਬਾਹਰਲੀ ਦੁਨੀਆ—ਬੈਂਕ, ਪੀਜੀ, ਮੋਗਾ, ਪਰਿਵਾਰ—ਸਭ ਕੁਝ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਂ ਸੀ, ਉਹ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਸਨ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਪਲ ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਿਆ।
ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ ਹੱਥ ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ’ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਹਲਕਾ ਸਪਰਸ਼ ਹਰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੇਠਾਂ ਦੁਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਦੁਖ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਮੈਂ ਉਸ ਪਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
ਉਸ ਪਲ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਹੋਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਮੁੜਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਖ਼ਤ ਸੀ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੈੱਟ ਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇੰਨਾ ਦੁਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਰੋਜ਼ੀ ਉਸੇ ਪਲ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।
“ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ ਨਾ?” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਮਜ਼ਾ ਦੋਵੇਂ ਸਨ।
ਮੈਂ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਲਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। “ਨਹੀਂ… ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੇ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ…”
ਰੋਜ਼ੀ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਹੋਰ ਚੌੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਝਿਜਕ ਦੇ ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਕੱਛੀ ਵਿੱਚੋਂ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਗਰਮ ਹੱਥ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰੋ। ਰੋਜ਼ੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰੂਗੀ।”
ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਹੱਥ ਵਧਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। “ਨਹੀਂ ਯਾਰ… ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਮੇਰੀ ਮੰਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੜੇ ਸੰਸਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਨੇ।” ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਸੀ। ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਵੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ’ਤੇ ਕਾਬੂ ਗੁਆ ਬੈਠਾਂਗਾ।
ਰੋਜ਼ੀ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝਰੋਖੇ ਵੱਲ ਵੀ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਮਲਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਹਰ ਇਨਸਾਨ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਸਕਾਰ ਖਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਨਾਲੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?”
ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸੱਚਾਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਸ ਵਾਰ ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਕੱਛੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉਤਾਰ ਹੀ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਸਖ਼ਤ, ਧੜਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਰੋਜ਼ੀ ਖੁਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਢਿੱਡ ਤੱਕ। ਲੱਤਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਤੇਲ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ’ਤੇ ਫਿਰੇ, ਫਿਰ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ’ਤੇ, ਗਰਦਨ ’ਤੇ, ਛਾਤੀ ’ਤੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਮੰਮੀਆਂ ’ਤੇ ਆਈਆਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ, ਘੁਮਾਇਆ। ਫਿਰ ਢਿੱਡ ’ਤੇ। ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਸਿਮਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਤੇਜਨਾ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਫੜ ਲਿਆ।
“ਕਰਾਂ ਇਸ ਦੀ ਮਾਲਿਸ਼?” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੋਵੇਂ ਸਨ।
ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਜੀਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੁਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਤੇਲ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਰਮ ਸਨ, ਪਰ ਪਕੜ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਤੇਲ ਦੀ ਚਿਕਨਾਹਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫਿਸਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਉੱਪਰ ਜਾਣ ’ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਜਾਂਦਾ, ਹਰ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣ ’ਤੇ ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਹ ਭਰਦਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ’ਤੇ ਸੀ।
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਗਈ। ਕਦੇ ਉੱਪਰ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਘੁਮਾਉਂਦੀ, ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੋਰ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਸਾਂ ਫੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ…
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ।
ਪਹਿਲੀ ਛੋਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਰਮ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਗਰਮੀ। ਫਿਰ ਗਿੱਲਾਪਣ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਟ੍ਰੋਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਨਰਮ ਸੀ, ਤੇ ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ’ਤੇ ਰਗੜ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਸੀ ਲਈ।
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਟੇਬਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ’ਤੇ ਦਬਾ ਲਏ। ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਡੂੰਘਾ ਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਰੋਕਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਸਿਮਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਅੰਦਰ। ਹਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਲਾਰ ਮੇਰੀ ਨਸਾਂ ’ਤੇ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਲੈਂਦੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਦੀ ਨਰਮ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਨਰਮ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ’ਤੇ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ’ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ’ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤਸੱਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੱਟ ਨੂੰ।
ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਰੋਕਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਗਿੱਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਦਬਾ ਕੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਕਿ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਹੀ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਲ਼ਾਂ ਖਿਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਰ ਚੂਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰਗੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਿਮਟ ਲਿਆ।
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ, ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੀ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਲਾਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਅੰਦਰ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਸਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ’ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਉੱਖੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਤਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ—ਇਹ ਸੁਰਗ ਹੈ। ਹਰਜੀਤ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਸੁਰਗ ਹੈ।
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਰੋਕਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਲਾਲ, ਸਖ਼ਤ, ਧੜਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ’ਤੇ ਚੁੱਮਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ, ਤੇਜ਼ ਚੂਪੇ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਬਿਲਕੁਲ ਕਿਨਾਰੇ ’ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਨਾਲ ਛੂਹ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਰੋਕਿਆ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਲਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਧਾਰ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਰਫ਼ਤਾਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ, ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ, ਖਿਛੇ, ਫਿਰ ਚਿਪਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਲਗਾਤਾਰ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰੋਕੇ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਪੱਟ ਤਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਸਿਮਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਹੀਂ। ਰੋਜ਼ੀ ਵੀ ਸਮਝ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੁਣ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਚੂਸ, ਖਿੱਚ, ਚੂਸ, ਖਿੱਚ।
ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ—ਮੰਮੀ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ, ਪਿਓ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਬੈਂਕ, ਪੀਜੀ… ਸਭ ਕੁਝ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਸਨ। ਤੇ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਡੂੰਘਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਿਆ।
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਤਣ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਖੁੱਦ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਚੂਸਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲਿਆ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁੱਭ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ, ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰੀ ਜੋ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ।
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੱਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਚੋ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਿੱਲਾ, ਲਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਆਖਰੀ ਬੂੰਦ ਚੱਟ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।
ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਖੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ—ਇਹ ਸੀ ਸੁਰਗ। ਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਕਰੋ ਸਰ ਜੀ… ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਹੈ।”
ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਲੇਟਿਆ ਰਿਹਾ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਛੱਤ ਵੱਲ ਸਨ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਇੱਥੇ ਇਸ ਭਾਗ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
