ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਦੀਆਂ ਐਯਾਸ਼ੀਆਂ
ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ
ਡਿਸਕਲੇਮਰ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲਪਨਿਕ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਸਾਰੇ ਪਾਤਰ, ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ’ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿਅਕਤੀ, ਥਾਂ ਜਾਂ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਲਗ ਪਾਠਕਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ 18 ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਪੜ੍ਹੋ।
ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਬਾਰੇ
ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਭੂਮਿਕਾ (Intro Context):
ਕਿਓੰਕੇ ਕਹਾਣੀ ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੀ ਘੁੰਮੇਗੀ ਤਾਂ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਏ ਨਾ!
ਕਦੇ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਪੁੱਛਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਕੰਢੇ ’ਤੇ ਵਸਿਆ ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹਾ, ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਿੰਡ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਅੰਬਾਲੇ ਜਾਂ ਪਟਿਆਲੇ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਬੱਸ ਏਥੋਂ ਦੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਗੱਡੀ ਰੋਕ ਕੇ ਏਥੇ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਮਝਣਾ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਖੇਤ, ਕੱਚੀਆਂ-ਪੱਕੀਆਂ ਧੂੜ ਭਰੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਪੈਂਦਿਆਂ ਹੀ ਛਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੰਨਾਟਾ—ਬੱਸ ਇਹੀ ਪਛਾਣ ਸੀ ਏਸ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ।
ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਮੇਂ ਨੇ ਕਰਵਟ ਲਈ।
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਘਟਣ ਲੱਗੀ, ਮਕਾਨਾਂ ਦੇ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਖਰਚੇ ਅਸਮਾਨੀਂ ਚੜ੍ਹਨ ਲੱਗੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਦੀ ਖਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ’ਤੇ ਆ ਟਿਕੀਆਂ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਿਲਡਰ ਆਏ, ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਫਲੈਟ ਤੇ ਸੋਸਾਇਟੀਆਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਾਂ ਚ ਕਦੇ ਹਲ ਚੱਲਦੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਵੀ.ਆਈ.ਪੀ. ਰੋਡ ਵਰਗੀਆਂ ਰੌਣਕੀ ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਮਾਲ ਬਣ ਗਏ।
ਕੋਰਟ-ਕਚਹਿਰੀਆਂ, ਬੈਂਕਾਂ, ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹਨ-ਕਮਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਮੁੰਡੇ-ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਇੱਕ ਸਸਤਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਪਿੰਡ 24 ਘੰਟੇ ਭੱਜਦੇ-ਨੱਸਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਫਲਾਈਓਵਰ ਬਣੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਜਗੀਆਂ, ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਗੱਡੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਏਥੋਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਬਣ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਦਾ ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦਾ ਗੁਆਂਢੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਸਾਈ ਬੈਠਾ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਜਿਊਂਦੀਆਂ ਨੇ।
ਭੂਮਿਕਾ
ਹਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਸੀ। ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਾਲਜ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਨੰਬਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਘਰ ਵਾਲੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਰਕਾਰੀ ਬੈਂਕ ਦੀ ਭਰਤੀ ਲਈ ਫਾਰਮ ਭਰਿਆ ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਮੀਦ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਹਨੀ ਨੇ ਲਿਖਤੀ ਟੈਸਟ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਲੀਅਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਇੰਟਰਵਿਊ ਵੀ ਠੀਕ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਨਤੀਜਾ ਆਇਆ—ਉਸ ਦੀ ਚੋਣ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਪੋਸਟਿੰਗ ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਬਰਾਂਚ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਮਾਂ ਰਜਨੀ ਨੂੰ ਤਣਾਅ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, “ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਇੱਕੱਲਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹੂਗਾ? ਮੋਗਾ ਤੋਂ ਐਨੀ ਦੂਰ… ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ, ਕੱਪੜੇ, ਸਫਾਈ… ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਇਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ?” ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਸਾਫ਼ ਝਲਕਦੀ ਸੀ।
ਰਾਕੇਸ਼ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸਿਆਣਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਸੰਭਾਲ ਲਵੇਗਾ। ਨੌਕਰੀ ਸਰਕਾਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਤ ਪੈ ਜਾਵੇਗੀ।” ਸ਼ੀਨੂ ਤੇ ਜੋਨੀ ਵੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਜਨੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੀ ਦੀ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ।
ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਦੀਆਂ ਐਯਾਸ਼ੀਆਂ
ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ
ਹਨੀ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮੋਗਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੋਗਾ ਤੋਂ ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੂਰ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਹਨੀ ਨੇ ਬੈਂਕ ਦੀ ਬਰਾਂਚ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਪੀਜੀ ਰੱਖ ਲਈ ਸੀ। ਪੀਜੀ ਇੱਕ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਦੀ ਸੀ—ਸਫਾਈ, ਕੱਪੜੇ, ਬਰਤਨ ਤੇ ਰੋਟੀ-ਸਬਜ਼ੀ ਵੀ ਉਹੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਹਨੀ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬੈਂਕ ਤੇ ਪੀਜੀ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਰਹਿੰਦੀ।
ਪਰਿਵਾਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੀ। ਮਾਂ ਰਾਜਨੀ ਘਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਚਲਾਉਂਦੀ। ਪਿਓ ਰਾਕੇਸ਼ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਦੁਕਾਨ ’ਤੇ ਹੀ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋਨੀ, ਜੋ ਹਨੀ ਤੋਂ ਦੋ ਸਾਲ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਪਿਓ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁਕਾਨ ’ਤੇ ਹੀ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ। ਭੈਣ ਸ਼ੀਨੂ ਹਨੀ ਤੋਂ ਦੋ ਸਾਲ ਵੱਡੀ ਸੀ ਤੇ ਕਾਲਜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਬਨੀਆ ਪਰਿਵਾਰ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਕੋਈ ਰਿਵਾਜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਾਕੇਸ਼ ਨਾ ਖੁਦ ਪੀਂਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਲਾਉਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਧੁਨ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਹਨੀ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਸਰਕਾਰੀ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਸੀ ਤੇ ਪੋਸਟਿੰਗ ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਬਰਾਂਚ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਲੋਨ ਡਿਪਾਰਟਮੈਂਟ। ਨਵੀਂ-ਨਵੀਂ ਨੌਕਰੀ, ਅੱਜ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸਵੇਰੇ ਨੌਂ ਵਜੇ ਬੈਂਕ ਪਹੁੰਚਣਾ, ਸ਼ਾਮ ਪੰਜ ਵਜੇ ਛੁੱਟੀ। ਲੋਨ ਫਾਈਲਾਂ, ਬਿਲਡਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ, ਪ੍ਰਾਪਰਟੀ ਦੇ ਕਾਗਜ਼—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਵਾਸਤਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਬਿਲਡਰਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ਵਤ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲਾਈ ਸੀ। “ਸਰ ਜੀ, ਫਾਈਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੇ…” ਹਨੀ ਨੇ ਹਰ ਵਾਰ ਸਾਫ਼ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। “ਨਹੀਂ ਜੀ, ਰੂਲਜ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੋਣਾ। ਮੈਂ ਨਵੀਂ ਨੌਕਰੀ ’ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।”
ਪੀਜੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਦੀ ਸੀ। ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਸਵੇਰੇ ਚਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਦੇ ਜਾਂਦੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਤੇ ਘਰ ਸਾਫ਼ ਰੱਖਦੀ। ਹਨੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਫੋਨ ’ਤੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ। ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੋਗਾ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਰਾਜਨੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਸ਼ੀਨੂ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਤੇ ਜੋਨੀ ਦੁਕਾਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ। ਰਾਕੇਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ, “ਬੇਟਾ, ਸਿੱਧਾ ਰਹਿ। ਨੌਕਰੀ ਸਰਕਾਰੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਈਂ।”
ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਬੀਤ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਹਨੀ ਨੇ ਕਈ ਫਾਈਲਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਪਟਾਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਦੀ ਚਰਚਾ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਹਿਕਰਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਹਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਹੱਸਦੇ ਕਿ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਹਾਲੇ ਨਵਾਂ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਹਨੀ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ’ਤੇ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਉਸ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹਨੀ ਡਿਊਟੀ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ ਬੈਂਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਧੁੱਪ ਥੋੜ੍ਹੀ ਢਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਸੜਕਾਂ ’ਤੇ ਟਰੈਫਿਕ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੀਜੀ ਵੱਲ ਪੈਦਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਕਾਲੀ ਸਕਾਰਪੀਓ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਰੁਕੀ। ਖਿੜਕੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਲਾਈ। ਉਮਰ ਕਰੀਬ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ, ਚਿੱਟੀ ਕਮੀਜ਼, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੇਨ ਤੇ ਮੋਟੀ ਘੜੀ। “ਹਨੀ ਸਰ ਜੀ? ਸਿੰਘ ਬਿਲਡਰਜ਼ ਤੋਂ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਕ ਫਾਈਲ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸੀ।”
ਹਨੀ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫਾਈਲ ਆਈ ਸੀ—ਕਈ ਕਰੋੜ ਦਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ। ਉਸ ਨੇ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। “ਹਾਂ ਜੀ, ਬੋਲੋ।”
ਬਿਲਡਰ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। “ਆਓ ਜੀ, ਬੈਠੋ। ਇੱਥੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਚੱਲੋ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਨਾਲ ਚੱਲੋ। ਫਾਈਲ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੈ।” ਹਨੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝਿਜਕਿਆ। “ਮੈਂ ਪੀਜੀ ਜਾਣਾ ਸੀ…”
“ਬੱਸ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਅੱਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਲਈਏ। ਫਿਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।” ਬਿਲਡਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਰਮ ਤੇ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਹਨੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸਕਾਰਪੀਓ ਚੱਲ ਪਈ। ਐਸੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਿਲਡਰ ਨੇ ਕੋਈ ਸ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਕੱਢੀ, ਬੱਸ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। “ਸਾਡਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਜੇ ਫਾਈਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਫਾਇਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਈਮਾਨਦਾਰ ਹੋ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ, ਫਿਰ ਸੋਚਣਾ।” ਉਸ ਨੇ ਅਜੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸਾਫ਼ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਬੱਸ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਘੁਮਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਨੀ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗੱਡੀ ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਦੀਆਂ ਭੀੜ ਵਾਲੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਤੋਂ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ। ਹਨੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਲਝਣ ਸੀ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ। ਮੰਮੀ ਰਾਜਨੀ ਦਾ ਕਾਲ ਸੀ। ਹਨੀ ਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ।
“ਹਾਂ ਮੰਮੀ ।”
“ਬੇਟਾ, ਅੱਜ ਕਦੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਪੀਜੀ? ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ? ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਨੇ ਰੋਟੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਨਾ?”
ਹਨੀ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੰਮੀ , ਅੱਜ ਇੱਕ ਪਾਰਟੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕੰਮ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ। ਖਾਣਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਖਾ ਲਵਾਂਗਾ।”
ਰਾਜਨੀ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪੁੱਛਿਆ ਪਰ ਹਨੀ ਨੇ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਫੋਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਬਿਲਡਰ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਝ ਖਾਸ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਗੱਡੀ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਜਗਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ। ਹਨੀ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਹੀ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
