ਭਾਗ 8
ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਮੈਂ ਹਰਜੀਤ ਸਰ ਨੂੰ ਫੋਨ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫੋਨ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, “ਸਰ, ਸ਼ੁਕਰੀਆ। ਸਵੇਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਫਾਈਲ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰੋਸੈਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।”
ਹਰਜੀਤ ਸਰ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ, “ਹਨੀ ਸਾਬ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿਆਲ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਬਸ ਇੱਕ ਫੋਨ ਕਰ ਦੇਣਾ।”
ਮੈਂ ਵੀ ਹੱਸ ਪਿਆ। “ਠੀਕ ਹੈ ਸਰ, ਧੰਨਵਾਦ। ਫੇਰ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ।”
ਫੋਨ ਰੱਖ ਕੇ ਮੈਂ ਸਾਹ ਭਰਿਆ। ਕੰਮ ਠੀਕ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਾਲੀਪਣ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੋਜ਼ੀ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ—ਉਸਦੀ ਗਰਮ ਚੂਤ, ਉਸਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ, ਉਸਦੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪੈਸੇ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਨਾ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਅੱਜ ਫੋਨ ਲਾ ਲਵਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਧੰਦੇ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਖਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਾਲ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਗਰਮੀ ਸੀ, ਸੜਕਾਂ ’ਤੇ ਭੀੜ ਸੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਠੰਡਾ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਨਜ਼ਰ ਪੈ ਗਈ—ਰੋਜ਼ੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੋਜ਼ੀ ਆਮ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ—ਸਧਾਰਨ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ, ਚਿਹਰੇ ’ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਥੋੜੀ ਪਤਲੀ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਸਕਾਰਫ਼ ਸੀ।
ਮੈਂ ਥੋੜਾ ਸੋਚਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। “ਹੈਲੋ ਰੋਜ਼ੀ।”
ਰੋਜ਼ੀ ਮੁੜੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈਰਾਨੀ, ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। “ਸਰ… ਤੁਸੀਂ? ਇੱਥੇ?”
ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। “ਹਾਂ, ਕੁਝ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ?”
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਥਣ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। “ਇਹ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈ… ਸੋਨੀ। ਅਸੀਂ ਥੋੜਾ ਸ਼ਾਪਿੰਗ ਕਰਨ ਆਏ ਸੀ।”
ਸੋਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਸੋਨੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਹਨ… ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਤ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਯਾਦ ਹੈ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।”
ਸੋਨੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਰਮੀ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਸਰ… ਥੈਂਕ ਯੂ। ਮੇਰੀ ਦੀਦੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ… ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗਾਹਕ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ।”
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਹੁਣ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਉਹੀ ਭੈਣ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕੈਂਸਰ ਹੈ। ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਥੋੜਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਸੋਨੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਾਕਤ ਸੀ।
ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਰੋਜ਼ੀ… ਚੰਗੀ ਲੜਕੀ ਹੈ।”
ਰੋਜ਼ੀ ਥੋੜੀ ਸ਼ਰਮਾਈ। ਸੋਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਰ, ਅਸੀਂ ਘਰ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਦੀਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ।”
ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਲ ਸੋਚਿਆ, ਫਿਰ ਬੋਲ ਪਿਆ। “ਸੁਣੋ… ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਇਕੱਠੇ ਡਿਨਰ ਕਰ ਲਈਏ। ਮੇਰੀ ਟਰੀਟ। ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ’ਤੇ।”
ਸੋਨੀ ਝਟ ਬੋਲੀ, “ਦੀਦੀ… ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਦਾ ਮਨਾ ਹੈ। ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਥੱਕਣਾ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ… ਲੋਕ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।”
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਸੀ। “ਸੋਨੀ… ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੈਂ। ਥੋੜਾ ਬਾਹਰ ਘੁੰਮ ਲੈ। ਮੈਂ ਨਾਲ ਹਾਂ। ਅਤੇ… ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਵੀ ਥੋੜਾ ਟਾਈਮ ਸਪੈਂਡ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।”
ਸੋਨੀ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ… ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਕੋਈ ਐਸੀ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਭੀੜ ਘੱਟ ਹੋਵੇ।”
ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। “ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਂਤ, ਸਾਫ਼, ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਵੀ ਵਧੀਆ।”
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੰਨਵਾਦ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਟੈਕਸੀ ਰੋਕੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਰੋਜ਼ੀ ਅਤੇ ਸੋਨੀ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਮੈਂ ਅੱਗੇ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਸੋਨੀ ਥੋੜੀ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਰੋਜ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੋਲ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪਰ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਹਲਕੀ ਲਾਈਟਿੰਗ, ਲੱਕੜੀ ਦੀਆਂ ਮੇਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਾਲੀ ਮੇਜ਼ ’ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਵੇਟਰ ਆਇਆ, ਮੈਨੂ ਲੈ ਗਿਆ। ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਸੋਨੀ ਲਈ ਹਲਕਾ ਖਾਣਾ ਆਰਡਰ ਕੀਤਾ—ਸੂਪ, ਥੋੜਾ ਰਾਈਸ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀ। ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਮ ਖਾਣਾ।
ਜਦੋਂ ਖਾਣਾ ਆਇਆ ਤਾਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸੋਨੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ, “ਸਰ… ਮੈਨੂੰ ਲਗਭਗ ਦੋ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਉਮੀਦ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ… ਡਾਕਟਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਲਾਜ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਦੀਦੀ… ਦੀਦੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਦਾ ਖਰਚ, ਮੇਰੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ… ਸਭ।”
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦਾ ਹੱਥ ਦਬਾਇਆ। “ਬਸ ਕਰ ਸੋਨੀ। ਅੱਜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾ। ਸਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਝ ਨਾ ਗੱਲਾਂ ਕਰ।”
ਮੈਂ ਰੋਜ਼ੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਥਕਾਵਟ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਾਕਤ। ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਧੰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਸਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਲਈ, ਘਰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਸੋਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਹਾਰੋ। ਅਤੇ ਰੋਜ਼ੀ… ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖ। ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੀ।”
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਿੱਜ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। “ਸਰ… ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਹੋ। ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ… ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਫੇਰ ਆਓਗੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਮੈਂ ਵੀ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਵਧਾਈਏ।”
ਮੈਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। “ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ… ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ।”
ਸੋਨੀ ਨੇ ਗੱਲ ਬਦਲਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, “ਸਰ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ?”
ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ। ਗੱਲਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ-ਖਾਂਦੇ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ। ਸੋਨੀ ਥੋੜੀ ਹੱਸਣ ਲੱਗੀ, ਰੋਜ਼ੀ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਆਮ ਲੋਕ ਹਾਂ—ਕੋਈ ਧੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਖਾਣਾ।
ਖਾਣਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਬਿੱਲ ਮੰਗਵਾ ਲਿਆ। ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਾ ਮੰਨਿਆ। “ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਟਰੀਟ ਹੈ। ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।”
ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ ਸੋਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਰ… ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ। ਧੰਨਵਾਦ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ-ਬੈਠੇ ਬੋਰੀਅਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।”
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਥੋੜਾ ਛੂਹਿਆ। “ਸਰ… ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਮੁੱਚ ਚੰਗੇ ਹੋ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ… ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ।”
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਤ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, “ਰੋਜ਼ੀ… ਜਦੋਂ ਵੀ ਚਾਹੋ, ਫੋਨ ਕਰ ਦੇਣਾ। ਮੈਂ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਨਾ ਸਿਰਫ਼… ਉਸ ਗੱਲ ਲਈ। ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ।”
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗਿੱਲਾ ਸੀ। “ਠੀਕ ਹੈ ਸਰ। ਮੈਂ… ਮੈਂ ਯਾਦ ਰੱਖਾਂਗੀ।”
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਟੈਕਸੀ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਦ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਪੀਜੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਰੋਜ਼ੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਲੜਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਤ ਚਾਰ ਵਾਰ ਚੁਦਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਭੈਣ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਬਿਮਾਰ ਭੈਣ ਲਈ ਰੋਜ਼ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੇਚਦੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਅੱਜ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਪੀਜੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੈਂ ਬੈੱਡ ’ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਤਾਂ ਰੋਜ਼ੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ—ਨਾ ਉਸ ਰਾਤ ਵਾਲਾ ਗਰਮ ਚਿਹਰਾ, ਸਗੋਂ ਅੱਜ ਵਾਲਾ… ਥੱਕਿਆ, ਪਰ ਮਜਬੂਰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ—ਅਗਲੀ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ… ਥੋੜਾ ਦਿਲ ਵੀ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਮੋੜ ’ਤੇ ਆ ਗਈ।
