ਭਾਗ – 48
ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਪਰ ਬਲਜੀਤ ਨੇ ਅੱਜ ਕੁਝ ਵੀ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪੀਜ਼ਾ ਮੰਗਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਖਾਂਦੇ। ਬਲਜੀਤ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਹਜੇ ਵੀ ਝਿਝਕ ਸੀ ਪਰ ਜੋਤ ਲਈ ਹੁਣ ਇਹ ਕਾਫੀ ਸਹਿਜ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਤਾਂ ਜੋਤ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਹੈਰੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁਦ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਦੂਸਰਾ ਉਸਨੇ ਕੋਮਲ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮ ਹੋ ਫੁੱਦੀ ਮਸਲਦੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਜ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰੀ ਨਾਲ ਰੰਗੇ-ਹੱਥੀ ਫੜ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਬਲਜੀਤ ਲਈ ਹਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਸਬਰ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਉਹ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਪੀਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਫੜ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਚੁੰਮਾ-ਚਾਟੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਲਜੀਤ ਖਿਲਾਰਾ ਸਮੇਟਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲੌਬੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋਤ ਉਹ ਜੋਤ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਾਵੇਗੀ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਇਹ ਸੋਚ ਥੋੜੀ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਜੋਤ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਹਿਜ ਵਰਤਾਵ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਓਧਰ ਜੋਤ ਦੀ ਅੱਗ ਇੰਨੀ ਵਧ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਬਸ ਲੰਨ ਤੱਕ ਹੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਤੇ ਚੜ ਟੱਪਣ ਲੱਗੀ। ਜੋਤ ਦੀਆਂ ਕਾਮੁਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਬਲਜੀਤ ਦੇ ਕੰਨੀ ਪੈਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸੀ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰਿਸਦਾ ਗਾੜਾ ਪਾਣੀ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਸੋਚ ਦੇ ਪਰਦੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਤੇ ਹਵਸ ਹਾਵੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਬਲਜੀਤ ਦੇ ਕਦਮ ਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਹੋ ਤੁਰੇ ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਇਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਨਾ ਰੁਕ ਸਿੱਧਾ ਬਿਸਤਰ ਕੋਲ ਜਾ ਪੁੱਜੇ। ਬਲਜੀਤ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਆਪਾ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਖੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਵਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਨੰਗੀ ਹੋ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਚੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੈਰੀ ਸਿੱਧਾ ਲੇਟਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜੋਤ ਉਸ ਉੱਪਰ ਚੜ ਕੇ ਟੱਪ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਹੈਰੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਜੋਤ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅੱਖਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ। ਇਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਹਵਸ ਸੱਤਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ। ਜੋਤ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਤੇ ਟੱਪਣ ਲਗਦੀ ਤੇ ਹੈਰੀ ਵੀ ਪੂਰੇ ਸਵਾਦ ਨਾਲ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਣ ਲਗਦਾ, ਬਲਜੀਤ ਤੇ ਜੋਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਹੁਣ ਘਟਣ ਲਗਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ। ਜੋਤ ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰ ਪਾਉਂਦੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ। ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਜਿਹੀ ਕਿੱਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋਤ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਤੋਂ ਉਤਰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, ਮੰਮਾ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਰੀ। ਜੋਤ ਇਕ ਪਾਸੇ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਹੁਣ ਬਲਜੀਤ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਤੇ ਚੜ ਜਾਂਦੀ। ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਲਜੀਤ ਹੈਰੀ ਦੇ ਉਪਰ ਝੁਕ ਕੇ ਕਿਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਲੰਨ ਉਪਰ ਟੱਪਦੀ ਤੇ ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਜਾਂਦੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ਹੈਰੀ ਬਲਜੀਤ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕੁ ਤਾਂ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸੀ ਬਲਜੀਤ ਦਾ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰ, ਤੇ ਹੈਰੀ ਕਰਦਾ ਵੀ ਬਿਲਕੁਕ ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਹੈ। ਬਲਜੀਤ ਬੈੱਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਘੋੜੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹੈਰੀ ਉਸ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਲਗਦਾ ਹੈ। 10-15 ਮਿੰਟ ਦੀ ਜਬਰਦਸਤ ਠੁਕਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵੀ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਲਗਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹੈਰੀ ਦਾ ਵੀ ਕੰਮ ਹੋਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ 8-10 ਘੱਸੇ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਾਲ ਬਲਜੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਦੋਵੇਂ ਮਾਂ-ਧੀ ਬਦਲ-ਬਦਲ ਕੇ ਹੈਰੀ ਦੇ ਲੰਨ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੀਆਂ ਤੇ ਸਵੇਰੇ 4 ਵਜੇ ਜਾ ਕੇ ਕਿਤੇ ਤਿੰਨੇ ਸੌਂਦੇ।
ਬਾਕੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ।
ਧੰਨਵਾਦ ਜੀ।
