ਮੈਂ ਕਮਲ ਹਾਂ। ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਇੱਕ ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀ-ਵੈਡਿੰਗ ਸ਼ੂਟ ਸੀ। ਕਪਲ ਸੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਨਵਜੋਤ।
ਨਵਜੋਤ ਮੋਟੀ ਸੀ। ਗੋਰੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਭਰਵੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਭਰਿਆ ਪੇਟ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਟਾਈਟ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਤਾਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਵੱਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਫੋਨ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਖ਼ਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਬੋਲਿਆ, “ਕਮਲ ਭਾਈ, ਮੈਨੂੰ ਘੰਟਾ-ਡੇਢ ਲੱਗ ਜਾਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਸੋਲੋ ਖਿੱਚ ਲਓ।” ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਸੀ।
ਮੈਂ ਕੈਮਰਾ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। “ਇੱਧਰ ਆ, ਇਸ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ।”
ਉਹ ਆਈ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਾਹ ਰੋਕਿਆ।
“ਤੁਸੀਂ… ਥੋੜ੍ਹਾ ਨੇੜੇ ਹੋ,” ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਆਖਿਆ।
ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। “ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ ਨਵਜੋਤ। ਇਹ ਛਾਤੀਆਂ, ਇਹ ਕੁਲ੍ਹਾਂ… ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।”
ਉਸਨੇ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਿਆ। “ਉਹ… ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ। ਕਦੇ ਛੂਹਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।”
ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। “ਤੇ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?”
ਉਸਨੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੱਟੇ। ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। “ਮੈਂ… ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਂਝ ਕਰੇ ਜਿਵੇਂ… ਜਿਵੇਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਨਾ ਜਿਵੇਂ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।”
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਠੋਡੀ ਫੜੀ। “ਦੱਸ ਸਾਫ਼। ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?”
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। “ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਣ… ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਬੁੰਦ ਦੋਵੇਂ ਭਰੀਆਂ ਜਾਣ… ਮੈਂ… ਮੈਂ ਗੰਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।”
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੂੰਹ ਲਿਆ। “ਤਾਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਹੋਟਲ ਆ ਜਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦੇ ਸਿਰ ਦਰਦ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਮੈਂ ਦੇਖ ਲਵਾਂਗਾ।”
ਉਸਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।
ਰਾਤ ਨੂੰ 11 ਵਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੋਟਲ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਸਾਧਾਰਨ ਰੰਗ ਦੀ ਸਲਵਾਰ-ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੇਕਅੱਪ ਹਲਕਾ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ। “ਪਰ ਆ ਗਈ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਭੱਜਣ ਦਾ ਟਾਈਮ ਖਤਮ।”
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਉੱਤੇ, ਦੂਜਾ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ। ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਮਸਲਣ ਲੱਗਾ। ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਨਰਮ ਤੇ ਗਰਮ ਸਨ।
“ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਹੈਂ ਅੱਜ ਰਾਤ?”
ਉਸਨੇ ਨੀਚੀ ਨਜ਼ਰ ਕੀਤੀ। “ਮੈਂ… ਮੈਂ ਇੱਕ ਰੰਡੀ ਹਾਂ… ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੰਗੇਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ।”
“ਹੋਰ ਬੋਲ।” ਮੈਂ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ। ਜਦੋਂ ਤੀਜਾ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਹੱਥ ਅੰਦਰ ਪਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਮਸਲਿਆ।
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਬੁੰਦ ਦੋਵੇਂ ਚੋਦੋ… ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੋ… ਮੈਨੂੰ ਗਾਲੀਆਂ ਦਿਓ…”
ਮੈਂ ਬਾਕੀ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਮੀਜ਼ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਵੱਡੀਆਂ, ਭਾਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਸਲੀਆਂ। ਨਿਪਲ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਬਾਇਆ।
“ਇਹ ਛਾਤੀਆਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਹਨ। ਬੋਲ।”
“ਹਾਂ… ਇਹ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਹਨ… ਮਸਲੋ… ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਸਲੋ…”
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਏ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੂਸੀ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਈ। ਉਹ ਚੀਖ ਪਈ।
“ਸਲਵਾਰ ਲਾਹ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ।”
ਉਸਨੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਨਾੜ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰੀ। ਫਿਰ ਪੈਂਟੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਸੀ। ਮੋਟੀ ਗੋਰੀ ਜਿਸਮ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਭਰਿਆ ਪੇਟ, ਭਰਵੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਪਾਤਲੇ ਵਾਲ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭੂੰਇਆਂ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਮੋਟਾ, ਸਖ਼ਤ, ਨਾੜੀਆਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
“ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ। ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਚੂਸਣ ਲਈ ਹੈ।”
ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮੈਂ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਗਰਮ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਸਿਰ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।
“ਚੂਸ ਰੰਡੀ… ਡੂੰਘਾ ਚੂਸ… ਗਲੇ ਤੱਕ ਲੈ…”
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ, ਲਾਰ ਠੋਡੀ ਤੋਂ ਟਪਕਣ ਲੱਗੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਧੱਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਘੁੱਟਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ ਪਰ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢਿਆ।
“ਇਹ ਲੈ… ਇਸੇ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈਂ ਤੂੰ। ਲੁੰਨ ਚੂਸਣ ਲਈ।”
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਕਈ ਮਿੰਟ ਵਰਤਿਆ। ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਲਾਲ ਸੀ, ਲਾਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ।
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। “ਚਾਰ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਆ। ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਝੁਕ।”
ਉਹ ਝੁਕ ਗਈ। ਵੱਡੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਉੱਪਰ, ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਬੁੰਦ ਦੋਵੇਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ। ਛੱਪ!
“ਆਹਹ!”
ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ। ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ। ਉਸਦੀ ਗੋਰੀ ਚਮੜੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ।
“ਗਿਣ ਕੁੱਤੀ। ਗਿਣ।”
“ਇੱਕ… ਦੋ… ਤਿੰਨ… ਚਾਰ…” ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਣਦੀ ਰਹੀ।
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਘੁਸੇੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਚੀਖ ਪਈ।
“ਆਹਹਹ… ਬਹੁਤ ਮੋਟਾ…”
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਭਾਰੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਥਰਥਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
“ਬੋਲ, ਕਿਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੈ?”
“ਤੁਹਾਡੀ… ਕਮਲ ਦੀ ਫੁੱਦੀ… ਆਹਹ…”
“ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨਹੀਂ?”
“ਨਹੀਂ… ਨਹੀਂ… ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ… ਚੋਦੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ…”
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਮਸਲਦਿਆਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤੇ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਬੁੰਦ ਉੱਤੇ ਥੁੱਕ ਲਾਈ ਤੇ ਉਂਗਲ ਘੁਸੇੜੀ।
“ਹੁਣ ਇੱਥੇ। ਤੂੰ ਖੁਦ ਕਿਹਾ ਸੀ ਬੁੰਦ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।”
ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਦਬਾਇਆ। “ਕਰੋ… ਪਰ… ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲੀ…”
ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਲੁੰਨ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸਦੀ ਟਾਈਟ ਬੁੰਦ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਚੀਖ ਪਈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਘੁਸਿਆ।
“ਆਹਹਹ… ਦਰਦ… ਕਮਲ… ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ…”
“ਸਹਾਰ। ਰੰਡੀਆਂ ਸਹਾਰਦੀਆਂ ਹਨ।” ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ ਤੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਉਸਦੀ ਬੁੰਦ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਘੁਸੇੜੀਆਂ।
“ਰੋ… ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋ… ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਕੁੱਤੀ।”
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਬੁੰਦ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੋਦਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ।
“ਕਮਲ… ਮੈਂ… ਮੈਂ ਆ… ਆ ਰਹੀ… ਆਹਹਹਹ!”
ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਬੁੰਦ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦਬਾਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਬੁੰਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਸਦੀ ਬੁੰਦ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਚਿੱਟਾ ਵੀਰਜ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ ਪਈ ਸੀ, ਸਾਹ ਭਾਰੀ, ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਲਾਲ, ਵਾਲ ਖਿੱਲਰੇ, ਅੱਖਾਂ ਭਰੀਆਂ।
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਿੱਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। “ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਆਰਾਮ ਕਰ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਫਿਰ ਭਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਫੁੱਦੀ। ਫਿਰ ਬੁੰਦ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੂੰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਰੰਡੀ ਹੈਂ।”
ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ… ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੰਡੀ ਹਾਂ… ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਮਰਜ਼ੀ… ਵਰਤੋ ਮੈਨੂੰ…”
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਲਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ।
“ਚੰਗੀ ਗੱਲ। ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਕਰ ਕੇ ਲੇਟ।”
ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਫਿਰ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ। ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਨੰਗੀ ਲੇਟੀ ਸੀ।
“ਉੱਠ। ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।”
ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚਿਹਰੇ ਭੂੰਇਆਂ ਕਰਕੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡੂੰਘਾ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਦਿਆਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
“ਬੋਲ ਰੰਡੀ… ਤੂੰ ਕੀ ਹੈਂ?”
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੰਡੀ ਹਾਂ… ਆਹਹ… ਚੋਦੋ… ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ…”
ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਸਲਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਆਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਧੱਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਨੇ ਖੰਘਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਸਭ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਸਨ। ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਬੋਲਿਆ, “ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲਣਾ। ਤੂੰ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਆਮ ਵਾਂਗ ਰਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੁਲਾਵਾਂ… ਤੂੰ ਆਉਣੀ ਐ।”
ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। “ਹਾਂ… ਮੈਂ ਆਵਾਂਗੀ।”
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਲਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ।
“ਚੰਗੀ ਗੱਲ। ਹੁਣ ਉੱਠ ਕੇ ਨਹਾ ਲੈ। ਘਰ ਜਾ।”
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਠੀ, ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਵੀ ਉਹੀ ਗਿੱਲੀ ਲਾਲਸਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਅੱਜ ਰਾਤ ਉਹ ਮੇਰੀ ਰੰਡੀ ਬਣੀ ਸੀ।
ਅਗਲੀ ਵਾਰ… ਉਹ ਗੁਲਾਮ ਬਣੇਗੀ।
ਨਵਜੋਤ ਮੋਟੀ ਸੀ। ਗੋਰੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਭਰਵੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਭਰਿਆ ਪੇਟ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਟਾਈਟ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਤਾਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਵੱਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਫੋਨ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਖ਼ਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਬੋਲਿਆ, “ਕਮਲ ਭਾਈ, ਮੈਨੂੰ ਘੰਟਾ-ਡੇਢ ਲੱਗ ਜਾਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਸੋਲੋ ਖਿੱਚ ਲਓ।” ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਸੀ।
ਮੈਂ ਕੈਮਰਾ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। “ਇੱਧਰ ਆ, ਇਸ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ।”
ਉਹ ਆਈ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਾਹ ਰੋਕਿਆ।
“ਤੁਸੀਂ… ਥੋੜ੍ਹਾ ਨੇੜੇ ਹੋ,” ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਆਖਿਆ।
ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। “ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ ਨਵਜੋਤ। ਇਹ ਛਾਤੀਆਂ, ਇਹ ਕੁਲ੍ਹਾਂ… ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।”
ਉਸਨੇ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਿਆ। “ਉਹ… ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ। ਕਦੇ ਛੂਹਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।”
ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। “ਤੇ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?”
ਉਸਨੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੱਟੇ। ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। “ਮੈਂ… ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਂਝ ਕਰੇ ਜਿਵੇਂ… ਜਿਵੇਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਨਾ ਜਿਵੇਂ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।”
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਠੋਡੀ ਫੜੀ। “ਦੱਸ ਸਾਫ਼। ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?”
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। “ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਣ… ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਬੁੰਦ ਦੋਵੇਂ ਭਰੀਆਂ ਜਾਣ… ਮੈਂ… ਮੈਂ ਗੰਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।”
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੂੰਹ ਲਿਆ। “ਤਾਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਹੋਟਲ ਆ ਜਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦੇ ਸਿਰ ਦਰਦ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਮੈਂ ਦੇਖ ਲਵਾਂਗਾ।”
ਉਸਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।
ਰਾਤ ਨੂੰ 11 ਵਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੋਟਲ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਸਾਧਾਰਨ ਰੰਗ ਦੀ ਸਲਵਾਰ-ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੇਕਅੱਪ ਹਲਕਾ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ। “ਪਰ ਆ ਗਈ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਭੱਜਣ ਦਾ ਟਾਈਮ ਖਤਮ।”
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਉੱਤੇ, ਦੂਜਾ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ। ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਮਸਲਣ ਲੱਗਾ। ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਨਰਮ ਤੇ ਗਰਮ ਸਨ।
“ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਹੈਂ ਅੱਜ ਰਾਤ?”
ਉਸਨੇ ਨੀਚੀ ਨਜ਼ਰ ਕੀਤੀ। “ਮੈਂ… ਮੈਂ ਇੱਕ ਰੰਡੀ ਹਾਂ… ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੰਗੇਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ।”
“ਹੋਰ ਬੋਲ।” ਮੈਂ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ। ਜਦੋਂ ਤੀਜਾ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਹੱਥ ਅੰਦਰ ਪਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਮਸਲਿਆ।
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਬੁੰਦ ਦੋਵੇਂ ਚੋਦੋ… ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੋ… ਮੈਨੂੰ ਗਾਲੀਆਂ ਦਿਓ…”
ਮੈਂ ਬਾਕੀ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਮੀਜ਼ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਵੱਡੀਆਂ, ਭਾਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਸਲੀਆਂ। ਨਿਪਲ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਬਾਇਆ।
“ਇਹ ਛਾਤੀਆਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਹਨ। ਬੋਲ।”
“ਹਾਂ… ਇਹ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਹਨ… ਮਸਲੋ… ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਸਲੋ…”
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਏ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੂਸੀ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਈ। ਉਹ ਚੀਖ ਪਈ।
“ਸਲਵਾਰ ਲਾਹ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ।”
ਉਸਨੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਨਾੜ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰੀ। ਫਿਰ ਪੈਂਟੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਸੀ। ਮੋਟੀ ਗੋਰੀ ਜਿਸਮ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਭਰਿਆ ਪੇਟ, ਭਰਵੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਪਾਤਲੇ ਵਾਲ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭੂੰਇਆਂ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਮੋਟਾ, ਸਖ਼ਤ, ਨਾੜੀਆਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
“ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ। ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਚੂਸਣ ਲਈ ਹੈ।”
ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮੈਂ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਗਰਮ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਸਿਰ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।
“ਚੂਸ ਰੰਡੀ… ਡੂੰਘਾ ਚੂਸ… ਗਲੇ ਤੱਕ ਲੈ…”
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ, ਲਾਰ ਠੋਡੀ ਤੋਂ ਟਪਕਣ ਲੱਗੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਧੱਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਘੁੱਟਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ ਪਰ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢਿਆ।
“ਇਹ ਲੈ… ਇਸੇ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈਂ ਤੂੰ। ਲੁੰਨ ਚੂਸਣ ਲਈ।”
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਕਈ ਮਿੰਟ ਵਰਤਿਆ। ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਲਾਲ ਸੀ, ਲਾਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ।
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। “ਚਾਰ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਆ। ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਝੁਕ।”
ਉਹ ਝੁਕ ਗਈ। ਵੱਡੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਉੱਪਰ, ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਬੁੰਦ ਦੋਵੇਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ। ਛੱਪ!
“ਆਹਹ!”
ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ। ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ। ਉਸਦੀ ਗੋਰੀ ਚਮੜੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ।
“ਗਿਣ ਕੁੱਤੀ। ਗਿਣ।”
“ਇੱਕ… ਦੋ… ਤਿੰਨ… ਚਾਰ…” ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਣਦੀ ਰਹੀ।
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਘੁਸੇੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਚੀਖ ਪਈ।
“ਆਹਹਹ… ਬਹੁਤ ਮੋਟਾ…”
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਭਾਰੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਥਰਥਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
“ਬੋਲ, ਕਿਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੈ?”
“ਤੁਹਾਡੀ… ਕਮਲ ਦੀ ਫੁੱਦੀ… ਆਹਹ…”
“ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨਹੀਂ?”
“ਨਹੀਂ… ਨਹੀਂ… ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ… ਚੋਦੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ…”
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਮਸਲਦਿਆਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤੇ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਬੁੰਦ ਉੱਤੇ ਥੁੱਕ ਲਾਈ ਤੇ ਉਂਗਲ ਘੁਸੇੜੀ।
“ਹੁਣ ਇੱਥੇ। ਤੂੰ ਖੁਦ ਕਿਹਾ ਸੀ ਬੁੰਦ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।”
ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਦਬਾਇਆ। “ਕਰੋ… ਪਰ… ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲੀ…”
ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਲੁੰਨ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸਦੀ ਟਾਈਟ ਬੁੰਦ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਚੀਖ ਪਈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਘੁਸਿਆ।
“ਆਹਹਹ… ਦਰਦ… ਕਮਲ… ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ…”
“ਸਹਾਰ। ਰੰਡੀਆਂ ਸਹਾਰਦੀਆਂ ਹਨ।” ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ ਤੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਉਸਦੀ ਬੁੰਦ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਘੁਸੇੜੀਆਂ।
“ਰੋ… ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋ… ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਕੁੱਤੀ।”
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਬੁੰਦ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੋਦਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ।
“ਕਮਲ… ਮੈਂ… ਮੈਂ ਆ… ਆ ਰਹੀ… ਆਹਹਹਹ!”
ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਬੁੰਦ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦਬਾਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਬੁੰਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਸਦੀ ਬੁੰਦ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਚਿੱਟਾ ਵੀਰਜ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ ਪਈ ਸੀ, ਸਾਹ ਭਾਰੀ, ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਲਾਲ, ਵਾਲ ਖਿੱਲਰੇ, ਅੱਖਾਂ ਭਰੀਆਂ।
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਿੱਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। “ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਆਰਾਮ ਕਰ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਫਿਰ ਭਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਫੁੱਦੀ। ਫਿਰ ਬੁੰਦ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੂੰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਰੰਡੀ ਹੈਂ।”
ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ… ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੰਡੀ ਹਾਂ… ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਮਰਜ਼ੀ… ਵਰਤੋ ਮੈਨੂੰ…”
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਲਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ।
“ਚੰਗੀ ਗੱਲ। ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਕਰ ਕੇ ਲੇਟ।”
ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਫਿਰ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ। ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਨੰਗੀ ਲੇਟੀ ਸੀ।
“ਉੱਠ। ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।”
ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚਿਹਰੇ ਭੂੰਇਆਂ ਕਰਕੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡੂੰਘਾ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਦਿਆਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
“ਬੋਲ ਰੰਡੀ… ਤੂੰ ਕੀ ਹੈਂ?”
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੰਡੀ ਹਾਂ… ਆਹਹ… ਚੋਦੋ… ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ…”
ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਸਲਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਆਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਧੱਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਨੇ ਖੰਘਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਸਭ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਸਨ। ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਬੋਲਿਆ, “ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲਣਾ। ਤੂੰ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਆਮ ਵਾਂਗ ਰਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੁਲਾਵਾਂ… ਤੂੰ ਆਉਣੀ ਐ।”
ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। “ਹਾਂ… ਮੈਂ ਆਵਾਂਗੀ।”
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਲਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ।
“ਚੰਗੀ ਗੱਲ। ਹੁਣ ਉੱਠ ਕੇ ਨਹਾ ਲੈ। ਘਰ ਜਾ।”
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਠੀ, ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਵੀ ਉਹੀ ਗਿੱਲੀ ਲਾਲਸਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਅੱਜ ਰਾਤ ਉਹ ਮੇਰੀ ਰੰਡੀ ਬਣੀ ਸੀ।
ਅਗਲੀ ਵਾਰ… ਉਹ ਗੁਲਾਮ ਬਣੇਗੀ।
