ਦੇਵ ਸਿੰਘ ਦਾ ਘਰ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਕਲੋਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਦੋ ਮੰਜ਼ਿਲਾ ਘਰ, ਬਾਹਰ ਲਾਲ ਇੱਟਾਂ, ਅੰਦਰ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਿਓ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ। ਭੈਣ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਘੜੀ ਦੀ ਟਿਕ-ਟਿਕ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਸਵੇਰੇ ਛੇ ਵਜੇ ਉਹ ਉੱਠਦਾ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ — ਅਦਰਕ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ। ਫਿਰ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਅਖਬਾਰ ਪੜ੍ਹਦਾ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। ਉਮਰ ਬਤੀਸ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਲਾਈਟ ਸਟਬਲ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ। ਵਾਲ ਕਾਲੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਲੰਮੇ, ਅਕਸਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਪਰ ਭਾਰੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਤਾਂ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਉਹ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਫਰਨੀਚਰ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਉਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਸੀ। ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਟੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਕੱਟ। ਔਰਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ ਜੋ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮਰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲੀ ਔਰਤ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ। ਉਮਰ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ। ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਰਟ ਅਟੈਕ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਤੋਂ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ। ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਭੁੱਖ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਦੇਵ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਚਾਹ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਗੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਨੇ ਸਲਵਾਰ-ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਛਾਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ, ਕਮਰ ਚੌੜੀ। ਉਸਨੇ ਦੇਵ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾਈ।
“ਦੇਵਾ… ਤੂੰ ਅੱਜ ਛੁੱਟੀ ਲਈ ਹੈ?” ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖਰਾਬ ਸੀ, ਪਰ ਗਰਮ।
ਦੇਵ ਨੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ। “ਹਾਂ ਭਾਬੀ, ਅੱਜ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਬੰਦ ਹੈ।”
ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਗੇਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਪਗਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਰਾਂਡੇ ਵੱਲ ਆਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਦੇਵ ਦੀ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਵੇਖਿਆ।
“ਮੈਂ ਵੀ ਚਾਹ ਪੀਣੀ ਏ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ ਨਾ… ਉਸ ਵਰਗੀ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਕੁਰਸੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। “ਬੈਠੋ।”
ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਜਾਂਘਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ। ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਫੋਲਡ ਉਸਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਦੇਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਪਰ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਲਈ। ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੋਵੇਂ ਸਨ।
“ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿੰਦਾ ਏਂ?” ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। “ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਡਰਦੀ ਆਂ। ਘਰ ਖਾਲੀ ਲੱਗਦਾ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। “ਆਦਤ ਪੈ ਗਈ ਏ ਭਾਬੀ।”
ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਕੱਪ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ। “ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਆਂ… ਤੂੰ ਜੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ… ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦੀ ਆਂ।”
ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੁੱਖ ਸੀ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਛੂਹੀ ਨਹੀਂ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਝੁਰੜੀਆਂ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਵੰਤ।
“ਅੱਜ ਰਾਤ ਆ ਜਾਵਾਂ?” ਦੇਵ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦਾ ਦਿਲ ਜੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। “ਆ ਜਾ… ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਾਂਗੀ।”
ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਖਤਮ ਕੀਤਾ। ਨਹਾ ਧੋ ਕੇ ਕਾਲੀ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਤੇ ਜੀਨਜ਼ ਪਾਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ। ਉਹ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅਧਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਘੱਟ ਸੀ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਬੈਠੀ ਸੀ ਸੋਫੇ ਤੇ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਢੀਲੀ ਨਾਈਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦਾ ਉਭਾਰ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਸਨ।
“ਆ ਗਿਆ ਤੂੰ…” ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਦੇਵ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨੇੜੇ ਗਿਆ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਛੂਹ ਗਰਮ ਸੀ।
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੋਂ… ” ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਗਈ।
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸਦੀਆਂ ਗਾਲਾਂ ਤੇ ਫਿਰੀਆਂ। “ਚੁੱਪ ਕਰ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ।”
ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਪਹਿਲੀ ਚੁੰਮੀ ਹੌਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਡੂੰਘੀ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੀ ਨਾਈਟੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ। ਗੁਲਾਬੀ ਨਿੱਪਲਜ਼। ਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਚੂਸਿਆ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ।
“ਹਾਏ… ਦੇਵਾ… ਹੌਲੀ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਦੂਜੀ ਛਾਤੀ ਵੀ ਚੂਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਗਈਆਂ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੀ ਚੂਤ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾਈ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਗਿਆ।
“ਹੋਰ… ਹੋਰ ਅੰਦਰ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦੀ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਕਲੀਟੋਰਿਸ ਚੂਸੀ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਆਂ…”
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇਵ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਲਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਆਰਗੈਜ਼ਮ ਆਇਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋਇਆ। ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੱਖਿਆ।
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਉਤਾਰੀ। ਉਸਦਾ ਲੰਮਾ, ਮੋਟਾ ਲੰਡ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ।
“ਇੰਨਾ… ਵੱਡਾ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਡ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾਇਆ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਆਹ ਭਰੀ।
“ਹੌਲੀ… ਮੈਂ… ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਬਾਅਦ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾਇਆ। ਫਿਰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹੌਲੀ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ।
“ਹਾਂ… ਹਾਂ… ਮਾਰ… ਹੋਰ ਜੋਰ ਨਾਲ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਡੂੰਘਾ ਮਾਰਿਆ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦਾ ਦੂਜਾ ਆਰਗੈਜ਼ਮ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਦੇਵਾ… ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਾਂ… ਅੱਜ ਤੋਂ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਗਰਮ। ਭਰਪੂਰ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ।
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਇਹ… ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। “ਯਾਦ ਰੱਖਾਂਗਾ।”
ਉਹ ਰਾਤ ਭਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵ ਉੱਠਿਆ ਤਾਂ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਅਜੇ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਪਰ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਦੀ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਔਰਤ ਆਈ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਪਰਮਜੀਤ ਕੌਰ। ਉਮਰ ਅਠਾਈਵੀਂ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਘਰ ਦੀ ਔਰਤ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਬਿਜਨਸਮੈਨ ਸੀ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਟਰੈਵਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰਮਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਅੱਗ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕੁਰਾਈ।
“ਤੂੰ ਉਹੀ ਏਂ ਨਾ… ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਦੀ ਰਾਤ ਕੱਟੀ?”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੈਲੰਜ ਸੀ।
ਪਰਮਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਦੀ ਚਾਬੀ ਘੁੰਮਾਈ। “ਮੈਂ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਆਂ ਅੱਜ ਰਾਤ। ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਆਂ… ਪਰ ਮੇਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।”
ਦੇਵ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅੱਗ ਜਗ ਗਈ।
ਦੇਵ ਨੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ ਸੀ, ਪਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਾਲੀਪਣ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਭੁੱਖ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਨ ਤੋਂ ਰੋਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣਾ ਪਵੇ।
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਛੇ ਵਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਹ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਤੇ ਪਈ।
ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ। ਉਮਰ ਅਠਾਈਵੀਂ-ਉਨ੍ਹੀਵੀਂ ਦੇ ਕਰੀਬ। ਉਹ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਸਲਵਾਰ-ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਲ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਚਿਹਰਾ ਸਾਫ਼ ਪਰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਦੋਵੇਂ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਪੰਜ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਉਹ ਨਵੀਂ ਔਰਤ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਦੁਕਾਨ ਸੰਭਾਲਦੀ ਸੀ।
ਦੇਵ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗਾਹਕ ਉਸ ਨਾਲ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਔਰਤ ਚੁੱਪ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੇਵ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
“ਭੈਣਜੀ, ਕੋਈ ਮਸਲਾ ਹੈ?” ਉਸਨੇ ਗਾਹਕ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ।
ਗਾਹਕ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੇਵ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਉਠਾਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਧੰਨਵਾਦ ਸੀ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ। ਸਿਰਫ਼ ਥਕਾਵਟ।
“ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ,” ਉਸਨੇ ਸਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। “ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। “ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।”
ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਔਰਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਉਹ ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਦੇਵ ਨੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉੱਥੇ ਰੁਕ ਕੇ ਚਾਹ ਪੀ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਈ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਲੱਕੜ ਦਾ ਡੱਬਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ — ਗਹਿਣਿਆਂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
“ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਡੱਬਾ ਵੇਖਿਆ। “ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ। ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਓ।”
“ਲੈ ਲਓ। ਮੈਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਫਾਲਤੂ ਪਿਆ ਸੀ।”
ਉਸਨੇ ਡੱਬਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਉਲਝਣ ਸੀ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਏ। ਦੇਵ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਆਉਂਦਾ। ਕਦੇ ਚਾਹ ਲੈ ਆਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹਰ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਟਾਲਦੀ।
“ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ?” ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ। “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। “ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ।”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। “ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਓ। ਹੁਣੇ।”
ਦੇਵ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਸ਼ਟਰ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਾਰਿਸ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਹੇ ਸ਼ਟਰ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਅੰਦਰੋਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
“ਚਾਹ ਪੀ ਲਓ।”
ਦੇਵ ਮੁੜਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜਿੱਤ ਸੀ।
ਉਹ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਚਾਹ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਬਾਰਿਸ਼ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ,” ਉਸਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕਿਹਾ। “ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ। ਲੋਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੰਦੀ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। “ਮੈਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।”
“ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਵੋਗੇ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। “ਮਰਦ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਰੱਖਿਆ। “ਮੈਂ ਸਾਬਤ ਕਰ ਕੇ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ।”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬੀ ਲੜਾਈ ਸੀ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇਵ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਉਣ ਲੱਗਾ। ਕਦੇ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਕਦੇ ਭਾਰੀ ਡੱਬੇ ਚੁੱਕ ਦਿੰਦਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਦੀਆਂ, ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਨਿੱਜੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਛੁੱਟੀ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ… ਜੇ ਖਾਲੀ ਹੋਵੋ ਤਾਂ… ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ?”
ਦੇਵ ਨੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਲਕੀ ਰੰਗ ਦੀ ਸਲਵਾਰ-ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁਝ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੇ। ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ — ਕਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਈ, ਕਿਵੇਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਸੀ।
ਦੇਵ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਿਆ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੁਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ… ਅਜੀਬ ਹੋ।”
“ਕਿਵੇਂ?”
“ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਮੰਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਬਾਕੀ ਮਰਦ ਤੁਰੰਤ… ”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। “ਮੈਂ ਉਦੋਂ ਮੰਗਾਂਗਾ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੋਗੀ।”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਜੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ।
ਅਗਲੇ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਉਹ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ। ਕਦੇ ਚਾਹ, ਕਦੇ ਬਾਗ, ਕਦੇ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਹੀ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲਾਂ। ਦੇਵ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉਲਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਭੁੱਖ ਜਾਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਝਿਜਕਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਦੁਕਾਨ ਬੰਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਰਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਛੱਤਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੂਹ ਗਏ। ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੇਵ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂ?”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।
ਉਹ ਉਸਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਘਰ, ਇਕੱਲਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਨੇ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। “ਚਾਹ ਪੀ ਲਓ… ਬਾਰਿਸ਼ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੱਕ।”
ਦੇਵ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਉਹ ਬੈਠੇ। ਗੱਲਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਰੀਪਣ ਸੀ।
ਅਚਾਨਕ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਨਾ?”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। “ਹਾਂ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ।”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। “ਮੈਂ… ਮੈਂ ਡਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੋਂ… ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ। ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇ… ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਓ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। “ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ।”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ। “ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ… ਉਸਦੀ ਔਰਤ ਹਾਂ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। “ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੋ। ਜੀਉਂਦੀ। ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੂਹ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਰ… ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿਓ…”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। “ਮੈਂ… ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। “ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।”
ਉਹ ਚੁੱਪ ਬੈਠੇ ਰਹੇ। ਬਾਰਿਸ਼ ਬਾਹਰ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਜੋਰ-ਜੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਠਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੈਸਲਾ ਸੀ।
“ਇੱਕ ਵਾਰ… ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ…” ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। “ਫਿਰ ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਰੁਕੋ ਤਾਂ ਰੁਕ ਜਾਣਾ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਚੁੰਮੀ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ਕ ਪੱਤਾ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੱਕੜ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇਵ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਰੱਖੇ।
ਚੁੰਮੀ ਡੂੰਘੀ ਹੋਈ। ਦੇਵ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਗਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਉੱਖੜ ਗਈ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈਆਂ।
“ਹੌਲੀ…” ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ।
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕਮੀਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ। ਗੋਰੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ, ਨਿੱਪਲਜ਼ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਚੂਸਿਆ। ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਗਿਆ।
“ਦੇਵ… ਮੈਂ… ਡਰ ਰਹੀ ਹਾਂ…”
“ਮੈਂ ਹਾਂ ਨਾ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਦੂਜੀ ਛਾਤੀ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਗਈਆਂ। ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਨਾੜੀ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਹੱਥ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾਇਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੂਤ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਦੇਵ ਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੰਦ ਚੱਬ ਲਏ। “ਆਹ… ਦਰਦ…”
“ਦੱਸਦੀ ਰਹੀਂ,” ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਉਂਗਲੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ। ਦੋ ਉਂਗਲੀਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਦੇਵ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੰਗੀ ਲੇਟੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ। ਉਸਦਾ ਲੰਡ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੋਟਾ, ਲੰਮਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
“ਇੰਨਾ… ਮੈਂ ਨਹੀਂ… ਲੈ ਸਕਾਂਗੀ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਖਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਲੀਟੋਰਿਸ ਚੂਸੀ, ਚੱਟੀ, ਫਿਰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਕੀਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਆਰਗੈਜ਼ਮ ਆਇਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਅਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਦੇਵ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਡ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। “ਦੱਸ… ਰੁਕਣਾ ਹੈ?”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੋਵੇਂ ਸਨ। “ਨਹੀਂ… ਅੰਦਰ… ਹੌਲੀ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਸਿਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਨਹੁੰਆਂ ਦੇਵ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਖੁੱਭ ਗਈਆਂ। ਦੇਵ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਹੌਲੀ। ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ। ਜਦੋਂ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਲੇਟੇ ਰਹੇ।
“ਮੈਂ… ਭਰ ਗਈ ਹਾਂ…” ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ।
ਦੇਵ ਨੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਡੂੰਘਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਚੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਹਾਂ… ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ… ਹੋਰ… ਥੋੜ੍ਹਾ ਜੋਰ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਈਆਂ। ਡੂੰਘਾ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਆਰਗੈਜ਼ਮ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਵ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਗਰਮ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ।
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਮਟੇ ਰਹੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ।
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ…” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। “ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਜੀਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ।”
ਉਹ ਰਾਤ ਭਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ ਤਾਂ ਦੇਵ ਅਜੇ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਡਰ ਸੀ — ਹੁਣ ਉਹ ਇਸ ਮਰਦ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਜੁੜਾਅ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਤੋੜ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਮਟੇ ਪਏ ਸਨ। ਦੇਵ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਅਜੇ ਵੀ ਧੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੇਵ ਦਾ ਲੰਡ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਨਰਮ ਪਰ ਪੂਰਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਮਨ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਇੰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਾਲ ਬੁਝਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਲਿਜਾ ਕੇ ਦੇਵ ਦੇ ਲੰਡ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਗਰਮ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਰਮ ਪਰ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
“ਅਜੇ… ਅਜੇ ਨਹੀਂ…” ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। “ਮੇਰੀ ਚੂਤ ਅਜੇ ਭੁੱਖੀ ਹੈ… ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ… ਇੰਨੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਝਣੀ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਫਿਰ ਅਜੇ ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਹੈ।”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਲੰਡ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸਦੀ ਮੋਟਾਈ ਨੂੰ ਮਾਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਤਣਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਠਾ ਕੇ ਦੇਵ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਚੁੰਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾਈ। ਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਲੰਡ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਉਲਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੇਠਾਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਮੋਟੀਆਂ, ਨਰਮ, ਭਾਰੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ। ਜੋਰ ਨਾਲ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ।
“ਹਾਏ… ਹੋਰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਚੂਸ… ਮੇਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵੀ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਹਨ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਦੂਜੀ ਛਾਤੀ ਵੀ ਚੂਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਵ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ। ਦੇਵ ਨੇ ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਨਿੱਪਲ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਫਿਰ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ।
ਸਵੇਰੇ ਛੇ ਵਜੇ ਉਹ ਉੱਠਦਾ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ — ਅਦਰਕ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ। ਫਿਰ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਅਖਬਾਰ ਪੜ੍ਹਦਾ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। ਉਮਰ ਬਤੀਸ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਲਾਈਟ ਸਟਬਲ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ। ਵਾਲ ਕਾਲੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਲੰਮੇ, ਅਕਸਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਪਰ ਭਾਰੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਤਾਂ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਉਹ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਫਰਨੀਚਰ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਉਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਸੀ। ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਟੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਕੱਟ। ਔਰਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ ਜੋ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮਰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲੀ ਔਰਤ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ। ਉਮਰ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ। ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਰਟ ਅਟੈਕ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਤੋਂ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ। ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਭੁੱਖ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਦੇਵ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਚਾਹ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਗੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਨੇ ਸਲਵਾਰ-ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਛਾਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ, ਕਮਰ ਚੌੜੀ। ਉਸਨੇ ਦੇਵ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾਈ।
“ਦੇਵਾ… ਤੂੰ ਅੱਜ ਛੁੱਟੀ ਲਈ ਹੈ?” ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖਰਾਬ ਸੀ, ਪਰ ਗਰਮ।
ਦੇਵ ਨੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ। “ਹਾਂ ਭਾਬੀ, ਅੱਜ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਬੰਦ ਹੈ।”
ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਗੇਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਪਗਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਰਾਂਡੇ ਵੱਲ ਆਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਦੇਵ ਦੀ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਵੇਖਿਆ।
“ਮੈਂ ਵੀ ਚਾਹ ਪੀਣੀ ਏ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ ਨਾ… ਉਸ ਵਰਗੀ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਕੁਰਸੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। “ਬੈਠੋ।”
ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਜਾਂਘਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ। ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਫੋਲਡ ਉਸਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਦੇਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਪਰ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਲਈ। ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੋਵੇਂ ਸਨ।
“ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿੰਦਾ ਏਂ?” ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। “ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਡਰਦੀ ਆਂ। ਘਰ ਖਾਲੀ ਲੱਗਦਾ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। “ਆਦਤ ਪੈ ਗਈ ਏ ਭਾਬੀ।”
ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਕੱਪ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ। “ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਆਂ… ਤੂੰ ਜੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ… ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦੀ ਆਂ।”
ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੁੱਖ ਸੀ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਛੂਹੀ ਨਹੀਂ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਝੁਰੜੀਆਂ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਵੰਤ।
“ਅੱਜ ਰਾਤ ਆ ਜਾਵਾਂ?” ਦੇਵ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦਾ ਦਿਲ ਜੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। “ਆ ਜਾ… ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਾਂਗੀ।”
ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਖਤਮ ਕੀਤਾ। ਨਹਾ ਧੋ ਕੇ ਕਾਲੀ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਤੇ ਜੀਨਜ਼ ਪਾਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ। ਉਹ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅਧਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਘੱਟ ਸੀ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਬੈਠੀ ਸੀ ਸੋਫੇ ਤੇ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਢੀਲੀ ਨਾਈਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦਾ ਉਭਾਰ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਸਨ।
“ਆ ਗਿਆ ਤੂੰ…” ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਦੇਵ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨੇੜੇ ਗਿਆ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਛੂਹ ਗਰਮ ਸੀ।
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੋਂ… ” ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਗਈ।
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸਦੀਆਂ ਗਾਲਾਂ ਤੇ ਫਿਰੀਆਂ। “ਚੁੱਪ ਕਰ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ।”
ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਪਹਿਲੀ ਚੁੰਮੀ ਹੌਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਡੂੰਘੀ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੀ ਨਾਈਟੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ। ਗੁਲਾਬੀ ਨਿੱਪਲਜ਼। ਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਚੂਸਿਆ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ।
“ਹਾਏ… ਦੇਵਾ… ਹੌਲੀ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਦੂਜੀ ਛਾਤੀ ਵੀ ਚੂਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਗਈਆਂ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੀ ਚੂਤ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾਈ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਗਿਆ।
“ਹੋਰ… ਹੋਰ ਅੰਦਰ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦੀ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਕਲੀਟੋਰਿਸ ਚੂਸੀ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਆਂ…”
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇਵ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਲਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਆਰਗੈਜ਼ਮ ਆਇਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋਇਆ। ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੱਖਿਆ।
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਉਤਾਰੀ। ਉਸਦਾ ਲੰਮਾ, ਮੋਟਾ ਲੰਡ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ।
“ਇੰਨਾ… ਵੱਡਾ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਡ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾਇਆ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਆਹ ਭਰੀ।
“ਹੌਲੀ… ਮੈਂ… ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਬਾਅਦ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾਇਆ। ਫਿਰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹੌਲੀ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ।
“ਹਾਂ… ਹਾਂ… ਮਾਰ… ਹੋਰ ਜੋਰ ਨਾਲ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਡੂੰਘਾ ਮਾਰਿਆ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦਾ ਦੂਜਾ ਆਰਗੈਜ਼ਮ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਦੇਵਾ… ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਾਂ… ਅੱਜ ਤੋਂ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਗਰਮ। ਭਰਪੂਰ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ।
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਇਹ… ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। “ਯਾਦ ਰੱਖਾਂਗਾ।”
ਉਹ ਰਾਤ ਭਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵ ਉੱਠਿਆ ਤਾਂ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਅਜੇ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਪਰ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਦੀ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਔਰਤ ਆਈ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਪਰਮਜੀਤ ਕੌਰ। ਉਮਰ ਅਠਾਈਵੀਂ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਘਰ ਦੀ ਔਰਤ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਬਿਜਨਸਮੈਨ ਸੀ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਟਰੈਵਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰਮਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਅੱਗ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕੁਰਾਈ।
“ਤੂੰ ਉਹੀ ਏਂ ਨਾ… ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਦੀ ਰਾਤ ਕੱਟੀ?”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੈਲੰਜ ਸੀ।
ਪਰਮਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਦੀ ਚਾਬੀ ਘੁੰਮਾਈ। “ਮੈਂ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਆਂ ਅੱਜ ਰਾਤ। ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਆਂ… ਪਰ ਮੇਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।”
ਦੇਵ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅੱਗ ਜਗ ਗਈ।
ਦੇਵ ਨੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ ਸੀ, ਪਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਾਲੀਪਣ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਭੁੱਖ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਨ ਤੋਂ ਰੋਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣਾ ਪਵੇ।
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਛੇ ਵਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਹ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਤੇ ਪਈ।
ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ। ਉਮਰ ਅਠਾਈਵੀਂ-ਉਨ੍ਹੀਵੀਂ ਦੇ ਕਰੀਬ। ਉਹ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਸਲਵਾਰ-ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਲ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਚਿਹਰਾ ਸਾਫ਼ ਪਰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਦੋਵੇਂ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਪੰਜ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਉਹ ਨਵੀਂ ਔਰਤ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਦੁਕਾਨ ਸੰਭਾਲਦੀ ਸੀ।
ਦੇਵ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗਾਹਕ ਉਸ ਨਾਲ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਔਰਤ ਚੁੱਪ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੇਵ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
“ਭੈਣਜੀ, ਕੋਈ ਮਸਲਾ ਹੈ?” ਉਸਨੇ ਗਾਹਕ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ।
ਗਾਹਕ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੇਵ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਉਠਾਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਧੰਨਵਾਦ ਸੀ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ। ਸਿਰਫ਼ ਥਕਾਵਟ।
“ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ,” ਉਸਨੇ ਸਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। “ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। “ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।”
ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਔਰਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਉਹ ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਦੇਵ ਨੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉੱਥੇ ਰੁਕ ਕੇ ਚਾਹ ਪੀ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਈ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਲੱਕੜ ਦਾ ਡੱਬਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ — ਗਹਿਣਿਆਂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
“ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਡੱਬਾ ਵੇਖਿਆ। “ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ। ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਓ।”
“ਲੈ ਲਓ। ਮੈਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਫਾਲਤੂ ਪਿਆ ਸੀ।”
ਉਸਨੇ ਡੱਬਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਉਲਝਣ ਸੀ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਏ। ਦੇਵ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਆਉਂਦਾ। ਕਦੇ ਚਾਹ ਲੈ ਆਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹਰ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਟਾਲਦੀ।
“ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ?” ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ। “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। “ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ।”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। “ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਓ। ਹੁਣੇ।”
ਦੇਵ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਸ਼ਟਰ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਾਰਿਸ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਹੇ ਸ਼ਟਰ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਅੰਦਰੋਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
“ਚਾਹ ਪੀ ਲਓ।”
ਦੇਵ ਮੁੜਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜਿੱਤ ਸੀ।
ਉਹ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਚਾਹ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਬਾਰਿਸ਼ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ,” ਉਸਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕਿਹਾ। “ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ। ਲੋਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੰਦੀ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। “ਮੈਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।”
“ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਵੋਗੇ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। “ਮਰਦ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਰੱਖਿਆ। “ਮੈਂ ਸਾਬਤ ਕਰ ਕੇ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ।”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬੀ ਲੜਾਈ ਸੀ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇਵ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਉਣ ਲੱਗਾ। ਕਦੇ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਕਦੇ ਭਾਰੀ ਡੱਬੇ ਚੁੱਕ ਦਿੰਦਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਦੀਆਂ, ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਨਿੱਜੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਛੁੱਟੀ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ… ਜੇ ਖਾਲੀ ਹੋਵੋ ਤਾਂ… ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ?”
ਦੇਵ ਨੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਲਕੀ ਰੰਗ ਦੀ ਸਲਵਾਰ-ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁਝ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੇ। ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ — ਕਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਈ, ਕਿਵੇਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਸੀ।
ਦੇਵ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਿਆ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੁਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ… ਅਜੀਬ ਹੋ।”
“ਕਿਵੇਂ?”
“ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਮੰਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਬਾਕੀ ਮਰਦ ਤੁਰੰਤ… ”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। “ਮੈਂ ਉਦੋਂ ਮੰਗਾਂਗਾ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੋਗੀ।”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਜੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ।
ਅਗਲੇ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਉਹ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ। ਕਦੇ ਚਾਹ, ਕਦੇ ਬਾਗ, ਕਦੇ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਹੀ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲਾਂ। ਦੇਵ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉਲਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਭੁੱਖ ਜਾਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਝਿਜਕਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਦੁਕਾਨ ਬੰਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਰਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਛੱਤਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੂਹ ਗਏ। ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੇਵ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂ?”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।
ਉਹ ਉਸਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਘਰ, ਇਕੱਲਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਨੇ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। “ਚਾਹ ਪੀ ਲਓ… ਬਾਰਿਸ਼ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੱਕ।”
ਦੇਵ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਉਹ ਬੈਠੇ। ਗੱਲਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਰੀਪਣ ਸੀ।
ਅਚਾਨਕ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਨਾ?”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। “ਹਾਂ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ।”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। “ਮੈਂ… ਮੈਂ ਡਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੋਂ… ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ। ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇ… ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਓ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। “ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ।”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ। “ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ… ਉਸਦੀ ਔਰਤ ਹਾਂ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। “ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੋ। ਜੀਉਂਦੀ। ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੂਹ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਰ… ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿਓ…”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। “ਮੈਂ… ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। “ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।”
ਉਹ ਚੁੱਪ ਬੈਠੇ ਰਹੇ। ਬਾਰਿਸ਼ ਬਾਹਰ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਜੋਰ-ਜੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਠਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੈਸਲਾ ਸੀ।
“ਇੱਕ ਵਾਰ… ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ…” ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। “ਫਿਰ ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਰੁਕੋ ਤਾਂ ਰੁਕ ਜਾਣਾ।”
ਦੇਵ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਚੁੰਮੀ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ਕ ਪੱਤਾ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੱਕੜ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇਵ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਰੱਖੇ।
ਚੁੰਮੀ ਡੂੰਘੀ ਹੋਈ। ਦੇਵ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਗਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਉੱਖੜ ਗਈ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈਆਂ।
“ਹੌਲੀ…” ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ।
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕਮੀਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ। ਗੋਰੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ, ਨਿੱਪਲਜ਼ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਚੂਸਿਆ। ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਗਿਆ।
“ਦੇਵ… ਮੈਂ… ਡਰ ਰਹੀ ਹਾਂ…”
“ਮੈਂ ਹਾਂ ਨਾ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਦੂਜੀ ਛਾਤੀ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਗਈਆਂ। ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਨਾੜੀ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਹੱਥ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾਇਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੂਤ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਦੇਵ ਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੰਦ ਚੱਬ ਲਏ। “ਆਹ… ਦਰਦ…”
“ਦੱਸਦੀ ਰਹੀਂ,” ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਉਂਗਲੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ। ਦੋ ਉਂਗਲੀਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਦੇਵ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੰਗੀ ਲੇਟੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ। ਉਸਦਾ ਲੰਡ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੋਟਾ, ਲੰਮਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
“ਇੰਨਾ… ਮੈਂ ਨਹੀਂ… ਲੈ ਸਕਾਂਗੀ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਖਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਲੀਟੋਰਿਸ ਚੂਸੀ, ਚੱਟੀ, ਫਿਰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਕੀਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਆਰਗੈਜ਼ਮ ਆਇਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਅਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਦੇਵ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਡ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। “ਦੱਸ… ਰੁਕਣਾ ਹੈ?”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੋਵੇਂ ਸਨ। “ਨਹੀਂ… ਅੰਦਰ… ਹੌਲੀ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਸਿਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਨਹੁੰਆਂ ਦੇਵ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਖੁੱਭ ਗਈਆਂ। ਦੇਵ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਹੌਲੀ। ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ। ਜਦੋਂ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਲੇਟੇ ਰਹੇ।
“ਮੈਂ… ਭਰ ਗਈ ਹਾਂ…” ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ।
ਦੇਵ ਨੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਡੂੰਘਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਚੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਹਾਂ… ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ… ਹੋਰ… ਥੋੜ੍ਹਾ ਜੋਰ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਈਆਂ। ਡੂੰਘਾ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਆਰਗੈਜ਼ਮ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਵ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਗਰਮ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ।
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਮਟੇ ਰਹੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ।
“ਮੈਂ… ਮੈਂ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ…” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। “ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਜੀਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ।”
ਉਹ ਰਾਤ ਭਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ ਤਾਂ ਦੇਵ ਅਜੇ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਡਰ ਸੀ — ਹੁਣ ਉਹ ਇਸ ਮਰਦ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਜੁੜਾਅ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਤੋੜ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਮਟੇ ਪਏ ਸਨ। ਦੇਵ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਅਜੇ ਵੀ ਧੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੇਵ ਦਾ ਲੰਡ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਨਰਮ ਪਰ ਪੂਰਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਮਨ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਇੰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਾਲ ਬੁਝਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਲਿਜਾ ਕੇ ਦੇਵ ਦੇ ਲੰਡ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਗਰਮ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਰਮ ਪਰ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
“ਅਜੇ… ਅਜੇ ਨਹੀਂ…” ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। “ਮੇਰੀ ਚੂਤ ਅਜੇ ਭੁੱਖੀ ਹੈ… ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ… ਇੰਨੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਝਣੀ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਫਿਰ ਅਜੇ ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਹੈ।”
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਲੰਡ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸਦੀ ਮੋਟਾਈ ਨੂੰ ਮਾਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਤਣਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਠਾ ਕੇ ਦੇਵ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਚੁੰਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾਈ। ਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਲੰਡ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਉਲਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੇਠਾਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਮੋਟੀਆਂ, ਨਰਮ, ਭਾਰੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ। ਜੋਰ ਨਾਲ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ।
“ਹਾਏ… ਹੋਰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਚੂਸ… ਮੇਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵੀ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਹਨ…”
ਦੇਵ ਨੇ ਦੂਜੀ ਛਾਤੀ ਵੀ ਚੂਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਵ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ। ਦੇਵ ਨੇ ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਨਿੱਪਲ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਫਿਰ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ।
